31 december 2006

Top 200 (10-1)

10. Joy Division - Day Of The Lords (1979)

Vreemde, spastisch dansende lijven in de schaduw. En vanuit de schaduw maakt één lijf zich los en zijn schreeuw golft op het geluid de harde realiteit in.


9. Franz Ferdinand - Auf Achse (2004)

Een engeltje dat over je tong glijdt, of pist, of iets anders doet wat bij nader inzien best lekker is.


8. The Velvet Underground - All Tomorrow's Parties (1967)

Onaardse schoonheid van een band die zijn tijd minstens 40 jaar vooruit was, en over één jaar minstens 41 jaar.

Het mooiste nummer is ook nu weer moeilijk. Ik had ook Waiting For My Man, Venus In Furs, Heroin of Pale Blue Eyes kunnen nemen, of Afterhours, het ultieme "morgen gezond weer op" nummer (dit is een beetje cynisch, maar daar was The Velvet Underground ook niet vies van).


7. Blur - Trimm Trabb (1999)

Voor mensen die het nummer wel eens gehoord hebben, volstaat waarschijnlijk de typering: dat nummer met "tsjiep tsjiep".


6. Radiohead - Lucky (1997)

Als ik naar mijn buren op Last FM kijk, zijn er erg veel die Radiohead meer draaien dan wat voor band ook. Wat dat betreft ben ik maar een minifannetje, want ik draai Radiohead helemaal niet zo vaak. Ik vind vooral The Bends en OK Computer topklasse, en later vind ik de band zoekend en zijn de experimenten vaak te moeilijk voor mij.

Dit nummer is één van de geweldige nummers op OK Computer.


5. Sonic Youth - Tunic (Song For Karen) (1990)

Voor mijn pa, hoewel hij het nummer niet kende, en het onwaarschijnlijk is dat hij het leuk gevonden zou hebben.

Het gaat over Karen Carpenter die uiteindelijk overleed aan zichzelf doodhongeren. Ze werd zo licht dat ze uiteindelijk vanzelf naar de hemel opsteeg, waar ze nu mag jammen met Jimi, Elvis en Janis.

Mijn pa hongerde zichzelf niet dood in fysieke opzicht, maar geestelijk leefde hij op water en brood. Dit leven heeft hem nooit kunnen brengen waar hij naar hunkerde. Hij geloofde wel in het volgende leven, en ik hoop dat hij daar mensen heeft gevonden waarmee hij nu loopt te jammen.


4. Throwing Muses - Green (1986)

Dit nummer is niet uit te leggen. Uniek in het oproepen van tegenstrijdige gevoelens, uniek in intensiteit.

De eerste jaren dat ik naar het nummer luisterde, kreeg ik vaak koude rillingen, maar aan het eind van het nummer was ik helemaal warm.

Na meer dan 15 jaar is die emotie voorbij, maar nog steeds ben ik wel eens geïmponeerd, verbaasd door de kracht van de stem en de kracht van de spanningsboog van dit nummer.

Sowieso is de eerste plaat van Throwing Muses – en daar staat dit nummer op - een van de bijzonderste platen aller tijden. Een muzikale bungee jump, maar als je durft te springen dan beleef je ook wat.

En had ik al gezegd dat ik mijn hele leven verliefd zal blijven op de stem van Tanya Donelly?


3. Caesar - Ana Nomaly (2000)

Het is zo jammer dat dit nummer op de minste plaat van Caesar staat, want ik vind het groots. Oppervlakkig beschouwd een haast hangerig deuntje, maar zo goed langs het rafelrandje gespeeld van mooi en lelijk, warm en koud, lekker en melancholiek. Bovendien geeft het samenspel tussen de leadzanger en de achtergrondzangeres het nummer nog extra lading en sfeer.


2. Pavement - Grounded (1995)

Deze band in het algemeen en dit nummer in het bijzonder heeft alles wat muziek voor mij boeiend maakt. Spanningsopbouw, mysterieus beginnen en naar een climax toewerken, tegendraadse en atonale elementen boven een solide, hechte basis. En uiteindelijk heerlijk en bevrijdend raggen.

Een auditieve wijnproeverij voor exclusieve genodigden. Wees niet verbaasd als er ook af en toe een slok huiswijnbocht tussenzit.


1. dEUS - Disappointed In The Sun (1996)

Deze band omdat ik al meer dan 10 jaar fan ben (in de zomer van 1995 draaide ik niks anders dan Worst Case Scenario, in de zomer van 1999 niks anders dan The Ideal Crash). Dit nummer staat trouwens op In A Bar, Under The Sea.

Ik kies dit nummer omdat het tegendraads begint (die piano bijvoorbeeld doet net niet leuk mee), maar het eindigt groots en meeslepend, op de rand van kitsch, okee, er gewoon overheen. Ideaal voor een top-zoveel, aan het eind gaan alle registers open en komt het helemaal goed.

En ik kies dit nummer omdat ik er mijn vluchtgedrag in herken. Het is soms makkelijker om onder te duiken dan in het volle leven te staan.


Need I say my only wish was
To escape my earthly life
High skies were no option whereas
Diving deep in oceans wide
Was the way for me, to hide away
A possibility, to leave today.


Aldus klinkt mijn Bohemian Rhapsody.


Voor iedereen een 2007 waar muziek inzit.

30 december 2006

Fietsen in 2006


Deze plaatsen heb ik in 2006 op de fiets bezocht. In Brussel ben ik ook nog geweest, maar dat staat niet op de kaart.


Terwijl ik speldjes stond te prikken – ik ga het niet hebben over hoe vaak er speldjes weer uitvielen, hoe vaak ik naam des Heren ijdel gebruikt heb, en hoe zere handen ik nu heb – herinnerde ik me onder andere het volgende:


Door bakken met regen langs de Maas naar Venlo, wat was Augustus dit jaar een goede maand om vakantie te nemen.
Hordes mooiweerfietsers voorbij gestoven langs de Utrechtse Vecht.
Het uitzicht op Gulpen vanaf de Gulpenerberg.
Een snikheet Bussum, en krak zei de ketting.
De Antwerpse voorstad Schoten, allemaal mooie villa's. Allemaal welvarend ogende mensen, allemaal blank, in bezit van SUV of Cabriolet of allebei. En dan later lezen dat het Vlaams Belang daar bij de verkiezingen 35% scoorde, de hoogste score van het land.
Eindelijk rust in Wierum (Friesland).
Slalommend door drommen auto's in Brussel. Leve de Nederlandse steden met al hun fietspaden.
Een hele Veluwe lang weg van alles.
De stilte van een nog vroeg Tjeukemeer in een zomernevel.
Almere is eigenlijk helemaal niet zo lelijk als ik gedacht had, tenminste niet op een mooie zomerdag.
De mooiste luchten van het jaar langs de IJssel.
Leiden wil ik nog wel een keer zonder fiets bekijken.
De strakblauwe avondlucht boven de Schelde die loog dat het een prachtige dag was geweest, want het was een dag vol stortbuien geweest.
Een joch dat wedstrijdje wilde doen ergens in de buurt van Hattem. Ik liet hem winnen, en ik geloof dat hij dat wel doorhad.
De Vaalserberg op, ogenschijnlijk als enige niet in een touringcar.
Lekker luieren in het gras op de dijk met uitzicht op Ameland en op uiterwaarden, het laatste stuk Nederland waarvan je zou verwachten dat het beroemd zou worden, maar dat werd het een paar maanden later toch, vanwege paarden.
In Den Helder wil ik niet dood gevonden worden. En ook niet levend. En voor Kerkrade geldt hetzelfde.
In de trein met de fiets in de spits tussen Utrecht en Amersfoort. Proberen om jezelf overeind te houden en daarnaast te voorkomen dat je fiets over tenen rijdt of tegen schenen schopt. Dat je stinkt naar zweet maakt weinig uit, want de allesoverstemmende geurbeleving is die van Burger King junkfood dat naast je verzwolgen wordt door vier studenten.

