30 oktober 2006

Vals stemmen

Tegenwoordig hangen in elke binnenstad camera's. Als dit in jouw stad niet het geval is, stelt jouw stad niet veel voor. De filmpjes hebben een nuttige functie, je kunt vechtersbazen, onruststokers of criminelen identificeren, maar de filmpjes kunnen ook misbruikt worden.


Het minst erg is nog dat de bewakers die godganse dagen in zo'n controlekamer rondhangen, elke leuke meid die langskomt keuren op tieten en andere kwaliteiten. Maar je kunt ook de filmpjes stelen en op Internet zetten, of stelen en er familie of vrienden mee chanteren, of stelen en bepalen wanneer het ergens op z'n drukst is zodat de zelfmoordterrorist het meeste eer van zijn werk heeft.


Er is nu iets met de stemmachine. Zo'n machine heeft een nuttige functie, want je kunt de stemmen wat sneller tellen dan met de hand, dus dan heb je op verkiezingsavond zo tegen elven als werkende mensen naar bed moeten, wat meer uitslagen dan alleen Schiermonnikoog en Renswoude. De stemmachine blijkt helaas ook misbruikt te kunnen worden.


Je kunt als je de verzegeling verbreekt, een chip vervangen en dan kun je alle stemmen naar Partij voor de Dieren laten gaan, of wie dan ook je favoriet is. Je moet aardig wat chips in aardig wat stemmachines vervangen, wil je het democratisch proces beïnvloeden, maar een echt probleem is dit wel, want als burger moet je er 100% op vertrouwen dat jouw stem geteld wordt voor de partij die ook op het knopje stond dat je indrukte.


Wat ook heel ernstig is, dat je met een zender/ontvanger in de tuin rondom het stembureau gaan zitten en je kunt ontvangen wie er allemaal CDA stemt. Handig voor Maurice de Hond, dan heeft ie het deze keer misschien eens bij het rechte eind. Mee spotten moeten je hier niet, want we kennen hier in Nederland stemgeheim, en omdat je de machine kunt afluisteren, is het geheim niet gewaarborgd.


Okee, probleempje, moet naar gekeken worden. Stemmachines wat beter verzegelen, wat deugdelijker bewaken misschien (camera's erop!), en de tuinen rondom stembureaus bewaken met antiMauricehonden. Hou een vergadering, scoor wat actiepunten, en nog even zwoegen en klaar. Is het allemaal echt zo ernstig dat Amsterdam en andere grote steden weer terug naar het rode potlood moeten, zodat je als je wil weten wie er gewonnen heeft, tot half vier 's nachts tegen Maartje van Weegen aan moet kijken?


Een echt probleem vind ik de trend dat in het kader van terrorismebestrijding overheid en instanties tegenwoordig steeds meer gegevens van Jan en alleman mogen verzamelen. Duidelijke aanwijzingen of verdenkingen zijn niet nodig. Waarborgen dat die gegevens niet voor verkeerde doelen gebruikt kunnen worden, hoeft ook niet. En of die gegevens ooit ook weer eens weggegooid of vernietigd worden, is me ook niet duidelijk.


Pak dat probleem eerst maar eens aan.

29 oktober 2006

Het kleine jongetje binnenin

Ik ga de trap af bij het warme licht vandaan, een flakkerend licht tegemoet, licht dat de duisternis verdrijft, maar beter dan schemering wordt het niet.


Onderaan de trap glijden mijn gladde zolen bijna weg over glad beton. Het is kil in de ruimte, dus dat beton zal ook wel kil zijn. In eerste instantie ben ik in een ruimte die het midden houdt tussen een nis en een gang. Pas als de muur aan de rechterkant ophoudt, zie ik de grote ruimte en zie ik ook de mist die ronddwarrelt op de tocht.


Het is hier naar. Ik word er ongerust en opstandig van, en eigenlijk wil ik hier weg. Maar jij bent daar in die ruimte ver weg, en ik zie je naar me kijken en ik weet dat ik het niet kan maken om weg te gaan zonder tenminste even op jou af te stoppen. Handje schudden en gaan maar weer, denk ik.


Ik kan dat niet over mijn hart verkrijgen als ik vlakbij jou ben gekomen, ik in mijn warme sweater en jij in jouw vale, gescheurde T-shirt, ineengedoken op jouw krukje met je armen om je heen geslagen om warm te blijven. Ik kan het wel maken jou hier opgesloten te houden, besef ik.


