25 augustus 2006

Top 200 (200-191)

200. The Damned – Neat Neat Neat (1977)

Later raakten ze de weg kwijt en gingen ze rare covers maken (Barry Ryan-Eloise), maar in hun begintijd waren ze ruig en goed. Punkklassieker.


199. Cock Robin – The Promise You Made (1985)

Eigenlijk is dit een zeiknummer over ware liefde voor yuppenstelletjes, maar het gitaarloopje is prachtig, en naar teksten luister ik sowieso slecht, dus wat maakt het uit.


198. Foetus – Descent Into The Inferno (1985)

Zou in de top 200 van bizarre nummers veel en veel hoger staan. Soms hebben de zintuigen een dosis shocktherapie nodig en daarvoor bestaat dit soort muziek. De LP waar dit vanaf komt – Nail – is in z'n soort trouwens briljant.


197. Blue Öyster Cult – (Don't Fear) The Reaper (1976)

Half prettig, half unheimisch. Dit lijkt zo'n nummer dat na X keer draaien helemaal niet leuk meer is, maar kennelijk is X nog niet bereikt.


196. Prefab Sprout – When Love Breaks Down (1985)

Van een bandje dat met dit soort breekbare liedjes op de radio kwam, in een tijd dat daar nauwelijks naar te luisteren was wegens een overmaat aan drumcomputergestamp.


195. The Strokes – Last Nite (2001)

Vuile hyperactieve rock, de bands door wie de Strokes beïnvloed zijn komen ook nog bijna allemaal.


194. Danko Jones – Lovercall (2002)

Machorock tegen de heavy metal aan.


193. Fun Lovin' Criminals – Scooby Snacks (1999)

Heerlijke bass en een refrein dat zich snel in je kop brandt.


192. Eurythmics – Love Is A Stranger (1982)

Latere singles werden veel bekender, maar dit nummer heeft van alle Eurythmics-nummers de mooiste, meest speelse melodie.


191. Björk – Venus As A Boy (1993)

Sensueel toppertje op Björks mooiste plaat.

Druk

Er zijn de laatste tijd wel erg veel partijen aan de rechterkant van het politieke spectrum. Begint Nederland niet een beetje vol, sorry, druk, te worden met dat soort splinterpartijtjes?

24 augustus 2006

Persoonlijke Top 200

Ik ben een muziekdier. Als ik zou moeten kiezen tussen doof of blind worden, kies ik blind voor blind. Nooit meer wat zien is een enorme handicap, maar nooit meer wat mogen horen klinkt als de doodstraf.


Ik verzamel ook muziek. En muziekverzamelaars maken lijstjes. Daarin ben ik niet uniek. Het Internet staat vol met muzieklijstjes, en ik ben van plan nog eentje toe te voegen, namelijk mijn persoonlijke top 200 aller tijden.


Ik maak al persoonlijke top 100's aller tijden sinds 1990. Toen stond Tom Waits op 1 met Blind Love, wat zeker niet z'n beste nummer is, maar die keuze was niet los te zien van een vrouw.


Ik hanteerde toen de regel dat mijn meest favoriete artiesten met twee platen mochten voorkomen, de rest met 1. Ik hoefde die regel niet lang te handhaven om toch een leuke nummer 100 te hebben.


In de huidige editie is er maar één nummer per artiest. Voor sommige artiesten kies ik bijna altijd hetzelfde nummer (bijvoorbeeld voor Iggy Pop is het altijd The Passenger), andere artiesten staan er altijd in, maar steeds met andere nummers (Prince bijvoorbeeld).


Nu heb ik veels te veel mooie liedjes voor een top 100. Als ik moet laten afvallen tot er nog maar 100 over zijn, dan doet dat te veel pijn, dus dan maar een top 200. Ik heb op Internet top 1500's en dergelijke gezien, dus ik ben nog redelijk bescheiden.


Ik ga mijn keuze vanaf nummer 200 tot en met 1 presenteren, in batches van 10. Ik weet niet hoe lang dat gaat duren, tot eind oktober denk ik. Voor het eind van het jaar moet de nummer 1 wel bekend zijn.


Ik probeer om over elk nummer in een paar zinnen te zeggen waarom het er in staat, zonder dat ik daarbij Allmusic wil overschrijven (Je gaat zelf maar zoeken als je meer wil weten).