Fietsfoto Gelderland



Tongeren 23-06-2006

28 december 2006

Telegraaf

Ik kreeg in mijn supermarkt zomaar een gratis Telegraaf aangeboden. In principiëler dagen had ik dit aanbod misschien geweigerd, want het is de krant die ik associeer met types als Mat Herben en Arend-Jan Frankenstein (of was het nou Boekestijn?). Met dat soort types word ik niet graag geassocieerd. Maar net zoals een horrorfilm soms "lekker griezelen" is, is het doornemen van een Telegraaf soms lekker ergeren.


De voorpaginakeuzes van de Telegraaf en van mijn eigen Volkskrant vergelijken, is leuk. De Telegraaf gaat mijn vooroordelen wederom niet logenstraffen, dat lukt echt niet als je onmiddellijk begint met gekeuvel over het derde kindje van Maxima.


Wat ik het eerst las in de Volkskrant, was het voornemen van werkgeversorganisaties om in CAO's te gaan voorstellen oudere werknemers eventueel te demoveren, dus als je een oud wordt zou je een mindere functie, met dus een lager loon, kunnen krijgen om te voorkomen dat je er als te duur wordt uitgetrapt. Voor mij interessant, want als ik zelf een oudere medewerker ben, zitten we middenin de vergrijzing en dus ga ik met dit soort dingen te maken krijgen.

Dit verhaal staat alleen niet op de voorpagina van de Telegraaf. Behalve Maxima iets over recordverkopen van vuurwerk (non-nieuws, want dit record wordt elk jaar gebroken) en geneuzel over anjers als symbool voor waardering van verzetshelden (en dan hoor ik Mat Herben brommen dat dit een goede zaak is en een mooi gebaar bovendien). Vervolgens ben ik gaan zoeken waar in de Telegraaf dat verhaal over demoveren dan wel staat, maar dat staat dus nergens. De krant van wakker Nederland laat haar lezers lekker slapen bij het idee dat ze altijd alleen maar meer zullen krijgen en nooit eens minder.


Ook een vooroordeel is dat dingen die in de Telegraaf staan, niet waar zijn. Bij het doorbladeren kwam ik tegen dat één nieuwsfeit uit 2006 waarvan mensen zeiden dat dit hen niet zou bijblijven, de aardschok was die in augustus in Groningen werd gevoeld. En dit is waar, want hoewel ik zelf in Groningen woon, dacht ik bij het lezen "Aardschok? Was er dan een aardschok?"


Een fraai staaltje van typerend Telegraaf-proza kwam ik tegen op de sportpagina. In de inleiding van een dubbelinterview met Leontien van Moorsel en Marianne Vos – de oude en jonge topwielrenner – las ik "Maar in het twee uur durende gesprek blijkt er een belangrijke overeenkomst te zijn: Hun honger naar succes is onstilbaar."


Fantastische zin. Dit is geen proza meer, dit is pure poëzie. Ik zag die vrouwen meteen samen een slaatje eten, eerst nog rustig, maar al snel kunnen ze zich vanwege hun onstilbare honger niet langer beheersen en dan rammen ze hun vork in het malse groen.

Top 200 (20-11)

20. The Feelies - Loveless Love (1980)

Wat is dit toch voor een muziek, waar komt het vandaan en wat heeft het te betekenen? Stop, niet over nadenken. Deze muziek werkt niet op dat niveau. Dit nummer moet je zonder vragen te stellen op je af laten komen, op je in laten werken, en dan voel je wel waar het vandaan komt en wat het te betekenen heeft.


19. Metallica - Welcome Home (Sanitarium) (1986)

Iedereen kent One, maar eigenlijk had Metallica dat kunstje al gedaan, namelijk met dit nummer. Het tweede gedeelte vind ik zelf een van de knapste, virtuoze, muziekstukken aller tijden. En dan tel ik de klassieke componisten gewoon mee.


18. The Clash - London Calling (1979)

Dit is één van de allerlekkerste nummers aller tijden. De opbouw is goed, het tempo is goed, hart en ziel, en de band zit op een creatief hoogtepunt. Alles klopt.


17. The Jam - Down In The Tube Station At Midnight (1978)

Kun je een mooi lied maken met een poëtische tekst over in elkaar geslagen worden op een metrostation? Jazeker kan dat. Ik heb het nummer wel eens voorgeschoteld (voorgeshuffled) gekregen op de iPod terwijl ik net een mij onbekend en nogal verdacht stil Rotterdams metrostation binnenliep. Bij die gelegenheid heb ik het nummer maar snel doorgedrukt.


16. Green Day - Good Riddance (Time Of Your Life) (1997)

Another turning point, a fork stuck in the road
Time grabs you by the wrist, directs you where to go
So make the best of this test, and don't ask why
It's not a question, but a lesson learned in time


15. Nada Surf - Popular (1996)

The teenage guide to popularity, ofwel wat moet je doen om bij het andere geslacht in de smaak te vallen. Nadat de High School voorbij is, wordt het een klein beetje subtieler, maar echt anders wordt het niet.


14. Foo Fighters - Everlong (1997)

De stereo op 10 en uit je dak gaan.


13. Kristin Hersh - Your Ghost (1994)

Meer dan een akoestische gitaar heb je niet nodig om een wereldnummer te maken. Oh ja, en Michael Stipe op de achtergrond.


12. The Breeders - Drivin' On 9 (1993)

Behalve road movies heb je road songs, en dit is de ultieme road song.


11. David Bowie - Heroes (1977)

Dit was jarenlang één van de weinige nummers van Bowie die ik goed kende en veel draaide. Nu ken ik veel meer nummers van Bowie en draai ik hem veel vaker. Dit nummer is en blijft de favoriet. Je zou die Muur er weer voor terug willen zetten.

27 december 2006

Goede voornemens

Zo, de Kerst hebben we gehad. We naderen station Oud en Nieuw, eindpunt van deze trein. Wij verzoeken u uit- of over te stappen.


Bij de NS attenderen ze je er dan vaak nog op om je bagage mee te nemen. Bij Oud en Nieuw in de zin van een jaarovergang schijn je juist je bagage te moeten laten liggen. Want je moet goede voornemens hebben als je een nieuw jaar ingaat. Dat wil zeggen dat je de oude shit loost.


Ik doe daar meestal niet aan. Met slechte gewoontes moet je stoppen als de tijd er rijp voor is, en de kans dat deze rijpe tijd samenvalt met een arbitraire grens tussen het ene en het andere jaar, een astronomisch concept dat een paar duizend jaar voor mijn geboorte bedacht is, is klein. Karakterfouten herstellen, of zelfs een "ander mens worden", via goede voornemens, is mij iets te ambitieus. Gaat niet werken.


Dus ik ga het dit jaar anders doen. Ik ga andere mensen een goed voornemen opleggen. Laat ik voorzichtig beginnen met alle Nederlanders voor 2007 een goed voornemen voor te schrijven. Als blijkt dat men zich eraan houdt, dan doe ik volgend jaar misschien iets voor de hele wereld.


Het gaat over kantoorhumor. Driekwart van de Nederlanders zit zijn geld te verdienen op zo'n kantoor, en omdat je daar niet alleen zit, is het beleefd cq. gezellig om af en toe wat tegen elkaar te zeggen. Een makkelijke manier om dingen tegen elkaar te zeggen op een kantoor, is door grappen te maken. Daarvoor hoef je elkaar niet te kennen, je hoeft niet in de ander te investeren, èn, niet onbelangrijk, je hoeft niet origineel te zijn, of gevoel voor humor te hebben, want je plukt de grappen desnoods van Internet.