"Hoe gaat het?" vraag je.

"Matig," zeg ik. "Ik ben onrustig. Ik heb een leeg gevoel. En er is iets dat knaagt."

"Wat kom je doen?"

"Jou zien," zeg ik, nadat ik een aantal seconden over andere antwoorden heb nagedacht. "Ik wilde weten hoe het met je gaat?"

"Het is koud en ik verveel me. Waarom neem je me niet mee naar boven?"

"Dat kan niet."

"Wat is het gevoel waarom je zegt dat het niet kan?"

"Ik…," ik overwoog een antwoord dat hem geen pijn doet. Dat mij geen pijn doet. Iets wat niets zegt, zodat jij ophoudt met vragen stellen en ik met een smoes terug naar boven kan. TV kijken.

"Ik kan je niet in de ogen kijken," mompel ik, en sla mijn ogen neer.

"Hoe kan dat veranderen?"

"Ik… ik zou wat beter voor jou moeten zorgen," beken ik, met wangen die warm worden. "Ik moet wat vaker aan je denken."

"Waarom zeg je moet?"

"Ik wil wat vaker aan je denken."

"Wat gebeurt er met je als je aan me denkt?"

"Dan voel ik… dan voel ik warmte en schaamte tegelijk. Schuld ook."


Ik zag jou naar me kijken. Het leek warempel wel alsof je een beetje lol had. Een gevoel van frustratie, van nijdigheid, borrelde in me op als sterke drank op de nuchtere maag.

"Wat levert het je op die warmte te voelen, ondanks die schaamte, ondanks die schuld?"

"Waarom stel je al die vragen? Het lijkt wel een kruisverhoor?"

"Je kwam hier omdat je een leeg gevoel had en omdat er iets knaagde. Ik probeer je bij de kern van dat gevoel te brengen. Is het die schuld die knaagt, die schaamte?"

"Ja… Nou een beetje misschien… Misschien wel ja."

"Wat is het waarover je je schuldig voelt?"

"Ik voel me schuldig omdat ik jou wegstop," zei ik zo hard dat de mist rondom mijn mond vandaan waaide.


Ik stampvoette en luisterde naar het geluid. Ik keek naar jou, het kleine en bleke, een beetje verschrompelde deel van mij. Jouw ogen keken helder en donker in de mijne. Het waren mijn ogen die de neiging hadden weg te kijken.

"Vergeef me," zei ik zacht en aarzelend. Ik stond naar je te kijken, mijn armen verloren met zichzelf. Er kwam een schaduw in jouw ogen toen ik een stap terug deed. Toen kwam ik weer naar voren en ik drukte jou roekeloos in mijn armen.

Speelgoed

En weer wilde ik uit de hoek vandaan, om opnieuw om haar heen te draaien. Dit keer versperde Rosa me de weg. Haar ogen, net nog stralend van plezier, werden ernstig nadat ze mijn polsen had gepakt. Bruine ogen. Normaal gesproken intelligent en sympathiek. Nu intelligent en een beetje wreed.


Rosa's gezicht wist me altijd al te betoveren, maar nu was de betovering zo hevig dat mijn knieën knikten en mijn adem neigde naar hyperventileren. Haar ogen bekeken me intens, vragend, eisend? Ze hield me stevig vast. Ik probeerde mijn polsen terug te trekken, maar dat lukte me niet zonder dat ik met haar zou gaan vechten. Terwijl haar vingertoppen mijn huid zachtjes aaiden, wond de gedachte aan met haar vechten me op. Vervolgens dacht ik aan toegeven, en ik werd nog veel opgewondener. Ik moest iets zeggen, begreep ik, de vraag in Rosa's ogen beantwoorden. Datgene wat ik eigenlijk zou moeten zeggen als ik zei wat ik dacht "Neem me, op wat voor manier je maar wilt," zei ik niet. Ik vroeg nogal stom "Wat wil je nou?"


"Ik wil dat je je omdraait," zei Rosa.

Mijn ogen kregen de grijze muur te zien. Ik mag wel weer eens verven, dacht ik, voordat ik het touw op mijn huid voelde waarmee Rosa mijn polsen ging vastbinden. Opwinding verspreidde zich vanuit mijn kruis als een hete vlaag door mijn hele lichaam, en verdreef de gedachte aan verven en andere futiliteiten. Tranen van zelfmedelijden sprongen in mijn ogen. Voor spijt was het te laat, want Rosa legde de knoop en trok hem strak. Mijn polsen zaten op elkaar geplakt en wilden niet meer bij elkaar vandaan.