De lijst zegt lang niet alles over mijn favoriete artiesten, want je kunt niet zien of het nummer dat erin staat, het enige nummer van die artiest is dat me dierbaar is, of dat het een keus is uit vele mooie nummers. Ook als je een klassement maakt over al die top 100's – lijstjes van lijstjes - geeft dat een vertekend beeld.


Als ik mijn hart volg, zijn de bandjes die me het meest dierbaar zijn door al die jaren heen The Pixies, R.E.M, Throwing Muses en dEUS. Op een onbewoond eiland mogen ook The Kinks, The Clash, Velvet Underground, Joy Division, David Bowie en Tom Waits niet ontbreken. Qua nieuwere dingen bestaat de namedropping uit Arctic Monkeys, Bloc Party, Franz Ferdinand, en Modest Mouse. Als u Hollandsche waar wenst: Caesar, Spinvis, Johan.


Ik vlooi wel eens lijstjes van anderen door, op zoek naar nieuwe nummertjes of om oude bekenden herontdekken. Zo heb ik bijvoorbeeld The Light Will Stay On van The Walkabouts ontdekt, en dat staat nu alweer een jaar of wat vrij hoog in mijn eigen lijst. En laatst kwam ik Nightporter van Japan tegen in een persoonlijk lijstje, en dat kende ik nog erg vaag van vroeger, maar dat was in een tijd dat ik vooral zocht naar wilde nummertjes en/of grensverleggende muziek. Maar nu, op mijn "gevorderde leeftijd", viel het een kwartje en blijkt het een schitterend nummer.


Het zou leuk zijn als andere mensen op basis van mijn lijstje wat inspiratie opdoen.

22 augustus 2006

Weerrecord

Ik ben het nu zat. Eerst moest ik de warmste juli aller tijden meemaken, terwijl ik geen vakantie had. En nu heb ik vakantie en moet ik zonodig de natste augustus aller tijden meemaken.

U wordt bedankt daarboven.

Ik wil vanaf september weer dat het vermelden niet waard is, en dat voor een recordtijd lang.

MVV

Ik stond laatst op het station van Maastricht, wat maar weinig gebeurt want ik woon er niet echt in de buurt. Ik was niet de enige die daar stond, er waren onder andere ook een stuk of 15 politieagenten. Een paar van de agenten hadden honden bij zich, en zij trokken de lijn strak bij elk been dat langskwam en er beetgaar uitzag.


Ambulances zag ik niet, er lag ook niemand op het perron er zwaargewond uit te zien, en er stonden geen trillende beroofde oudjes aan de agenten te vertellen wat ze kwijt waren.


Ik bestelde een kop koffie bij de kiosk en vroeg het meisje achter de balie wat er aan de hand was. "Oh, MVV heeft gevoetbald," antwoordde ze, en op mijn verbaasde gezicht vertelde ze dat er altijd rellen waren als MVV speelde.


Terwijl ik mijn koffie betaalde, probeerde ik me te herinneren wat de kracht van MVV was. Het laatste jaar dat ze in de eredivisie hadden gezeten, kon ik me niet heugen, en volgens mij deden ze in de eerste divisie – u aangeboden door Jupiler - ook nooit mee om promotie.


Een minuut of tien later stopte een trein en van veilige afstand zag ik hoe het perron zich vulde met 30 of hooguit 40 jongens, bijna allemaal met petjes en stoere jacks. Ze zongen luid een paar clubyells, terwijl de honden net zo luid naar de supporters blaften. Na een minuut of wat mocht de groep jongens van de agenten gaan lopen, en zodra ze op weg waren, werd het rustiger. De jongens checkten hun mobieltjes.


De trein reed leeg langs me heen en leek op het eerste gezicht niet beschadigd.


De supporters werden naar een loopbrug over het spoor geleid, en terwijl ze daar doorheen trokken, zongen ze nog eenmaal luid. Ze verdwenen naar de rustige kant van het station en wat er daar gebeurde, weet ik niet. Misschien nam elke agent twee jongens onder z'n hoede om ze thuis te brengen, of af te tuigen en dan thuis te brengen. Misschien belden de jongens met hun vrouw thuis of de kinderen al in bed lagen en of er nog macaroni over was, en stapten ze daarna in hun auto, waarschijnlijk voorzien van sportuitlaat en sierspoiler.