Maar met één grap heb ik het nu echt gehad. Ik vond dat het vorig jaar al niet meer kon, maar daar dachten een aantal van mijn collega's anders over, dus ik neem aan dat in andere kantoren dan mijn kantoor de grap in 2006 ook nog vaak gemaakt is. Het is die grap over verdienen en krijgen, weet je wel. "Ik verdien wel meer, maar ik krijg niet meer", of een variant hierop (en die variant maakt het niet beter of origineler, ik help je voor de zekerheid maar even uit de droom).


Ten eerste is de grap echt niet leuk gebleven, nu elke Nederlander deze grap aan twaalf collega's verteld heeft, wat betekent dat ik hem dus vierentwintig keer gehoord heb (twaalf keer, plus twaalf keer compensatie voor de baby's en de bejaarden die niet werken). Er is geen grap die vierentwintig keer aanhoren overleeft, en deze grap al helemaal niet.


Ten tweede is het lang niet altijd waar. Ik heb collega's die ruimschoots genoeg krijgen ten opzichte van wat ze eigenlijk zouden verdienen. Sterker nog, als ik het voor het zeggen had, kregen ze de helft minder. En dan nog mogen ze nog blij zijn dat ze geen ontslagbrief van me krijgen, want eigenlijk is dat wat ze verdienen.

En laten die collega's van wie je stiekem denkt dat je ze met behoud van uitkering eigenlijk nog niet eens wil handhaven, nou net degenen zijn die het leuk vinden om deze grap nog steeds te maken. Met zo'n grijns erbij van "Kom ik daar even lekker uit de hoek zeg".


Ten derde kunnen we het ook nog vanuit een groter perspectief bekijken, en kunnen we concluderen dat het gros van het Nederlandse kantoorvolk een salaris ontvangt waarmee ze een huis met tuin kunnen kopen, minimaal één auto, minimaal twee vakanties, plus een hele zolder vol met in een impuls gekochte funshoprotzooi waarmee je vervolgens op een markt kunt gaat staan om deze rotzooi te slijten aan mensen die hun eigen zolder nog maar voor driekwart vol hebben staan met rotzooi zodat er nog wel wat bij kan.

Ik heb wel eens gelezen dat men in sommige andere landen een paar vakanties, auto's, huizen en tuinen minder in weelde baadt.


En dan gaan wij met droge ogen beweren dat wij dit a) allemaal verdienen en b) dat wij zelfs nog méér zouden moeten krijgen dan dit?


Dus kappen met die grap. Ik wil hem in 2007 niet meer horen. Ik reken op uw medewerking.

24 december 2006

Top 200 (30-21)

30. Jimi Hendrix - All Along The Watchtower (1968)

De beste cover aller tijden, het origineel van Bob Dylan haalt het niet bij deze heftige, intense uitvoering. Heeft Bob Dylan zelf trouwens ook wel eens gezegd.


29. R.E.M. - World Leader Pretend (1988)

Het moment dat ik de top 200 klaar had, en besloot dat de lijst definitief was, is al weer een paar maanden geleden. Defintief is een rekbaar begrip in dit soort zaken, want nu ik mijn nummerkeuze voor R.E.M. zie, denk ik, ik had "The One I Love" moeten kiezen. Nou kan ik natuurlijk nog veranderen (in twee gevallen heb ik dat ook gedaan), maar ik vind veranderen toch ook weer zonde, want "World Leader Pretend" is en blijft geweldig mooi. Of moet ik toch "Man Of The Moon" nemen, of misschien één van de oudjes, "Driver 8" heb ik de afgelopen tijd weer een keer of wat gedraaid…

Wat is het eigenlijk een belachelijke bezigheid, lijstjes maken.


28. Tom Waits - Alice (2002)

Mijn favorieten van Tom Waits zijn toch altijd de romantische nummers. Het eerste nummer waar ik gek van was, was In The Neighborhood, maar de rest van de plaat Swordfishtrombones vond ik wel moeilijk, te moeilijk om echt van te houden. Ik heb wel meteen gehouden (en hou nog steeds) van Rain Dogs (o.a. Time, Downtown Train) en Franks Wild Years (o.a. Cold Cold Ground, Yesterday Is Here).

Dit is van een veel latere plaat, poëzie, en bijna bezadigde romantiek, echt bloed- en bloedmooi.


27. The Pogues - Thousands Are Sailing (1987)

De mooiste songtekst aller rijden. En dit is het mooiste stukje uit de mooiste songtekst aller tijden:

In Manhattans desert twilight
In the death of afternoon
We stepped hand in hand on Broadway
Like the first man on the moon

And the Blackbird broke the silence
As you whistled it so sweet
And in Brendan Beehans footsteps
I danced up and down the street

Then we said goodnight to Broadway
Giving it our best regards
Tipped our hats to Mister Cohen
Dear old Times Squares favorite bard

Then we raised a glass to JFK
And a dozen more besides
When I got back to my empty room
I suppose I must have cried


26. The Verve - Lucky Man (1997)

Dit nummer heeft voor mij gospelachtige kwaliteiten. Wat voor gevoelige snaar precies geraakt wordt, weet ik eigenlijk niet, maar het is een positieve snaar, de snaar die wil leven, wil wezen, wil delen.


25. Violent Femmes - Never Tell (1984)

Ik ben een mens met een onafhankelijke geest en ik ben christelijk opgevoed. Om mijn geest ruimte te kunnen geven om te ademen, heb ik me los heb moeten worstelen van de christelijke bagage, alias ballast, alias molensteen om nek.

Dit nummer gaat over hoe geloofsstrijd voelt.


24. Death Cab For Cutie - Transatlanticism (2003)

Inmiddels in hevige concurrentiestrijd met "I Will Follow You Into The Dark", maar ik vond dat nummer nog wat te nieuw om hoog te zetten. Soms heb je dan namelijk dat je het een jaar later terugziet en jezelf afvraagt wat je bezielde om dat nummer zo hoog te zetten.

"Transatlanticism" is in ieder geval subtiel, uitgesponnen en verslavend. Je wil die climax, je voelt die climax komen. In niet subtiele nummers krijg je die climax dan twee seconden later ook, maar hier moet je wachten, en wachten, en blijven wachten… En wachten maar.

En dan, wanneer je er al bijna niet meer op durft te hopen…


23. Iggy Pop - The Passenger (1977)

Een vaste waarde op de dansvloer van alle tenten waar ik ooit ben gekomen om te dansen en (te veel) te drinken.


22. Van Morrison - The Way Young Lovers Do (1968)

Jonge mensen die verliefd zijn doen gek, en wij "oude knarren" lopen er hoofdschuddend langs, en we spreken afkeurende woorden. Omdat we stiekem hopen het nog een keer mee te kunnen maken.


21. Eels - Last Stop, This Town (1998)

Het couplet klinkt bedrieglijk gezellig en bijna huiselijk, maar dan komt het refrein, dat begeleid wordt (overstemd wordt) door noise en gekkigheid. Terwijl het uiteindelijk een ontroerend nummer is. Hoe krijg je het voor elkaar.

23 december 2006

Top 2000

De Top 2000 staat vandaag in de krant.


Ik heb de lijst doorgevlooid, op zoek naar platen die mooi zijn en erin staan, platen die mooi zijn en er niet in blijken te staan, platen die te hoog staan, platen die te laag staan, draken van platen, platen die me niet of nauwelijks iets zeggen.