Ik snoof zielig door mijn neus en keek zielig naar de muur, maar het gevoel dat koorts leek en mijn wangen en allerlei andere plekken heet maakte, was niet verdwenen. Rosa kneep in mijn kont en giechelde toen zij en ik merkten dat mijn gebonden handen haar dergelijke intimiteiten niet konden beletten.

"Ik ga een beetje lol met je maken," zei Rosa, haar stem vlakbij mijn oor. Terwijl haar hand via mijn heup naar meer intieme plekken trippelde, rook ik haar haren en voelde hoe ze me kietelden.

Opnieuw opstarten

Ik had een nieuw stukje gemaakt voor deze weblog, maar toen ik het wilde toevoegen kreeg ik een foutmelding.

Ik probeerde het nog eens, en nog eens, en nog eens, maar kreeg steeds dezelfde fout. Ik wachtte een paar uur, maar nog steeds fout. Ik probeerde het nieuwe stukje weg te gooien, maar kreeg de fout. Ik probeerde een oud stukje weg te gooien en het nieuwe toe te voegen, maar weer de fout...

Affijn om een lang verhaal kort te maken, en ook om te voorkomen dat de lezer van christelijke huize aanstoot gaat nemen aan dit stukje, want het verhaal raakte meer en meer doorspekt met vloeken, de foutmelding bleef verschijnen.

De weblog was stuk. Datgene wat er tot gisteren opstond, kon je zien, maar nieuwe dingen toevoegen, ho maar.

Ik zag dat er de laatste dagen heel veel problemen waren geweest. En ik zag ook dat er een nieuwe blogger (betaversie) was. Tijd om die dan maar eens te proberen.

In eerste instantie was dat geen daverend succes. Het transfereren van mijn weblog ging namelijk niet goed. In plaats van dat ik niks meer kon toevoegen, was nu alles wat ik er tot nu toe op had gezet, verdwenen. En de URL was ook weg...

Gelukkig lukte het wel, de weblog opnieuw aan te vragen en te configureren. Een stukje toevoegen ging wel weer. Maar dit was dus opnieuw het allereerste stukje. Ik moet dus even opnieuw opstarten. Vroeger moest ik te pas en te onpas Windows opnieuw installeren. Nu heb ik daar al een tijd geen last meer van, maar een weblog blijkt iets te zijn dat kennelijk ook af en toe opnieuw geïnstalleerd moet worden.

Dus ben ik nu bezig mijn weblog weer van voren af aan te posten. De geschreven stukjes heb ik nog wel, en de datums waarop ik ze schreef, kan ik ongeveer terugvinden. Verder moet ik de juiste template nog weer even zien terug vinden en de instellingen weer goed zetten, dus ik ben vast nog een tijdje bezig. Terwijl ik bezig ben, hoop ik niet die fout nog weer eens te krijgen...

Helaas zijn de comments verdwenen. Voor de mensen die ze geplaatst hebben, alsnog bedankt. Schroom niet om opnieuw een comment te plaatsen.

27 oktober 2006

Stemwijzer

Martin Bril schreef laatst in zijn column dat hij – als hij de Stemwijzer invulde – steeds bij Geert Wilders uitkwam. Het stemadvies kon hem nog niet direct bekoren.


Als ik de Stemwijzer invul, kom ik altijd bij Groen Links uit. Dit is de partij waar ik meestal op stem, en dat deed ik ook al toen er nog geen Stemwijzer was, dus dit stemadvies beschouw ik als een goed advies.


Om bij de VVD uit te komen, vind ik niet zo moeilijk. Als ik aan geld denk, kom ik daar zo bij uit. Een VVD'er is gewoon een Groen Linkser die te veel in zijn eigen portemonnee kijkt.


Wat ik veel moeilijker vind, is bij een christelijke partij uitkomen. Dan moet je christelijk denken, en dit proberen toe te passen op politiek. Als Jezus een heel leven lang op Aarde zou hebben doorgebracht, dan zou hij vast van alles en nog wat gedaan hebben, maar ik geloof nooit dat hij de politiek in zou zijn gegaan. Principes passen niet bij politiek, en betrouwbaarheid ook niet. Als je politiek wil overleven, dan moet je soms eieren voor je geld kiezen, met andere woorden principes inruilen voor pragmatiek, anders overleef je niet.


