27 juli 2008

Daar gaat ze

Haar stappen leken groot, maar naarmate ik langer keek bleken ze vooral krachtig. Veerkrachtig. De springveren in haar dijen vermomden haar tot groot, want toen ze passeerde bleek ze vrij klein van stuk te zijn. Ze keek naar mij, keek naar hoe ik mijn ogen niet meer van haar af kon houden.


Bewondering voor haar inspanning in een warmte die haar gezicht vuurrood tekende. De bewondering ontstond terwijl ik keek. Intrinsiek was hij niet. De reden dat ik naar haar keek, opkeek van mijn eigen inspanning, was banaal. Mijn ogen vingen haar toevallig. Want ze was een vrouw. Dat is wat mannenogen, mijn ogen, doen. Een instinct. Een waker die in sluimerstand die eentiende procent van mijn hersencapaciteit voortdurend in gebruik houdt om een lodderoog half open te houden. Een bos krullende haren schudde de waker wakker, de ogen schoten wijd open, de hersencapaciteit die hij innam bedroeg plotsklaps vele procenten. Een blauw broekje wapperend rondom smalle dijen. Gympen die een gruizig geluid maakten op het asfalt. Ze had de eindsprint ingezet, de finishlijn misschien wel het bebouwdekombordje dat ik net voorbij was. Net was relatief, bedacht ik. De afstand die mijn benen de afgelopen tien seconden freewheelend op de fiets met de wind achter hadden afgelegd, waren voor haar verzurende benen misschien nog wel een marathon.


Terugdenkend waren haar dijen zongebruind en scheen de zon erop. Een feit is dat niet. De lacunes in het beeld zijn door mijn fantasie aangevuld, in de flatteuze modus, als een digitale camera die het blauw nog blauwer en het rood nog roder maakt. Misschien waren haar dijen bleek en de zon net weg en misschien zat er zelfs wel haar op haar benen. Misschien was ze bij nader inzien helemaal niet zo mooi. Te jong ook. En wie weet rende ze wel helemaal niet zo vreselijk hard. Maar mooi liep ze in ieder geval wel. Terwijl ze me tegemoet rende, was ze een paar seconden lang geweldig mooi.

19 juli 2008

Hartenwens

Hij liep door de kamer en vond dat het er redelijk gezellig uitzag. Hij had het grote licht uitgedaan, de zware donkerbordeauxrode gordijnen dicht en over het spotje boven het bureautje had hij een rood T-shirt gedrapeerd. Het schijnsel bereikte vooral het bureaublad, maar ook een beetje de zithoek. Wubbo zag nu alvast een been voor zich dat verpakt in netkousen door het zachte rood beschenen werd. Hij ademde diep en vergenoegd door zijn neus, maar liet zich nu even niet meeslepen in al te pikante gedachten. Hij bedacht of hij nog naar de WC moest. Bij nader inzien hoefde hij eigenlijk niet te plassen. Wel vond hij dat zijn handen klam aanvoelden, dus besloot hij die nog een keer te wassen. Hij bekeek zichzelf in de spiegel.

"Mwaoh," dacht hij. "Dat kan slechter." Hij ademde zijn eigen douchefrisse geur in en rook daar doorheen de eau de toilette waarmee hij zichzelf gisteren verwend had. Geen slechte keus, dacht hij, en zijn verwachting werd blijer en minder zenuwachtig dan daarnet.


Terug in de kamer ging hij zitten. Hij ging verzitten. Hij keek rond. Hij stond op om de sprei op het bed rechter te leggen en omdat hij toch stond, besloot hij de krant wat verder uit het zicht op te bergen. Hij keek weer rond maar kon met de beste wil van de wereld niets meer bedenken wat opgeruimd moest worden. Hij keek op zijn horloge. Het was zowat 9 uur maar net niet helemaal. Hij hoopte dat ze niet veel te laat zou komen. Hij ging weer zitten en overwoog of hij zichzelf alvast een glas in zou schenken. Dat leek onbeleefd. Maar ja, hij moest al die tijd die het wachten vergde zien door te komen. Dus pakte hij de fles. Hij werd zenuwachtig toen het wegpeuteren van de folie niet lukte. Hij wilde niet dat ze aan zou bellen als hij nog bezig was. Toen zijn vingers begonnen te trillen, maande hij zichzelf tot kalmte en nu kregen zijn nagels grip op de folie. Vervolgens lummelde hij met de kurkentrekker, want hij pakte niet goed zodat de kurk scheef bij het trekken. Hij vloekte. Hij trok nogal onbeheerst aan de kurk, die met een plop losschoot, gelukkig zonder in tweeën te breken.