Een observatie was dat het lijkt alsof Boudewijn de Groot dood is, maar dat was toch Robert Long?


Boudewijn staat er met massa's platen in, en die staan ook nog allemaal torenhoog. Laten we voor de gein de Grote Drie, dus Beatles, Stones èn Boudewijn de Groot (?!?) eens vergelijken door hun vijf hoogst genoteerde platen te nemen.


Beatles: Hey Jude (22), Yesterday (39), Let It Be (58), A Day In The Life (76), Blackbird (142).

Stones: Angie (21), Sympathy For The Devil (45), Paint It Black (57), Satisfaction (122), You Can't Always Get What You Want (207).

Boudewijn: Avond (2), Testament (42), De vondeling van Ameland (55), Verdronken Vlinder (62), Mijnheer de President (80).


Conclusie: Lennon, McCartney, Jagger en Richards mogen de schoenen van meneer de Groot komen poetsen, want hij pakt ze met boter en suiker in. Is dit een vorm van Neo-Nationalisme of hebben alle fanclubleden van Boudewijn 100 keer gestemd? Wel een beetje belachelijk, al die hoge noteringen. Zonder dat ik wil zeggen dat Boudewijn de Groot een slecht artiest is. Sommige van zijn liedjes zijn best mooi. Maar dan leuk voor nummer 949 of zoiets. En dan ook nog "Avond" als een ultieme klassieker, ik begrijp het niet zo goed. Leuk nummer voor het partijcongres van de Christen Unie (ik geloof – ik geloof – en dan nog 80 strafregels ik geloof), maar verder.


Nog maar weer wat statistiekjes, altijd leuk. Gemiddeld is de Top 2000 ruim te soft voor mij, maar toch heb ik 484 nummers in mijn eigen collectie, een kwart van het totaal dus. En die 484 nummers vormt dan op haar beurt meer dan 10% van mijn eigen collectie, een significant percentage dus. Van de hoogste 1000 bezit ik 341 nummers, en van de laagste precies het omgekeerde aantal, 143.


De top 10 van liedjes waarvan zowel titel als uitvoerende mij niks zeggen:

Niemand kan ene Adriano Celentano verslaan. Maak je een liedje dat (klaarblijkelijk, ik schrijf het fonetisch over uit de krant) Prisencolinensinainciusol heet, en dan sta je óók nog op het allermooiste nummer behalve 1 (1234).

John Mayer – Daughters. Staat op 344 maar liefst, maar het zegt me niks.

Neet oet Lottum – Hald mich 's vas. (381) De Limburgse Frans Bauer of zoiets?

Buckshot Lefonque – Another day (1829). Klinkt alsof het verzonnen is, een band met zo'n naam kan toch helemaal niet bestaan? Alhoewel, dat geldt ook voor Amazing Stroopwafels en die staan er meerdere keren in, en ook nog heel hoog op 38.

Beverley Craven – Promise Me (1698). Zal wel iets in het stramien Britney Spears zijn.

Joshua Kadison – Jessie (1605). Heet je Joshua, maak je een nummer wat Jessie heet. Moet je niet willen, volgens mij.

Georges Moustaki – Le meteque (1436). Nog mooier gejengel dan Demis Roussos?

Joey Dyser – 100 Years (1396). 100 Jaar wat, denk ik dan. Liefde kan toch haast niet, want dan moet je allebei wel heel erg oud worden. Oorlog dan of zo?

Middle of the Road – Sacramento (1564). Als je jezelf Middle of the Road gaat noemen, is dat voor iemand met een punk/new wave verleden geen aanbeveling eens iets van jouw bandje te gaan downloaden.

Tsjechov – Vanmorgen vloog ze nog (865). Kan bijna niet anders dan pretentieus zijn, maar eventueel is het een doodgewone smartlap. Of is het ode aan de huismus die door SBS is afgeknald voor domino D-day?


De top van mooiste liedjes ga ik niet doen, want dat kun je afleiden uit mijn eigen gezaghebbende Top 200. Ik kan wel verklappen dat mijn hele persoonlijke Top 10 niet in de Top 2000 staat. Mijn persoonlijke nummer 11 staat er wel in.


En dat is niet Whitney Houston - I will always love you (513), want die staat natuurlijk in mijn grootste draken Top 10. Net als:

Mark & Clark Band – Worn down piano (73). Ik kan daar gewoon niet tegen, tegen dat happy musicalgezang wat wel 10 of 20 minuten duurt.

Acda & de Munnik – Niet of nooit geweest (150). Niemand is beroemd geworden met poëzie uit schoolschriftjes, behalve Acda & de Munnik.

James Blunt – You're Beautiful (264). Die man moet gewoon bewerkt worden met een blunt instrument totdat het stil is.

Europe – The Final Countdown (283). Traumatische herinnering aan de tijd dat de Veronica Alarmschijf het hoogste Nederlandse cultuurgoed was.

Foreigner – I Want To Know What Love Is (285). Heeft mij altijd doen denken aan onze katten van vroeger, wanneer ze om eten liepen te miauwen.

Spandau Ballet – True (1812). Want ze menen er werkelijk waar geen ene fuck van.

Bloem – Even aan mijn moeder vragen (1485). Ik moet even aan mijn moeder vragen of ik wel iets onaardigs over dit nummer mag zeggen.

Kamahl – Elephant Song (1280). De gemiddelde Idols-kandidaat zingt tien keer zo goed dan dit talent.

Bryan Adams – Everything I do, I'll do it for you (208). En de slijmbal pinkt na afloop een traan weg, zwaait ontroerd naar zijn publiek, en rent dan achter de coulissen om een groupie te pakken.

22 december 2006

Coming out for Christmas

GdeB vindt dat ik maar eens vijf dingen moeten opnoemen die niemand (nog) van me weet. Een soort Coming out for Christmas in plaats van Coming home for Christmas dus.


Toe maar dan, op het gevaar af dat werkelijk niemand me nog wil aankijken:


1. Ik ben eens verliefd geweest op een meisje dat lesbisch was. Dat wist ik niet, en zijzelf nog niet helemaal. Toen ik er achter kwam dat ze uit de kast was gekomen, via via, voelde ik me bekocht, en kon of wilde eigenlijk niet meer normaal met haar omgaan.


2. Ik heb vroeger op het schoolplein wel eens mijn been uitgestoken voor een langsrennende jongen zodat hij viel, met als motief dat ik wel eens wilde weten wat er met hem of met mij zou gebeuren. Die jongen moest huilen en had geschaafde handen. Toen de sterkste jongens van de klas mij kwamen ondervragen, ontkende ik gewoon dat ik het gedaan had, en er gebeurde niets.


3. Frustraties reageer ik wel eens af met vloektirades van een minuut of tien, iets wat best oplucht zolang er niemand bij is en zolang niemand mij toevallig bezig hoort wezen.


4. Ik ben van mijn laatste studentenflat vertrokken met onmin over telefoonrekeningen. Ik beheerde de telefoon, en dat werd een puinhoop toen ik in geldnood raakte. Uiteindelijk lukte het wel om alle afsluitingen te betalen, en een schone boekhouding op te leveren voor mijn opvolger. Echter, de eerste door haar opgestelde rekening, en mijn laatste, kon ik niet meteen betalen. Nadat dit uiteindelijk wel lukte, wilde zij mijn borg niet terug betalen. Boete voor de overlast die ik had veroorzaakt. Ik heb de borg nooit teruggekregen.

In mijn gedachten is zij onder heel wat bussen, treinen en trams gekomen en nu ik deze herinnering oprakel, raak ik nog steeds uit mijn humeur.