De politiemacht voor het "legioen" van MVV zag er overdreven uit. Aan de andere kant, misschien verbouwt dat zootje inderdaad de trein, het station en nog wat reizigers als er geen politie en geen blaffende honden zijn. Ik weet het niet.


Ik weet alleen dat het een absurde vertoning was, u aangeboden door mijzelf en andere Nederlandse belastingbetalers.

Ergerlijke uitspraken

"Maar als ze dan toch in mijn bed ligt, zou ik haar niet wegsturen."

De "ze" is vaak een bekende Nederlandse, en meestal is het Katja Schuurman.

Niemand gaat bij een wildvreemde in bed liggen. En mochten er mannen zijn die dit toch overkomt, dan hoor jij daar niet bij. En dat zoiets met grote regelmaat zou gebeuren - wat deze uitspraak suggereert - is helemaal absurd. Hè getsie daar ligt er weer één. Nou vooruit, blijf dan maar. Ik ben hartstikke moe, maar omdat je zo doorzeurt en me uit m'n slaap houdt, geef ik je wel een veeg. Pfff, wat heb ik het weer zwaar.

Je fantaseert dat ze bij je in bed lig. Dat mag van mij, maar zeg dat dan ook.

LF 7

De landelijke fietsroute 7 gaat het halve land door, om precies te zijn van Schoorl in Noord-Holland tot Thorn in Limburg (en vervolgens kun je gewoon doorgaan in België). Het is een mooie route, behalve het stuk tussen Someren (in Noord-Brabant) en Grathem (in Limburg). Ik heb het stuk twee keer gefietst en beide keren was het bloedheet. Misschien beoordeelt dat mijn oordeel negatief, maar eerlijk gezegd lijkt het me niet dat het landschap veel mooier is op een prille lentedag of een late herfstdag.


Eén probleem is dat je steeds linksaf gaat en dan weer een heel eind rechtdoor, en daarbij kom je eigenlijk nergens. Er zijn niet veel dorpen, maar in degene die er zijn, kom je niet of nauwelijks. Dus je fietst maar een eind raak en het duurt maar.


Niet dat er helemaal niks is. Er staan voortdurend huizen langs die lange rechte stukken. Het zijn vaak boerderijen. De meeste van die boerderijen zijn varkenshouderijen.


Dat is het tweede probleem. Je ruikt de varkensmest (vaag, want het zijn moderne bedrijven zodat de afgifte van luchtjes tot een minimum beperkt wordt) en je ziet die immense stallen, en je gaat nadenken over wat er binnen in die stallen gaande is.


Daar zitten miljoenen varkens, die in een zo kort mogelijke tijd worden vetgemest voor de slacht. Daar zitten de koteletten, varkenshaasjes en karbonades van de toekomst. Deze beesten zijn er alleen om de schappen van de supermarkten te bevoorraden met sappig, rood en goedkoop vlees, en nergens anders om.


Die varkens hebben een kort leven. Of ze het ook als slecht ervaren, weet ik niet. De gemiddelde loop- en slaapruimte per big voldoet vast aan de Europese normen, en zo'n big komt z'n hele leven niet buiten die stal, dus hij weet niet hoe het anders en beter zou kunnen zijn. Ik weet niet of een varken binnen in die stal – schouder aan schouder, rug aan rug met soortgenoten – droomt van een beter leven.


Toch vraag ik mezelf af, terwijl ik daar fiets, waarom het zo moet zijn, dat zo'n boer een immense stal neerzet om die vol te proppen met varkens, zodat hij qua schaal groot genoeg is om goedkoop genoeg te produceren. Dat doet hij niet omdat hij dit zelf zo lekker werken vindt. Dit doet hij omdat hij een goede boterham heeft als hij zijn vlees goedkoop verkoopt, en daarvoor is een efficiënt productieproces nodig.