Aan de christelijke partij die macht heeft, het CDA, zie je dat ook. Er gebeuren onder verantwoordelijkheid van het CDA toch wel wat dingen die ik niet zo een-twee-drie in de bijbel terugvind. Zoals het opsluiten van mensen zonder verblijfsvergunning (maar ook zonder zonde) in gevangenissen waar niks gedaan is aan brandveiligheid. Christelijke naastenliefde houdt volgens mij onder andere in dat bejaarden een fatsoenlijke oude dag hebben, maar er wordt met bakken vol bezuinigd op zorg, wat men dan met een uitgestreken gezicht "bezuinigen op bureaucratie noemt". Tenslotte houdt men helemaal niet van abortus, euthanasie en homohuwelijk, maar men probeert er niet aan te komen. Dat is pragmatiek, want in de coalitie waarin men zat, maak je geen vrienden met agenderen van dat soort thema's.


Straks gaan we stemmen. Het is dat het tegen mijn principes is om thuis te blijven, maar ik heb er deze keer geen zin in, dat stemmen. Want de uitkomst van de verkiezingen kan er maar één zijn.


We stemmen, We krijgen we een formatie. Dat zal vast weer maandenlang duren, net als de vorige keer, maar CDA en PvdA willen elkaar gewoon niet. En Nederland wil het ook niet.


Je kunt er kort of lang over doen, maar op enig moment zal er een kabinet aantreden van CDA, VVD en Christenunie. Twee van de drie partijen zijn christelijk. En één van de twee christelijke partijen was tot nu toe oppositiepartij en kon in die rol standvastig haar principes uitdragen.


Het is interessant wat er gaat gebeuren.


De eerste optie dat je totaal niet zult merken dat de Christenunie in plaats van D66 in het kabinet zit. Op een zeker moment zal er wel een typisch Christenunie punt op de voorgrond treden (er moeten kroonjuwelen verzilverd worden), één of andere strenge maar vooral onbegrijpelijke wet over softdrugs, en dit plan sterft ergens een zachte dood.


De tweede optie is dat Christenunie zich heel erg christelijk zal blijven profileren in de coalitie. Dan zal de VVD er gauw de balen van hebben, maar wat doet het CDA? Het CDA zal zich als een haas willen distantiëren van haar kleine maar net iets te populaire broertje, om zich niet te vervreemden van de pragmatische kiezer in het midden. Maar stel je voor dat de natuurlijke achterban doorkrijgt dat het CDA haar principes verloochend, ergens kraait een haan drie keer, dan moet CDA het kabinet laten vallen of meebuigen met klein broertje.


Het is dat ik niet in bidden geloof, maar anders zou ik het misschien doen. Voor de VVD.

Top 200 (150-141)

150. Beastie Boys - Fight For Your Right (1984)

Vroeger was ik luisteraar van VPRO's De Wilde Wereld, en dit draaiden ze een tijd grijs. Later (een aantal jaren later zelfs) werd het een hit.


149. Ed Harcourt - She Fell Into My Arms (2001)

Een liedje dat gaat over verliefd zijn en ook zo klinkt.


148. Mano Negra - Mala Vida (1989)

Surrogaat voor de zon op een Hollandse grauwe dag, zo'n dag dat de lucht donkergrijs is, de regen af en toe klettert, en wolken haastig als werkende mensen in een grote stad overvliegen.


147. K.D. Lang - The Air That I Breathe (1997)

Over het lome niets meer hoeven achteraf, maar ook best te gebruiken om er vooraf zin in te krijgen.


146. Massive Attack - Inertia Creeps (1998)

Een "gevaarlijk"nummer van een band die verder vooral kamerbrede stereo produceert, leuk om je nieuwe geluidsinstallatie uit te proberen.


145. Sinead O'Connor - Troy (1987)

Een ultiem nummer van haar eerste plaat, wat helaas het enige ultieme nummer zou blijven.


144.The Animals - We Gotta Get Out Of This Place (1965)

House of the rising sun is natuurlijk vele malen bekender, maar dat wordt je ooit zat, en dan ga je gewoon lekker dit nummer draaien.


143. Magnapop - Merry (1991)

Gruizige pop van een bandje in haar begindagen, maar enthousiaster en aanstekelijker kun je een nummer niet spelen.