5. Ik ben toen ik zelf een jaar of 22 was, eens door een oudere man (jaar of 60) 's avonds laat op straat gevraagd of ik niet met hem mee naar huis zou willen gaan. Hij bezwoer dat het hem gewoon een leuk idee leek om een borrel met mij te drinken, en verder niks…. Ik vertrouwde het niet. Hoewel ik half en half wel nieuwsgierig was of de man inderdaad stiekeme pikante plannetjes had en hoe hij het zou aanpakken daar op aan te sturen, ben ik niet met hem meegegaan.



En dan nog vijf mensen die dit ook moeten doen... Polle en Rose moeten er aan geloven. Deze weblog kan wel een update gebruiken, of niet Jester? en Timpie moet deze opdracht op het bridgen zien toe te passen, vijf irrationele gedachten waardoor je het verkeerde bod deed, of zo.

21 december 2006

Tweezitsbank

Ik heb een nieuwe bank gekocht. Een hartstikke fijne bank, die in de winkel al meteen lekker zat, en thuis blijkt dat nog steeds zo te zijn. Een bank inclusief relaxstand, voor als ik ooit nog eens oud en tevreden achterover wil leunen. Met het oud worden gaat het goed, aan het tevreden moet nog wat gewerkt worden, maar dit terzijde.


Het aspect van het ophalen van de bank kostte enige moeite, bij activiteiten als deze merk je het nadeel van zelf geen rijbewijs hebben. Toen ik twee lieve mensen èn een bestelwagen bereid gevonden had mij te assisteren, dacht ik dat alles in kannen en kruiken was, en dat niets een mooie toekomst voor mij, op mijn bank, in de weg kon staan.


Behalve dat de bank - een tweezitsbank slechts, dus bepaald geen monsterachtig groot ding – nog even mijn huis binnen gesjouwd moest worden.


Nadat de bank vastgeklemd geraakt was tussen mijn voordeur en de muur van mijn gang, en nadat hevig sjorren geen noemenswaardig effect meer sorteerde, drong tot mij door dat de inschatting dat dit binnensjouwen iets triviaals was, wellicht niet geheel correct was geweest.


Wij drietjes begonnen een discussie over wat te doen. Eén iemand vond dat de deur eruit moest, maar dan moesten we weer terug, hetgeen ook al niet meteen lukte, en bovendien hou ik niet van terug als je ook vooruit kunt. We waren inmiddels bezig de bank uit zijn verpakking te halen, dat scheelde toch weer een paar centimeter, en nu bleek dat mijn bank nog best wel grote metalen poten had, en deze poten hadden zich inmiddels genesteld in de kalk van mijn muur, als hamsters die een holletje maken voor de winterslaap.


Ondanks die poten in de muur vond ik dat we met wat wrikken en wringen nog wel wat vooruit zouden kunnen, en wie weet, floepte die bank wel vanzelf langs de meterkast, het nauwste punt, en als dit wonder gebeurd zou zijn, dan zou het daarna inderdaad relatief een makkie zijn geweest.


Nadat we nog vrolijk wat gewrikt en gewrongen had, zaten de poten nog een centimetertje dieper in de kalk, en was er werkelijk geen millimeter beweging meer in de bank te krijgen. Niet vooruit en ook niet achteruit.


In dit soort situaties ben ik niet op mijn best. Geef mij dingen die je met je hoofd moet doen, een krappe deadline voor het schrijven van een document bijvoorbeeld, en ik bewaar mijn kalmte, en als je de deadline niet al te idioot maakt, dan haal ik die gewoon voor je.


Maar als het gaat om iets met je handen doen, en dat iets dat lukt niet zo goed, dan verlies ik vrij snel ofwel mijn geduld ofwel mijn vertrouwen in een goede afloop, en van beide word ik niet productiever, en niet ideeënrijker, en als omstander word je van mij dan niet vrolijker.


Er ontstond een status quo. Het was zonneklaar dat we terug moesten en dat de deur eruit moest, maar de bank wilde niet meer terug. We moesten de poten eraf schroeven. Dit bleek op zichzelf wel te willen. Met de twee poten die niet drie centimeter diep begraven zaten in de kalk, wilde dat prima. Met die andere twee ging dat wat minder, of eigenlijk niet.


Gelukkig was het een bank die uiteindelijk medelijden met ons kreeg. Nadat we een half uur, misschien was het zelfs wel een uur, tamelijk vruchteloos discussieerden over wat te doen, want niks wilde, vond de bank dat ze aandacht genoeg had gehad, en was ze bereid mee te werken. Iemand kwam op het idee toch weer eens even aan het kreng te sjorren, en warempel, opeens ging ze een centimeter achteruit.


Om een kort verhaal niet te lang te maken, we kregen de bank weer naar buiten, we schroefden alle poten eraf, we haalden de twee deuren tussen buiten en mijn woonkamer eruit, en vervolgens manoeuvreerden wij de bank moeizaam, maar gestaag naar binnen. Bijna helemaal ongeschonden, er is één klein plekje leer dat lichtgrijs in plaats van zwart, maar dat zie je echt niet als je het niet weet. En voor de gaten in de muur ga ik wel een keertje met Alabastine en een plamuurmes in de weer.


Nu staat de bank me aan te grijnzen. Hoog op zijn mooie pootjes, twee daarvan nog steeds een beetje wit van de kalk. "Rotbank", denk ik, terwijl ik hem zo lief mogelijk over zijn gladde leren huidje aai.

Top 200 (40-31)

40. The Who - Baba O'Riley (1971)

Het intro is uit duizenden te herkennen, en is eigenlijk het hoogtepunt van het nummer, waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat het nummer zelf een anticlimax is.


39. The Pixies - Cactus (1988)

De Pixies zijn een in muziek vertaalde weergave van mijn brein. Er is een strakke, dwingende structuur, maar binnen dat keurslijf tolt en zweeft van alles rond dat voortdurend uit de bocht lijkt te gieren. Meestal blijft het net aan binnen de perken.


38. The Postal Service - The District Sleeps Alone Tonight (2003)

Een band die liedjes schrijft door elkaar over de post ideeën te sturen. Het heeft dit prachtige liedje opgeleverd.


37. The Beatles - A Day In The Life (1967)

Eigenlijk wil ik ook graag Something kiezen, maar toch kies ik uiteindelijk meestal voor A Day In The Life, vanwege het middenstuk dat gewoon een nieuw nummer is, heel anders dan de rest. Toch past het allemaal in elkaar.


36. The Kinks – Johnny Thunder (1966)

The Kinks is zeker de laatste jaren een van mijn favorietste bands, maar "het ideale nummer" hebben ze eigenlijk niet. Ik kan hun beste tien nummers in volgorde zetten, en dat morgen weer doen, en de volgorde zal niet hetzelfde zijn.

In willekeurige volgorde dus, Johnny Thunder, Autumn Almanac, Victoria, Celluloid Heroes, I'm Not Like Everybody Else, Days, Shangri-La, Well Respected Man, David Watts, Sunny Afternoon.


35. Nick Cave - By The Time I Get To Phoenix (1986)

Een zo'n mooi liedje over iemand verlaten dat je bijna zin krijgt om het te doen.


34. Damien Rice - The Blower's Daughter (2003)

Als er zoiets als manische fascinatie bestaat, dan gaat dit nummer daarover.


33. Oasis - Don't Look Back In Anger (1995)

Kan ik weinig aan uitleggen, gewoon één van de lekkerste liedjes aller tijden, een nummer dat moeiteloos klassiek zal gaan worden.