Wij, de verwende consument, willen dit zo, lijkt het. Want wij kopen alleen het goedkoopste vlees. Als die beesten buiten gehouden zouden worden op een ruim oppervlak aan modder om in te wroeten, dan zou ons karbonaadje 40 of 80 of 160% duurder worden. Maar is dit een ramp? Zouden we het werkelijk erg vinden? Voor mezelf zou het allemaal niet zo veel uitmaken, denk ik.


Terwijl ik het lange eind tussen Someren en Grathem fiets, peins ik erover waarom varkens houden een industrie is, en niet wat anders. En daarna denk ik weer aan andere dingen.

Praten

De lange winkelstraat, met kledingzaken, boetiekjes en telefoonshops, komt na een flauwe bocht waar de fastfood zit, uit op een plein met razend verkeer. Kort voor het plein is een steegje dat bijna niemand ingaat, want er lijken alleen pakhuizen te zijn met graffiti op de muren. "Ga toch fietsen," staat er in zwart en rood tussen allerlei initialen en Engelse teksten, maar er staat niet bij wie en waarom de auto moet laten staan.


Na een bocht in de steeg sta je opeens voor een groen hek, dat meestal halfopen staat. Als dat niet zo is, moet je even duwen, want dan knarst het hek vanzelf open.


Het is maar een klein park, meer een open plek in de stad die ooit overgeslagen is door de projectontwikkelaars. Aan de linkerkant wordt het park begrensd door een oude, naar voren vallende, afbrokkelende muur. Aan de rechterkant zijn de raamloze muren van garageboxen en bergruimtes die horen bij de winkels aan de winkelstraat.


Er staan maar vier of vijf bomen, maar ze zijn oud en groot en houden de grond vochtig en onder de bomen is het donker. Alleen op het ronde bestrate pleintje in het midden dringen straaltjes zon door. Jij zit op het bankje en de zon beschijnt je gezicht.


Je volgt me met je donker opgemaakte ogen wanneer ik langs je loop en naast je kom zitten. Je zegt niks. Ik zie spanning in jouw ogen als ik je aankijk. Je lijkt verrast als ik jou begin te zoenen. Al meteen probeer ik met mijn tong jouw mond binnen te komen. Even stribbel je tegen, maar dan geef je toe en doe je mee, en ik voel jouw handen langs mijn heupen wanneer mijn handen onder jouw rok glijden om in jouw dijen te knijpen, bloot en warm. Jouw meedoen duurt niet lang, je begint me af te weren, en even later zitten we naast elkaar als een braaf stel, en kijk jij rond alsof je de ogen zoekt die ons zojuist bespiedden.


"Wat is er?"

"Je gedraagt je zo… Je gedraagt je als een hitsige puber."

"In jouw buurt voel ik me een hitsige puber."


Weer wil ik jou zoenen, jou en mij laten opgaan in een liefdesspel. Het lukt me niet. "Hou op," zeg je, en je haalt mijn handen vanonder jouw rok vandaan en legt ze terug op mijn benen. Je zegt dat we moeten praten. "Dan doen we nooit, praten."

"We zien elkaar zo kort," antwoord ik. "Als we klaar zijn met neuken, hebben we bij de deur nog twee minuten om te praten."

Je zegt dat dit niet waar is, maar je weet beter. Zo erg vind je het niet. We komen allebei uit een relatie waar het praten dood sloeg nadat het neuken was opgehouden. Andersom heeft z'n charmes. Je knijpt je ogen dicht en je inhaleert de zon, en ik zit naast je en zie voor de duizendste keer hoe mooi je bent.


Plotseling kijk je me aan en als mijn aandacht hebt, doe je jouw jasje open en je wijst met je hand tot waar de zon komt, en de zon komt tot de bovenkant van jouw boezem. Je streelt jezelf tot waar de zon komt. Ik zie jouw ogen een beetje dicht- en jouw mond een beetje openvallen. Je trekt aan je top, zodat ik een glimp zie van jouw ondergoed dat zuurstokroze is.

"En nu wil je dat we onze relatie gaan analyseren," vraag ik en ik zie jouw lach doorbreken.

"Misschien dat het praten toch nog even kan wachten," zeg je, en je pakt mijn hand om mij met jou mee te nemen.

40-Urige werkweek

De stichting "Vrije Webloggers Nederland" vreest grote problemen wanneer het CDA-plan doorgaat om de 40-urige werkweek te herinvoeren. We spreken met de voorzitter van de VWN, de heer Maatjes.