"Niet morsen op je mooie witte overhemd," zei hij tegen zichzelf. Zijn hele lichaam was krampachtig terwijl hij zichzelf inschonk. Hij pakte zijn glas en viel terug in zijn stoel. Nu ontspannen. Met halfdichte ogen nipte hij een slokje. Vervolgens schoot hij toch voorover om te voorkomen dat hij een druppel kon morsen op zijn mooie witte overhemd. Voorover zittend nipte hij aan zijn glas totdat zijn wangen warm werden van de alcohol.


Zijn handen trilden toen een schrille zoemer klonk. Gelukkig morste hij alleen op het tafeltje. Hij zette zijn glas neer, vloog overeind, greep naar zijn zakdoek en hinkte letterlijk op twee gedachten. Eerst de tafel schoonvegen of eerst opendoen. "Momentje," riep hij terwijl hij het haastig op een vegen zette. Hij vroeg zich af of zijn stem wel doordrong tot de gang. Ze wacht wel even, dacht hij, maar vervolgens dacht hij in paniek dat ze na dertig seconden geen gehoor subiet rechtsomkeer zou maken.

"Ik kom eraan hoor," zei hij. Hij sloop op kousenvoeten naar de deur om hem te openen. Pas toen hij hem helemaal opengedaan had, zag hij de vrouw die hem met een bezoek vereerde. Zijn eerste gedachte was dat ze nogal klein was.

Met een vriendelijke lach stak ze haar hand uit en ze zei "Ariane".

"Mooie naam," zei hij.

"Dank je."

Hij bekeek haar van top tot teen. Zijn ogen vonden datgene wat hij zag best prettig. "Mwaoh", dacht hij, "Dat kan slechter." Vervolgens realiseerde hij zich dat hij zijn gast in verlegenheid bracht met dat gestaar.


"Kom binnen," zei hij haastig. Met een weids handgebaar wees hij haar de weg. Ze liep naar binnen. Hij keek haar na en kwam haar vervolgens na het met een inderhaaste klap dichtgooien van de deur voorbij sprinten, want hij had gezien dat hij zijn zakdoekje waarmee hij de wijnvlek te lijf gegaan was, naast de prullenbak gemikt had. Terwijl hij het opraapte begon hij uit te leggen welk ongeluk hij gemaakt had met de wijn. Ariane kreeg pretogen onder zijn woordenvloed.

"Het geeft niet," zei ze drie keer en toen mocht ze van hem gaan zitten.

"Wijn?"

"Ja graag," zei ze. "Volgens mij heb je jouw naam nog steeds niet verteld?" zei ze op het moment dat ze van hem een glas gepresenteerd kreeg.

"Oh wat dom van mij," zei hij. Hij gaf haar een hand en zei "Wubbo". Nee, ze zei niet "Mooie naam". Hij schudde haar hand zo enthousiast dat haar wijnglas in haar andere hand meeschudde.

"Ik ben een beetje zenuwachtig," zei Wubbo, nadat hij met een nieuw zakdoekje het nieuwe plasje wijn opgeruimd had en nadat het zakdoekje in de prullenbak verdwenen was en nadat hij met een diepe zucht en een welgemeende "Zo" was gaan zitten.

"Dat kan ik wel merken," zei Ariane en ze kon een giecheltje niet onderdrukken. "Is het je eerste keer?" vroeg ze.