142. Bush - Glycerine (1994)

Een grungeklassieker.


141. Otis Redding - (Sittin' On) The Dock Of The Bay (1968)

Héérlijk om in deze tijd van werken, werken, werken dit nummer op te zetten en vervolgens te besluiten om aankomend weekend de daad bij het woord van dit nummer te voegen. Een mooi plekje opzoeken en daar op je reet gaan zitten en niks doen.

22 oktober 2006

De Steen

Afgelopen woensdag bleek dat de oorkonde die bij de Steen hoorde, nog bestaat. De oorkonde was een prijs die gewonnen werd door de winnaar van de Clash, de tweestrijd tussen rivalen. De Steen die ook onderdeel van de prijs was, is er niet meer. Het is een Steen van het oude clubgebouw dat we van het bouwterrein af jatten toen dat afgebroken was en men begonnen was met het bouwen van het nieuwe clubgebouw. Het is helemaal niet erg dat de Steen er niet meer is, want het is gewoon een Steen, nogal groot en zwaar bovendien.

Wel zit er een aardig verhaal vast aan de Steen.

Toen de Steen van puin op een braakliggend terrein gepromoveerd was tot prijs, moest hij versierd worden. Het idee kwam op een paar linten te kopen voor de Steen. Als winkel voor aankoop van de linten viel de keus op een fourniturenzaak op de Grote Markt. De toenmalige penningmeester van onze club en ik, met de Steen zwaar in mijn hand, stapten de winkel binnen.

Ik vond het wel een wat raar idee om die winkel binnen te gaan en te vragen of zij een Steen konden versieren. Als man zijnde kom je sowieso nauwelijks op het idee om een fourniturenzaak binnen te gaan, laat staan met een Steen in je handen.

De penningmeester is echter een vrouw, en vrouwen voelen zich van nature thuis in een fourniturenaak. Althans, ze stapte fluks naar binnen, en niet in het minst gehinderd door verlegenheid begon zij het verhaal over een prijs die versierd moest worden, en linten, en ze wees bij dit alles de Steen aan.

Nu, de Steen hadden de eigenaren van de winkel– een meneer en een mevrouw die tegen de pensioengerechtigde leeftijd liepen – al wel gezien. Heel goed zelfs. Zonder dat de woorden van de penningmeester tot hen doordrongen, bekeken ze de Steen en mij met argwaan. Ze stonden eenvoudigweg aan de grond genageld naar die Steen te kijken.

Ik keek rond en begon te begrijpen waarom. Heel veel van wat de zaak verkocht, was namelijk uitgestald onder en achter glas. De complete toonbank was opgetrokken uit glas, en links en rechts naast me waren grote bakken, vitrines opgetrokken uit glas.

En toen ik al dat glas zag en die licht ontzette ogen van de eigenaren van de winkel, pas toen begon ik mij voor te stellen wat voor schade ik in deze winkel zou kunnen aanrichten met mijn Steen. Ik kon mijn Steen boven de toonbank houden en eenvoudigweg loslaten, en dan was het afhankelijk van hoe goed meneer en mevrouw verzekerd waren of er straks voor de aanstaande oude dag nog pensioen over zou zijn. Althans, op die manier bekeken ze me.

Pas toen ik – vanwege mijn eigen ongemak, omdat ik zo argwanend bekeken werd – tegen het echtpaar zei dat ik echt geen kwaad in de zin had met mijn Steen, dit was helemaal geen wapen om vandalisme mee te plegen, dit was een prijs, pas toen begonnen ze wat te lachen. Ik lachte zelf mijn alleronschuldigste geen-vlieg-kwaad-lach en de spanning luwde. Het echtpaar verlegde haar aandacht naar het probleem waartoe de penningmeester zich tot hen wendde. Hoe deze prijs te versieren?

Even later wandelden we met drie kleurige lintjes rondom onze Steen de winkel uit, een fijn zonnetje in. Het was een prachtige dag. Een mooie dag om geen vlieg kwaad te doen.

13 oktober 2006

Top 200 (160-151)

160. ZZ Top - Gimme All Your Lovin' (1983)

Echt zo'n nummer van één riff, gaan maar en blijven gaan. Zou van mij een half uur mogen duren.


159. Kobus - When All Logics Die (1988)

Ik denk het meest onbekende nummer uit mijn lijst, zeker op wereldschaal. De plaat is slecht geproduceerd, maar het nummer is gezongen vanuit de tenen, en al jaren heerlijk om mee te brullen.