"Ik kom er nu al nauwelijks aan toe om een stukje te brouwen," verzucht hij. "Maar als ik straks 40 uur moet werken in plaats van 36, heb ik helemaal geen tijd meer. Regulier updaten is een must, anders blijven de lezers weg en komen nooit meer terug. Er dreigt een ramp voor deze nog zo jonge branche."

We werpen de heer Maatjes tegen dat er ook met een 40-urige werkweek 's avonds niet gewerkt hoeft te worden, en dat er dan wellicht tijd is om een stukje voor de weblog te maken:

"Er is dit jaar een extra lange Big Brother," antwoordt de heer Maatjes bestraffend. "En heeft u de voetbalpromo's al gezien? Met de Eredivisie en de Champions League was ik al vier avonden zoet. Maar nu hebben we ook nog Engels, Duits, Frans en Spaans voetbal, en niet te vergeten de Serie A en de Regia Montenegreski…."

"De Regia Montenegreski?"

"De Montenegrijnse eredivisie, die nu zelfstandig is en dus verlost van de overheersing van de Servische clubs. Ik voorspel een strijd op leven en dood tussen FC Niçeboçe en Niçeboçe Sportski."

Na een tijdje delibereren erkent de heer Maatjes dat hij op zondagochtend tussen het opstaan en het moment dat Buitenhof begint ("Niet kijken naar Buitenhof is net zo ondemocratisch als niet stemmen") vaak wel een uurtje over heeft, en dat dit uurtje niet in gevaar komt bij een 40-urige werkweek. Wel merkt de heer Maatjes op dat je dan maar net inspiratie moet hebben, in zo'n uurtje.

"Dat realiseren die lui in Den Haag zich niet," besluit hij bitter.

12 augustus 2006

Geluksmoment

Als je door het bos loopt
De bomen en struiken ruikt
Overal nog het vocht van de regen van zonet
Maar je bent bijna op de plek waar de zon de grond bereikt

Daar in de baan van zon, waar damp opstijgt
Blijf je staan, diep inademen
Je knijpt je ogen dicht
En voelt jouw gezicht zonbeschenen

08 augustus 2006

Rollenspel

"Dit krukje, mag dat stuk?"

De cursusleider knikte eerst enthousiast, maar bedacht zich wat ongerust. Ik zag zijn bedenkelijke blik, maar hij was te laat. Met een keiharde klap van versplinterend hout sloeg ik het krukje in gruzelementen op de rand van de lessenaar.

"Dus dat noemen jullie dus inzet en spelvreugde," bulderde ik tegen mijn verbijsterde gehoor. Het meisje op de voorste rij met de grote spiegelende bril werd lijkbleek.

"Sterk aan de wedstrijd beginnen, hoe lang hebben we er niet op gehamerd? Ze meteen vastzetten, onmiddellijk druk geven, want wij hebben meer kwaliteit dus als we ze vast kunnen zetten komen ze in de problemen…. En wat heb ik dus gezien, deze hele eerste helft lang. Een stelletje slappe schooljuffrouwen heb ik gezien, te beroerd om het ene been voor het andere te zetten."

Met mijn handen in mijn zij overzag ik mijn gehoor. Het duurde wel een paar seconde voordat de eerste aanstalten maakte iets te zeggen. Dat was Peter, niet verbazingwekkend.

"Meneer de spits, bijvoorbeeld," hernam ik op een nog wat barbaarser volume. "Ik heb hem eigenlijk niet gezien, behalve als ie buitenspel stond, en dat stond ie nog al eens. Maar niet omdat hij nou zo scherp stond opgesteld, nee hoor, meneer was gewoon te beroerd een stap naar achteren te doen als de verdediger ging lopen."

Ik boog me voorover in Peters richting. Hij keek me onzeker aan, bang om iets te zeggen, wat vermoedelijk voor het eerst in z'n leven was.

"Oh ja, je lag ook nog drie keer in het strafschopgebied de stervende zwaan uit te hangen, en nu heb je een gele kaart wegens een schwalbe. Als ik nou passeerbewegingen à la Arjen Robben had gezien, alla, maar die ik niet gezien…."