"De eerste keer seks?" vroeg Wubbo verbaasd. Hij liep tegen de vijftig.

"Nee… " zei Ariane. "Ik bedoel natuurlijk, is het de eerste keer dat je een escort besteld hebt?"

"Dat is inderdaad de eerste keer," zei Wubbo.

"Nou, mijn opdracht is heel simpel," zei Ariane. "Jij hebt mij ingehuurd om twee heel lekkere uurtjes te hebben en dus doe ik mijn uiterste best om dat voor jou waar te maken."


Die uitspraak kalmeerde Wubbo. Hij was klant. Hij was koning. Hij merkte dat toen hij naar Ariane keek, dat ze niet wegkeek of anderszins zenuwachtig werd. Ze was gewend bekeken te worden en beoordeeld te worden op haar uiterlijk. Ze deed hem een klein beetje denken aan het meisje op de afdeling Finance and Control, dat ook jong was, hoogblond en klein van stuk. Ariane was wel mooier. Haar gezicht was regelrecht beeldig, haar ogen mooi groot en blauw, haar neus smal en recht, haar lippen vol en zoengraag. Ze was best heel erg mooi, dacht Wubbo. Toen ze haar benen over elkaar deed en toen hij zag dat onder haar zwarte rok haar benen verpakt waren in netkousen, kreeg hij het zo warm van haar dat hij maar even een andere kant op keek. Hij nam een genietende slok wijn.

"Wil je dat we ter zake komen of wil je dat we eerst een beetje kletsen?"

"Is Ariane je echte naam?"

"Wie weet," antwoordde Ariane. Haar wedervraag was wat Wubbo voor werk deed. Wubbo begon te vertellen wat hij als Logistics Manager zoal deed, maar hij werd zelf niet enthousiast van zijn woorden en hij kreeg ook niet de indruk dat Ariane vol aandacht naar hem luisterde.

"Laten we maar ter zake komen," zei Wubbo.

"Goed," zei Ariane. "De hamvraag is natuurlijk wat jij wil dat we gaan doen." Wubbo zag haar één seconde naar het bed kijken. Het terrein monsteren, dacht hij. "Hoe wil je verwend worden, Wubbo?"


"Nou," begon Wubbo. Arianes blauwe ogen keken hem aan met iets wat hij maar even als verwachtingsvol uitlegde. Ze maakte hem zenuwachtig nu. Zo zenuwachtig dat verdere woorden stokten in zijn keel. Hij dacht terug aan klant zijn. Koning.

"Ik heb aan de telefoon expliciet gevraagd om iemand die ook SM doet…" zei hij en hij keek blozend en vragend naar Ariane. Gelukkig verstrakte haar gezicht niet. Integendeel, er speelde een lachje om haar zoengrage lippen terwijl ze haar hand strekte naar haar tasje. Ze pakte het van de grond en zette het op haar schoot, op haar mooie dunne knieën. Ze deed het tasje open en wiegde het heen en weer zodat Wubbo kon zien dat er touwen in zaten, handboeien, klemmetjes.

"Wat zeg je daarvan?"

"Mwaoh," zei Wubbo.

"Mwaoh?"

"Dat betekent niet slecht," zei Wubbo.

"Ik doe alleen soft SM hoor," waarschuwde Ariane, maar Wubbo zei dat soft goed was, goed genoeg voor hem. "Ik hou eigenlijk helemaal niet zo vreselijk veel van pijn hoor," zei hij en hij rilde en hij grijnsde als een verliefde puber, verliefd omdat hij tegen een mooie vrouw had gezegd dat hij van SM hield zonder dat ze was opgestaan en weggebeend. Hij voelde zich een beetje stom, want ze werd ervoor betaald om niet weg te rennen. Ach wat, dacht hij en bleef maar grijnzen. .

"Daar kan ik inkomen," zei Ariane. "Maar vertel me dan eens waar je wel van houdt?"


"Eeeh, nou…" zei Wubbo. Hij ging eens goed recht zitten en keek Ariane zo diep als hij durfde in haar prachtige blauwe ogen. "Ik zou heel graag door jou op dat bed vastgebonden willen worden."