158. Traffic - John Barleycorn (1970)

Ik ken het nummer al wel een tijd, maar ik heb het niet nog niet zo lang en ben eigenlijk nog bezig het mooi te leren vinden. Ik voel alleen aan alle kanten een klassieker aankomen, dus ik denk dat het de volgende editie hoger zal staan.


157. Creedence Clearwater Revival - I Put A Spell On You (1968)

Het is heftig en het gaat over meisjes. Voor wie denkt dat CCR een beetje tam middle of the road is.


156. Alice In Chains - Heaven Beside You (1995)

De bekendere nummers van deze band vind ik eigenlijk weinig aan, want een beetje net niet. Het is net niet mooi genoeg gemaakt daarom lekker, en het is ook net niet heftig genoeg om daarom lekker te zijn. Dit nummer is volgens mij niet helemaal bekend, maar veel muzikaler. De band kan het wel…


155. TC Matic - Elle Adore Le Noir (1985)

Dit is lang een van mijn allerfavorietste nummers geweest, een voorbeeld van ultieme smartlapperij. Tegenwoordig is mijn liefde enigszins genuanceerd, maar het blijft een intrigerend nummer, een rare combinatie van een zomeravondplakdans terwijl het lijf vol met stimulerende middelen zit en het hart haar pijn uitschreeuwt.


154. St Germain - Rose Rouge (2000)

Ja heerlijk. Maar waar blijft de grote doorbraak en volgende grote nummer van deze band. One hit wonder vrees ik dus.


153. Hothouse Flowers - I'm Sorry (1988)

Het begint langzaam en vanaf het midden gaat het loos. Jammer dat deze band het tempo en de intensiteit van dit nummer bij heel veel nummers niet benadert. Zal wel zijn omdat ze zo graag veel platen wilden verkopen, dus zei de manager dat ze maar niet te wild moesten doen.


152. Cindy Lauper - True Colors (1986)

Lief liedje met een ware tekst.


151. Herman Brood - Never Be Clever (1978)

Neerlands enige échte rocker.

Genocide

Wat moeten we toch opeens met die genocide uit 1915 die volgens de Turkse regering - en een heleboel Turken - geen genocide was.

Ik heb het persoonlijk allemaal niet meegemaakt. Het is voor het eerst dat ik hoor over die oorlog tussen Armenië en Turkije uit lang vervlogen tijden. En het is voor het eerst dat een probleem gemaakt worden van het Turken die deze genocide ontkennen, of althans niet erkennen, maar toch in de kamer willen zitten.

Is het net als enge dingen in voedsel? Jarenlang drink je bijvoorbeeld melk (ik drink het vanaf mijn geboorte) maar opeens blijkt uit een onderzoek dat er een spoortje van een kankerverwekkende stof in zit, en dan drinkt niemand melk meer.

Ik vind niet dat je het de Turken kunt verwijten dat hun regering die genocide ontkent. En iemand die in Turkije op school geweest is, kun je eigenlijk niet verwijten dat hij of zij de genocide ontkent, want deze persoon heeft jarenlang stelselmatig les gehad in ontkennen.

En als jouw regering jou voor het gerecht sleept als je iets anders vindt, en jou vermoedelijk passeert voor baantjes en door de politie af laat tuigen, dan vind ik het op z'n minst begrijpelijk dat je kiest voor de makkelijke weg, zeker omdat het gaat over een oorlog die zelfs je grootmoeder niet heeft meegemaakt.

Als het ons echt ernst is, als we willen dat de Turkse staat die genocide gaat erkennen, dan moeten we als Europese gemeenschap de diplomatieke betrekkingen verbreken en economische sancties opleggen. Of misschien moeten we Bush influisteren dat Turkije een schurkenstaat is, of als dat niet helpt, dat Bin Laden daar ergens verborgen zit. Dan lokken we gewoon een oorlogje uit onder valse voorwendselen, want dit is in deze moderne en oh zo beschaafde tijd de normale gang van zaken.

Het standpunt van de Turkse regering wordt niet door de feiten gestaafd en is moreel verwerpelijk. Maar kun je van inwoners die dit standpunt hebben overgenomen, zeggen dat ook zij moreel verwerpelijk zijn? Hooguit kun je een Turk die hier de Kamer wil, een verplichte cursus geschiedenis over deze oorlog laten doen, zodat hij op basis van de feiten misschien concludeert dat het standpunt van zijn regering niet klopt.