Peter was nu ook bleek. In het lokaal kon je een speld horen vallen.

"Het waren wel houthakkers," klonk het toen verontschuldigend. "Het was een gemene ploeg, die er steeds overdreven invloog…"

"Meneer de middenvelder," repliceerde ik met rollende r's, voor hij bijval kon krijgen. "De spelverdeler. De man die meent dat ie nauwelijks hoeft te werken, want hij geeft per wedstrijd een paar geniale passjes zodat de spitsen vrij voor de keeper staan. De passjes misten alleen deze keer wat precisie, of vergis ik me nou. Of wil je beweren dat Simon die geniale achterbal had moeten halen, en wat was eigenlijk de bedoeling van dat kunstige stiftje recht op het hoofd van de verdediger, op het moment dat Peter vrij stond, en deze keer niet eens buitenspel…"

"Eh… Ik had het niet vandaag niet zo," mompelde mijn spelverdeler.

"Hoezo ik had het vandaag niet zo? Hoezo had? De eerste helft had je het niet zo, en de eerste helft is nu voorbij. 2-0 achter. Daar doe je niks meer aan. Niet zo plezierig en ook niet zo best...."

"Als we nou de tweede helft gaan knokken, dan gaat het weer lopen," waagde Rutger met enige geestdrift.

"En wie weet wat er dan nog kan gebeuren," viel Simon in, nog wat enthousiaster.

Mijn team begon elkaar op te beuren en op te peppen voor een heroïsche tweede helft. Ik keek het even tevreden aan, zei toen alleen nog "Zet hem op" en keerde me om naar de cursusleider.

Meestal begon hij meteen te ratelen over hoe de oefening gegaan was. Nu keek hij voorlopig wat glazig.

Compliment

In je stukjes ben je leuker.

05 augustus 2006

Katinka

Gijs stond stampvoetend te roken, zo koud was het. Hij keek om want achter zich hoorde hij gerinkel wat hij niet meteen thuis kon brengen. Het bleek Katinka te zijn, en het waren haar kettingen. De kettingen hingen om haar heen, om haar brede heupen en om haar zwarte leren jack, waarop met witte verf namen van punkbands en maatschappijkritische teksten stonden, voorzover Gijs tenminste het onderscheid kon maken.

Ze vroeg of ze van hem mocht draaien. Hij gaf haar zijn baaltje shag en haar diepbruine ogen ontmoetten zijn ogen toen ze het baaltje van hem aannam. Lachen deden haar ogen niet, dat deden ze niet zo vaak. Maar ze bekeek hem best sympathiek.

Tijdens het draaien wisselden ze een paar woorden, maar een echt gesprek werd het niet. Want Katinka had nu even geen zin in praten, dus rookten ze in stilte. Ze rookte stoerder dan hij. In alles was ze stoerder dan hij. Gijs was een verlegen jongen, maar bij haar in de buurt verdubbelde zijn verlegenheid.

"Je krijgt er nog wel eens één terug okee," zei ze, nadat ze klaar was. Gijs knikte toegeeflijk hoewel hij wist dat het een loze frase was, want Katinka had zelf bijna nooit shag bij zich. "Doeg", zei hij tegen hij haar terwijl hij haar kettingen naluisterde die terug in school verdwenen.

Gijs stampvoette weer, maar bleef toch nog even staan, terwijl hij zich haar blik herinnerde, even die sympathie. Ze scheen hem wel aardig te vinden, want ze bietste best vaak van hem en niet van een ander. En ze praatten wel eens even. En in de klas had ze hem een keer verdedigd nadat hij een spreekbeurt had gehouden, op het vogelnestje in de ringen na het allerergste wat je op school moest doen. De leraar wilde hem een vijfeneenhalf geven (wat het laagste cijfer was dat hij überhaupt gaf voor een spreekbeurt) omdat het onderwerp afgezaagd was, en daarnaast maakte de presentatie natuurlijk niks goed.

Hoe kon ze hem aardig vinden, dacht hij, terwijl hij verder wegkroop in de hoek om de klas die nu het gebouw verliet niet tot last te zijn. Zij had hier massa's vrienden. Zij praatte met iedereen in de klas, lachte luidop, verdedigde maatschappijkritische stellingen met verve. Zij schreef mooie opstellen over haar diepste gevoelens. Hij was een grijze muis, degene op de schoolfoto van wie later alle klasgenoten zich zouden afvragen hoe hij ook alweer heette. Waarom zou zij zich om hem bekommeren?