32. De Artsen - Conny Waves With A Shell (1989)

Versie 1.0 van de band Bettie Serveert, zonder de zangeres, wat jammer is, maar ze waren wel een slagje gekker en mysterieuzer. Dit nummer blijft mijn favoriete dansnummer, hoewel er wel een probleem is. Je moet heel goed kunnen dansen om op dit nummer te kunnen dansen, en heel goed dansen kan ik niet.


31. Nirvana - Come As You Are (1991)

Gaat het over verleiding of over misleiding? En wat is de prijs voor jezelf kwetsbaar opstellen?

18 december 2006

Fietsfoto - Overijssel



IJsselcentrale Harculo 30-04-2006

17 december 2006

Top 200 (50-41)

50. Portishead - Sour Times (1994)
Ooit liep ik op zondagmiddag door Groningen zonder daarvan te genieten.Verkering uit, toekomst weg, leven over, zo'n stemming. Toen kwam ergens vanachter een half open raam dit nummer op de waterkoude wind naar beneden waaien, en dat luchtte op.


49. Janis Joplin - Piece Of My Heart (1968)
Eén van de allermooiste ruige rockers.


48. Led Zeppelin - What Is And What Should Never Be (1969)
Is een beetje hetzelfde slag als Whole Lotta Love, maar de break is niet zo lang en uitgesponnen, zo lang dat je denkt "schiet nou eens op". Dit nummer ragt gewoon lekkerder door.


47. Bloc Party - This Modern Love (2005)
Iets als Seal meets Joy Division, een nummer dat prachtig begint, prachtig opbouwt naar een climax, en eindigt waar het begon.


46. U2 - New Year's Day (1983)
Het nummer van U2 dat ik nog altijd het mooist vind, en ik denk dat dit zo blijft.


45. The Smiths – Half A Person (1987)
Morrissey is de koning van de tragikomische tekst. In dit nummer zit de volgende strofe:
Sixteen, clumsy and shy
I went to
London and I
I booked myself in at the YWCA.

Er zullen mensen zijn die hem niet eens snappen, maar als je hem door hebt zie je de gevel onmiddellijk voor je, en daarna past alleen bewondering, of eigenlijk stinkende jaloezie, dat iemand zoiets schitterends verzinnen kan.


44. The Libertines - The Man Who Would Be King (2004)
Een beetje gekke band, want eigenlijk klinken ze als van alles en nog wat, maar toch hou je een eigen geluid over, en vooral hun titelloze plaat uit 2004 is heel lekker. Dit is mijn favoriet van deze plaat.


43. Lou Reed - Coney Island Baby (1976)
Van Lou Reed is het haast onmogelijk de ultieme favoriet te kiezen. Afhankelijk van mijn stemming, de tijd van de dag en van het jaar, twijfel ik tussen Berlin, Satellite of Love, Perfect Day, Caroline Says, Sweet Jane, Lady Day, Dirty Boulevard en deze.


42. Belly - Slow Dog (1993)
Weer Tanya Donelly, en niet eens de laatste keer.


41. Deep Purple - Child In Time (1970)
Voor klassiekers geldt dat je daar op een gegeven moment wel een beetje genoeg van hebt, en dan heb je niet meer de behoefte het nummer vrijwillig op te zetten. Je hoort ze nog wel op de radio en dat is draaibeurt genoeg. Voor dit nummer blijft gelden dat het een paar keer per jaar vrijwillig en keihard gedraaid moet worden.

Loodgrijs

Ik heb nog steeds een pesthekel aan die dagen dat de bewolking loodgrijs is en laag hangt. Soms is het droog. Soms regent het. Spannend, zo'n dag.


Eén voordeel van dit soort dagen is dat je lekker slaapt, want omdat het nauwelijks licht wordt heeft het lichaam geen zin om wakker te worden. Waarom zou je dat doen, wakker worden? Buiten is het toch grijs en kleurloos.


Er was een tijd, al wel weer een lange tijd geleden, dat het een hele herfst en winter lang dit soort weer was. Althans, in mijn herinnering was dat zo. In werkelijkheid waren er ook toen, net als nu, dagen dat het weer beter was, en met beter bedoel ik vooral zonniger. Nu zorg ik dat ik buiten kom als er een schaarse lichte dag is die geen werkdag is. Ik wil naar buiten en wil het licht zien, de zon zien, haar warmte voelen. Maar toen bleef ik ook binnen als het zonnig was, om, als het dan weer grijs was, mezelf te vervloeken en terug te verlangen naar die zon.


Ik bleef binnen en werd van binnen langzaam weggevreten.


Koffie, roken, koffie, roken, koffie, roken, roken, roken, zucht maar weer koffie.


Voor het raam staan en naar die grauwe luchten kijken, en me van binnen net zo doelloos voelen als die langzaam voorbij schuivende wolken. Er kwam geen eind aan, aan die wolken. Er kwam geen eind aan deze dag. Er kwam geen eind aan mijn besluiteloosheid, aan het gevoel dat ik niet wist wat ik met mezelf aan moest.


Inmiddels een paar uur wakker. Inmiddels begint het schaarse licht dat er nog was, weg te somberen, en één van mijn overbuurvrouwen – automatisch reikhalzen, maar nee, een echt mooi meisje is het niet – knipt het licht aan, en meer lichten worden aangedaan. Vanochtend toen ik opstond, voorzover je twaalf, één uur ochtend kunt noemen - dacht ik dat ik vandaag dan zou beginnen aan mijn roman. Gisteren, eergisteren, en eer-eergisteren was daar weinig van gekomen, maar vandaag was alles anders.


Werk had ik niet. Mijn werk bestond uit de roman die ik ging schrijven. Gewoon werk was niet nodig en leidde alleen af van het echte doel. Gewoon schrijven, en dan komt de rest vanzelf. Hij ging zitten, schreef een schrift vol en de rest was historie.


Vandaag was alles even grijs als gisteren, eergisteren, en eer-eergisteren. Ik had even aan mijn bureau gezeten met een pen in mijn hand en een schrift open. De bladzijde wit en leeg. Kauwen op die pen. Zucht. Ik draaide een sigaret en schudde de thermoskan. Leeg. Leeg als mijn leven, dacht ik zwartgallig. Toen wilde ik huilen. Dat lukte niet. Nadat ik een tijdje stil had gezeten zonder te kunnen huilen, wilde ik masturberen.


Nee niks daarvan, schrijven kreng. Dat werd al gauw opnieuw kauwen op de pen. Nadat ik de pen weggesmeten had, wilde ik achtereenvolgens weer huilen, en dat lukte weer niet, en wat ik daarna wilde is een kwestie van patroonherkenning.


In al die grijze maanden kwam geen letter op papier. Daarna kwam er hier en daar weer wat kleur in het grijs, en daarna ging het wel weer wat beter. In mijn hoofd dan, want aan de omstandigheden veranderde niet veel, en dat papier bleef ook wit.


Nu heb ik wel werk. En ik ken wat meer en betere overlevingsstrategieën. En ik heb een weblog. Het is geen roman, die inhoud geeft aan mijn leven en portemonnee. Of de roman er nog eens komt, weet ik niet. Voorlopig ben ik blij met mijn webplekje. Dankzij die periode dat alles loodgrijs was, weet ik wat blij zijn waard is.

16 december 2006

Aan de dijk op nummer 4

We zitten samen op het terras, omringd door planten en bloemen in bakken, en de zachte geuren van die planten en bloemen. Terwijl Celia aan me vraagt of ik nog thee wil, en ze voor me inschenkt, volgen mijn ogen het slootje dat onderaan de dijk het uiterwaard inloopt, bijna helemaal zichtbaar tot aan de rivier die ver weg schittert in de zon.