Misschien zou het goed zijn dat een grote nieuwe overheidsdienst (misschien zelfs een ministerie) alle tienduizenden oorlogen uit het verleden gaat onderzoeken op genocide-praktijken, en dan vervolgens gaat analyseren of er wellicht kamerleden dan wel ministers zijn die zo'n genocide-praktijk ontkennen, althans niet willen erkennen. Misschien zou het ook wel niet zo goed zijn.

07 oktober 2006

Bezet houden

De trein vanuit Groningen naar uiteindelijk ergens in de Randstad, begon ondanks het nog tamelijk vroege uur, aardig vol te lopen. Omdat de dag mooi begon te worden en volgens de weersverwachting alleen maar mooier zou worden, waren er behoorlijk wat mensen die iets leuks wilden gaan doen met deze zondag.


Een mevrouw met voornaam wit haar en een ketting van steentjes die nog het meest deden denken aan Haagse hopjes wilde graag één bank voor vier personen voor zichzelf houden. Ze legde uit dat ze straks in Haren gezelschap zou krijgen. Een passant die eerst aanstalten had gemaakt om te gaan zitten toonde glimlachend begreep en liep door.


Naarmate het moment van vertrek naderde, kreeg mevrouw het moeilijker, want het aantal vrije plaatsen begon schaars te worden, en zij was nog de enige die drie vrije plaatsen ter beschikking had. Een keer of vijf, zes moest ze haar verhaal herhalen. Ze gebaarde steeds drukker en steeds stond ze half op, om weer te gaan zitten nadat de reizigers doorliepen. Het begrip voor haar verhaal nam af. Een echtpaar liep wel door maar met het gezicht op halfzeven. Een mevrouw die plompverloren was neergeploft op één van die vele vrije stoelen, luisterde met verbaasde ogen naar het omstandige verhaal, en het duurde lang voor die ogen het plan opgaven om gewoon te blijven zitten en mevrouw te laten barsten.


Toen de trein eindelijk vertrokken was, moest mevrouw nog twee keer opstaan om druk gebarend haar verhaal te doen, voor de last minute heen en weer lopers die op zoek naar vrije plekken meenden deze toch nog gevonden te hebben. Na een paar minuten werd ze met rust gelaten. In de paar minuten tot Haren probeerde ze te ontspannen, wat maar matig lukte.


De trein begon tot stilstand te komen. In eerste instantie maakte mevrouw aanstalten om op te staan en naar de deur te lopen, en vanuit de open deur haar gezelschap naar zich toe te wenken. Ze zag van dit plan af omdat ze bang was haar zo zwaarbevochten vrije stoelen kwijt te raken. Pas toen de trein helemaal stilstond, liep mevrouw half richting de deur (want ze had haar gezelschap nog niet op het perron zien staan). Ze ontdekte haar metgezellen op het allerlaatst, om te zien dat ze inderdaad instapten. Ze gebruikten de volgende deur. Op zich geen probleem, ware het niet dat haar deur het eind van het treinstel was en de volgende deur dus een ander treinstel.


Toen de trein weer vertrokken was uit Haren, en nadat mevrouw toch nog even geprobeerd had of ze niet in het volgende treinstel kon komen, plofte ze verslagen terug op haar stoel. Ze reageerde haar teleurstelling af op de vier mensen aan de andere kant van het gangpad, die even lacherig naar haar tragische verhaal over miscommunicatie luisterden, maar na een paar minuten hadden ze het wel gehoord en haakten ze af.


Uiteindelijk zat mevrouw heel smal op haar vier brede lege stoelen in de verder volle trein. In Assen pakte ze haar tassen en verdween, om uit te stappen en weer in te stappen in de coupé waar haar metgezellen zaten.


Het was druk in Assen met uit- en instappende mensen. Toch bleven de vier vrije stoelen maar leeg. De passerende reizigers keken wel naar die stoelen, en ze aarzelden ook, maar het leek alsof men aanvoelde dat deze stoelen – om wat voor reden dan ook - geacht werden vrij te blijven. Net voordat de trein weer vertrok, ploften twee kwebbelende pubermeisjes zonder wat dan ook aan te voelen neer op de vrije stoelen. De magie was verbroken.

Clicky

Clicky Web Analytics