Vervolgens hoopte Gijs dat ze terug zou komen om nog een shagje te bietsen en misschien naar hem te lachen, en hij was de rest van de dag verdrietig, want dat gebeurde niet.

04 augustus 2006

Die zien we echt wel weer terug

Boris is de reden dat ik D66 als stemalternatief de rug toekeerde. Ik probeer namelijk redelijk denkend te zijn, wil niet te makkelijk in zwart wit vervallen, en geloof dat democratische vernieuwing nodig is. In het huidige systeem zit het CDA in 80% van mijn levensjaren in het kabinet, dus met een ander systeem is de kans op erger klein.

Maar toen namen ze Boris als lijsttrekker, en deze Boris was nadat Balkenende I gevallen was, en nadat CDA-VVD door de kiezer als niet zo'n goed idee was bestempeld, een dag of drie braaf door vol te houden dat D66 na het verlies niet in een regering moest gaan zitten, maar toen zag ie al die camera's en dat het er alleen maar meer zouden kunnen worden, en vervolgens was ie pijlsnel overstag en was de "vernieuwingspartij" ouwe jongens krentenbrood met de alles-laten-zoals-het-is. Als D66 over een jaar of wat haar opheffingsvergadering houdt, zal de conclusie zijn dat Balkenende II in het zadel helpen het allerdomste was dat de partij ooit gedaan heeft.

Het Uruzgan-gebeuren was de andere aanfluiting. D66 had volkomen terecht bezwaren, maar in plaats van deze bezwaren te ventileren en consequenties te trekken wanneer besloten zou worden om toch te gaan, ging men – om de aandacht van de inhoud af te leiden? - absurde politieke spelletjes spelen om de PvdA mee te krijgen, of juist tegen te krijgen, of wat dan ook.

Anyway, het kabinet viel onterecht niet en Boris viel terecht wel, en nu is ie weer een tijdje kamerlid en dan krijg je toch weinig aandacht van de camera's, en nu gaat ie wat anders doen. Maar als hij benaderd zou worden voor een ministerspost, dan zegt ie ja!

Mijn advies aan Den Haag is dan ook: NIET DOEN, dat benaderen voor een ministerspost.

Nou heb ik een donkerbruin vermoeden dat we Boris ook in de toekomst nog zeer regelmatig van het scherm af zullen zien spatten (van wasmiddelenreclames zap ik altijd weg, maar als ik Boris zie zap ik er juist naartoe). Als het niet als woordvoerder van een mooi planbureau is of een fijne stichting, dan wordt ie wel deskundoloog, quizmaster of Idols-panellid, en als alles mislukt krijgt ie een talkshow op Talpa.

Tot gauw dus maar, Boris.

Beter goed gejat

Joehoe, daar bij Geen Stijl, doe es even opletten want ik rip jullie preektoontje alsof het de nieuwste Metallica is. Plagiaat is dan wel verboten, maar ik wil ook even wat kwijt. Kijk, jullie gaan af en toe best lekker van bil te keer, en jullie hakken er vindingrijk op los naar alles wat beweegt, maar het valt toch wel op dat het hakken het allerlekkerst gaat als het onderwerp in het Rif-gebergte geboren is, of moet ik zeggen Lapland?

Zo'n Pritt Stift bijvoorbeeld begint dan met Medelander – mooi da's dus niet mijn eigen soort – en dan rolt de hakbar en de couscous en al dat andere lekker makkelijk intikken er zo uit. Ja, het gaat over jou Pritt Stift. Hou effe op met fapfap over dat toch al veel te jonge BrEezâHsletje en luisteren. Eng wereldbeeld hoor, als je niet lekker blank studentikoos kunt woordneuqen, dan ben je niet geïntegreerd . Maar de subcultuur, Pritt Stift, dat ben jij. En dat ongure reaguurdersvolkje van je dat misschien wel mijn dag gaat maken door ongefundeerde, tendentieuze en nodeloos kwetsende commentaren te komen droppen.

Clicky

Clicky Web Analytics