Terwijl ik kijk naar het vredige schouwspel, en mijn neus langzaam helemaal vol laat lopen met vredige geuren, kan ik me eigenlijk niet meer voorstellen dat een uur geleden alles anders was. Wat zeg ik, amper een half uur. Mijn lichaam weet het nog wel. Ik moet niet gaan verzitten op de terrasstoel en ook behoorlijk stil blijven zitten.


Mijn ogen zien knotwilgen langs een bochtig zandpad waarop de tractorsporen zelfs van deze afstand zichtbaar zijn. Mijn ogen zien bosjes, een kudde grazende schaapjes in een grillig gevormd weilandje. Ik zie een strook gelig zand, strekdammetjes van grijze keien, groene en rode bakens. En ik zie het water dat van deze afstand stil lijkt te staan, een schitterende spiegel in de zon.


Achter mijn ogen voel ik opnieuw Celia's smalle hand in mijn dij knijpen, langs mijn billen strelen. Ik voel opnieuw hoe de beweging van mijn lichaam, toch geschrokken van de intimiteit, bij mijn polsen tegengehouden wordt, door leren banden, de riempjes strak dichtgegespt.


Celia begint te praten. Ik weet dat Celia het nu niet erg vindt dat ik me beperk tot luisteren en het hoognodige terugzeggen. Vrouwen praten en mannen luisteren naar hen als ze daar zin in hebben. Ik luister behalve naar Celia's zachte, kalme stem, naar het geluid van een scheepsmotor, van een schip dat nog achter de bomen is voor de bocht. Ik luister en kijk naar het schitterende water waar het schip zodadelijk in het zicht gaat komen.


Achter mijn ogen schiet ik vol, als haar smalle handen, net liefdevol, net flirterig, nu doelbewust en zakelijk me uitkleden. Ik weet waarvoor. Vanuit mijn ooghoeken zie ik het zwart van haar zweepjes, in het gelid in het rijtje, opgehangen aan haakjes in de muur. Ik wil ze niet zien, maar kan niet laten toch mijn blik erop te vestigen. Ik kijk snel weer voor me, en voel mijn opengesperde ogen prikken. En ik voel hoe mijn onderbroek omlaag getrokken wordt. En ik voel, en Celia ziet, dat haar behandeling ook andere dingen met me doet dan me verdrietig maken.


Met een diepe zucht rek ik me uit, en ga voorzichtig verzitten. Celia moet een beetje lachen om mijn behoedzame bewegingen.

"Ik heb je goed aangepakt," zegt ze tevreden, en ik kijk in haar mooie, blauwe ogen die naar mijn zin net iets te tevreden, te veel in hun nopjes zijn.

"Ja, dat heb je" zeg ik, en ik knijp mijn ogen bijna dicht en Celia zwijgt en ik zwijg terwijl we de zon in ons gezicht voelen schijnen, en de bijen die gonzen rondom haar bloemen, beluisteren.


In mijn hoofd beluister ik Celia's stem, achter mijn holle rug. "Zet je maar schrap," zegt ze, kil en afstandelijk als het instrument waarmee ze me letterlijk te lijf zal gaan. Nu, denk ik, en ik hoor de droge scherpe tik, en ik voel de pijn.


Celia heeft me weer wat te vertellen en terwijl ze dat doet, bekijk ik haar, bespied ik haar een beetje. Ze ziet er tevreden uit. Misschien wel volmaakt gelukkig. Ze kijkt terug en ze lacht en het lijkt alsof de vlinders bij haar bloemen aandacht krijgen voor mijn buik en verhuizen. Vaag krijg ik zin in een tweede ronde. Een tweede behandeling.


"Serviceronde," heeft ze het zelf wel eens genoemd, even klinisch als cynisch.

En na de serviceronde, als ik weer los ben, vreemd vrij ben, wil ik haar zien en roekeloos veel zin krijgen haar te bespringen. Mijn ogen vreten haar op, maar ik wacht tot ze "kom" zegt. Ik wil haar aanranden, en voeg min of meer de daad bij het woord. Heerlijk vindt ze het om na afloop belaagd en besprongen te worden. En al even heerlijk vindt ze het om me tegen te houden, me met bevelen te matigen, als een hond die haar baasje wil bespringen maar niet mag.


Ze wil zien en voelen dat ik elke kik van haar gehoorzaam, dat ik voorbeeldig gedresseerd ben. Ze wil zien dat ik zo hevig in haar ban ben dat het matigen met moeite gaat, met trillende ledematen van verlangen. En als dat duidelijk is, duurt het niet lang voor ze hetzelfde wil als ik, en even gulzig graag als ik. En dan laat ze me mijn gang gaan.


"Mag ik nog thee?" vraag ik. Normaal is ze niet zo zorgzaam en zou ze vast en zeker hebben gezegd dat ik zelf ook wel wat mocht doen, maar nadat ze zich heeft mogen uitleven misbruik ik haar milde bui graag een beetje. En ik wil haar zien opstaan, de rondingen in haar smalle lijf zien en bewonderen, tot zij ziet dat ik naar haar kijk en ik haar glimlach scoor, een beetje tersluiks en daardoor verlegen.


We blijven nog lekker even zitten, denk ik, terwijl de boot op de rivier helemaal zichtbaar is, de motor tamelijk luid stampend en blobberend. Lekker lui blijven zitten, in de wetenschap dat er nog van alles mag maar niets meer hoeft.

15 december 2006

Het moet weer even

"Doe het nou niet…", suste ze, maar toen ze mijn arm pakte, een inleiding tot verdere sussende acties, schudde ik haar hand nijdig los.

"Tel tot tien," zei ze voor de vierde keer. Drie keer had ik geprobeerd haar advies op te volgen zonder te kalmeren, en nu was ik het zat.

"Het moet gewoon," riep ik uit. "Ik kan het niet helpen. Ze heeft het gewoon weer voor elkaar.."

En ik rende naar mijn computer en begon met driftige toetsaanslagen:


Ik geef toe, het was ook een beetje een streek van links. Ze ("We") hebben eindelijk weer eens een meerderheid voor humaan asielbeleid, en misschien was die motie om de uitzettingen op te schorten niet echt nodig, want je had dit ook met wat tactisch achterkamertjesoverleg kunnen regelen (ga mij niet vertellen dat dit sinds wijlen Pim echt afgeschaft is…).


Maar okee, zelfs al vind je het een streek, je kunt het ook pragmatisch opvatten, even een steek teruggeven, en dan gewoon de motie aannemen. Had in een debat van een uurtje geregeld kunnen zijn, en dan hadden wij, het volk, inmiddels al weer drie weken kunnen overgaan tot de orde van de dag.


Maar nee hoor, Rita moest weer even…


Nu heeft zij voor mij afgedaan sinds de Hirsi Ali-klucht. Niet als persoon, want ik vind haar helemaal niet onaardig, maar als minister is ze incompetent. Ik snap eigenlijk niet dat een deel van haar aanhang niet zag wat ik zag, namelijk dat ze in een opwelling (Spiegeltje Spiegeltje aan de wand, wie is de populairste VVD-leider in het land) een partijgenoot uit de partij diste, en vervolgens in het debat door de mand, want ze beweerde na "zorgvuldig onderzoek" te hebben gehandeld, maar de wet waarop ze zich beriep, bleek ze eigenlijk niet eens te kennen, althans de paragraaf over bijzondere omstandigheden kon ze niet uitleggen. Nadat zonneklaar gebleken was dat haar zondermeer debiele uitleg van die wet haar niet ging redden, verdween ook haar vermeende rechte rug, en zwalkte ze net zo lang voort totdat ze niet meer hoefde af te treden.


In deze nieuwe klucht gedroeg ze zich niet wezenlijk anders. Haar politieke instincten en intelligentie bleek weer eens toen ze zich ging lopen verzetten tegen de opschorting van uitzettingen voor 24 uur, de duur van het debat. Dat is geen streek meer, dat is gewoon blinde koppigheid.


Over die hele klucht die daarop volgde en dat dagenlange vergaderen om dan uiteindelijk toch nog verder te modderen zonder dat Rita hoefde af te treden, wil ik niet hebben. Verheffend is het niet, maar dat is politiek in dit soort situaties nooit.


Ik wil het hebben over iets waar ik meer bij voel dan ergernis. Wat je voelt als je een glimp ziet van de ware aard van Rita's aanhang.


Op Geen Stijl staat dan op een gegeven moment een stukje dat er weer de hele nacht gedebatteerd gaat worden over generaal pardon, en als je dat de "morning after" leest, zie je aan het aantal comments (2023!) dat de aanhang weer loos is gegaan. Ik wil het eigenlijk niet lezen, maar ik heb toch weer even gedaan, en ja hoor:

Comment 1: Goed zo, Rita, hou je rug recht, Rita. De vliegtuigen op Schiphol staan klaar met draaiende motoren.

Comment 2: Go Rita gooooooooooooo. Als we effe ons best doen, hebben we die hele zooi vannacht nog het vliegtuig ingeknuppeld.

Comment 3: *** weggejorist ***

Die laatste kun je wel invullen, die heeft dierbare herinneringen aan de Tweede Wereldoorlog opgehaald.


Rita is en blijft een bron van ergernis. Maar ook weer niet meer dan dat.


De harde kern van haar aanhang is gevaarlijk. Holbewoners zijn het. Helaas kan uitzetten naar het hol van herkomst niet, maar als de politiek vanaf nu en voor de verandering weer eens met verstand én gevoel om zou gaan met asielproblematiek, dan namen we dit soort figuren in ieder geval wind uit de zeilen.

12 december 2006

Top 200 (60-51)

60. Modest Mouse - Bukowski (2004)

Wonderlijk nummertje, tevens "ode" aan een wonderlijk schrijver, maar bij vlagen ook een geweldige. Als je denkt dat jouw baan een klotebaan is, en jouw chef een etterbak, dan moet je Postkantoor gaan lezen. Daarna zul je jouw miserabele baantje koesteren.


59. Counting Crows - Mr. Jones (1993)

Heerlijk, rock 'n roll die op het randje van hyperactief zit, met een tragische tekst die tragisch gezongen wordt.


58. Pearl Jam - Better Man (1994)

Als je zat van Black bent, dan moet je deze maar eens proberen. Om tot de ontdekking te komen dat dit nummer beter is.


57. K's Choice - Not An Addict (1995)

Wie is er nou niet not an addict?


56. Tröckener Kecks - Diep In Mijn Hart (1987)

De Kecks in hun beste dagen, met hun allerbeste tekst:

"jij staat in de keuken ik vertel je hoe het was
en zeg wat er ook gebeurt wij blijven bij elkaar
's avonds eten wij in stilte drinken nog een glas
jouw kus als je naar bed gaat maakt mij een leugenaar
en waarschijnlijk ben je wakker als ik midden in de nacht
een taxi bel en het huis verlaat"


55. Pink Floyd - One Of These Days (1971)

Deze band is natuurlijk groter dan groots, machtiger dan machtig, alle nummers duren 20 minuten, en je hebt elk gitaarloopje en drumklapje al vaak gehoord… Maar, dit nummer is ècht geweldig en zelfs een beetje gewelddadig.


54. Muse - Bliss (2001)

Muse is op plaat overgeproduceerd, maar live wel een belevenis. Dit is samen met New Born hun lekkerste nummer.


53. The Chemical Brothers - Galvanize (2005)

Vooral om op te dansen, herinnering aan het laatste grote bridgefeest, en voorpret bij de gedachte aan het volgende.


52. Rolling Stones - You Can't Always Get What You Want (1969)

Tja, wat kan ik nog toevoegen aan The Stones? Zijn zij nou het grootst of The Beatles, of heb ik gelijk en is mijn persoonlijke favoriet The Kinks nog wat groter?

En welk nummer neem je? Hun tien mooiste nummers vormen toch wel een indrukwekkend rijtje: Paint It Black, Jumping Jack Flash, The Spider And The Fly, Under My Thumb, Time Waits For No One, Waiting On A Friend, Street Fighting Man, No Expectations, en dus You Can't Always Get What You Want.

Heb ik Angie en Sympathy For The Devil niet genoemd? Okee, hun twaalf grootste nummers vormen best een indrukwekkend rijtje…


51. Bruce Springsteen - Born To Run (1975)

Moet ik het nog uitleggen? Intens, heftig, romantisch, tragisch… Natuurlijk staat dit er in!

11 december 2006

Strafte God maar eens onmiddellijk

Mijn reactie op politiek gekonkel en spelletjes achter de schermen is vaak een schouderophalen. Spelletjes horen er tot op zekere hoogte bij, want behalve in de politiek worden spelletjes gespeeld in onze hele maatschappij, en dat begint bij het verdelen van de winsten van het knikkeren op het schoolplein. Wel vraag ik me vaak af, nadat er weer eens iets is uitgelekt en nu dus bekend, wat er allemaal niet uitlekt en dus nooit bekend wordt.


Soms word ik wel kwaad van de dingen die ik zie en hoor.


Een voorbeeld van een affaire waar ik destijds kwaad om werd, was het niet berechten van de dictator Pinochet, nadat hij in Engeland gearresteerd was op initiatief van een Spaanse rechter. Na een hele hoop juridisch geharrewar dat nog veel langer heeft geduurd dan een beetje volwassen kabinetsformatie duurt, viel de beslissing dat meneer Pinochet uitgeleverd kon worden aan Spanje.


Alleen was de arme man inmiddels hartstikke ziek, aan een rolstoel gekluisterd, op sterven na dood. De oude man was zo dement dat hij niet meer snapte wat er om hem heen gebeurde, en als hij vroeger al iets fout had gedaan, hij kon het zich allemaal niet meer herinneren. Werd het niet tijd dat de slachtoffers zijn goede voorbeeld gingen volgen?


Het berechten van Pinochet was een onzalig plan. Wat had de man nou helemaal gedaan, er zijn tijdens zijn bewind maar twee Twin Towers aan mensen vermoord of verdwenen en er zijn maar tien of hooguit vijftien Twin Towers aan mensen gemarteld? Dus kwamen twee politici in actie, bang voor negatieve publiciteit en onvoorziene implicaties. De ene was meneer Aznar, die later op heldhaftige wijze in opspraak zou raken en zou aftreden als premier, en de ander was Tony Blair, maar van hem moet je niet denken dat hij laf is, hij durft tenminste nog wel Irakezen naakt uit te kleden, water eroverheen te gooien en foto's daarvan te maken (wat je net als de dingetjes die Pinochet in zijn gevangenissen liet gebeuren natuurlijk niet meteen martelen moet noemen, want als we zo beginnen kunnen we alles wel martelen noemen).


Nadat de heren, tevens helden politici hun werk gedaan hadden, en nadat Pinochet terug in het veilige Chili van de trap van het vliegtuig naar beneden werd gereden, stapte hij bij wijze van provocatie uit zijn rolstoel om zijn strijdmakkers van weleer en vriendjes voor het leven innig te omhelzen. De acteerprestatie van demente ouwe gek had hem een Oscar opgeleverd in de vorm van een onbezorgde oude dag.


Nu heeft de natuur na 91 jaar geoordeeld dat het genoeg geweest is. Pinochet is niet meer. Ik denk dat ik vanavond een lekkere borrel neem.

Clicky

Clicky Web Analytics