"Dat kan," zei Ariane en Wubbo straalde van oor tot oor.

"Wil je dat ik daarvoor de handboeien gebruik of de touwen?"

Wubbo dacht na. "Het liefst touwen," zei hij. Ariane knikte. "Dat kan."

"Ik wil ook graag dat je me de mond snoert," zei hij en weer knikte Ariane dat dit kon.

"Ik praat vaak te veel. Ook tijdens seks hoor. Dan begin ik over mijn hobby's, bijvoorbeeld over m…"

"Gags zijn wel 30 Euro extra," viel Ariane hem in de rede.

"Oh," zei Wubbo. "Stil zijn kost extra? Dat klinkt me wat onlogisch in de oren." Ariane legde uit dat gaggen een extra handeling was. "Net als bijvoorbeeld massage…"

"Dan is tepelklemmen aanleggen zeker ook een extra handeling?"

"Vijftig euro," antwoordde Ariane.

"Toe maar," zei Wubbo. "Ik voel nu al pijn," maar Ariane lachte niet mee met zijn grap. Haar gezicht had een zakelijke trek gekregen.


"Het standaardtarief om 2 uur gebruik te maken van mijn diensten is 275 Euro," zei ze. "175 Euro voor het eerste, en maar 100 voor het tweede. Bondage is 100 Euro extra. Met het zweepje krijgen ook. Een gag kost 30 Euro, een blinddoek ook en klemmen kosten 50 Euro. Massage is 50 Euro, net als jou teasen met mijn nagels of pinchen met mijn hoge hakken…"
Ariane viel stil. Ze keek Wubbo aan als een volleerde zakenvrouw.

"Zoenen, doe je dat ook?"

"Nee," zei Ariane. "Zoenen terwijl je een gag ingebracht heb gekregen, lijkt me trouwens vrij lastig."

"Dat is waar," zei Wubbo. Hij knikte heftig. Hij dacht na. Hij rekende.


"Ik vertel je gewoon wat ik wil," zei Wubbo. "En dan zeg jij maar hoe veel het kost." Ariane knikte.

"Ik wil dus nadat je me op dat bed hebt klaargelegd, aankijkt vanuit de hoogte. Ik wil dat je koeltjes bent, Ariane. Streng. Dan wil ik dat je dat mooie donkere manteltje uitdoet. En je bloesje. En ook je rokje. En dan wil ik dat je bovenop me komt zitten."

Ariane knikte en bleef maar knikken.

"En dan wil ik dat je me berijdt met je kontje en teast met je nagels en pincht met je hoge hakken. Ik wil dat je me gek maakt. Begrijp je dat?"

"Ja Wubbo, dat begrijp ik best. Ik begrijp volgens mij heel goed wat je wil."

"En als ik helemaal gek en geil ben, dan wil ik dat je weer van me af klimt."

Wubbo pakte zijn glas en bracht het naar zijn lippen.

"Ik wil dat je jouw rokje weer omhoog doet, jouw bloesje weer dichtknoopt en jouw mooie manteltje weer om je smalle schouders slaat."

Hij dronk in één grote slok zijn glas leeg.

" En dan wil ik dat je wegloopt en de deur dichttrekt. Ik wil dat je me voor de tijd die er van die 2 uur dan nog over zijn, in mijn eentje achterlaat…"


Wubbo's stem, die alsmaar geestdriftiger geworden was, brak. Hij zag dat Ariane een beetje bleek leek en dat haar gezicht tekenen van onrust vertoonde.

"Is dat wat je wil?" vroeg Ariane. Wubbo keek haar aan en was van zijn stuk gebracht door de toon van haar stem.


"Maar gewoon neuken is inbegrepen bij het standaardtarief. Dat kost niks extra's," zei Ariane. Ze stamelde enigszins.

"Oh," zei Wubbo.

"Laten we nou gewoon lekker plezier maken," zei ze. Ze boog zich voorover. Door met haar mooie ogen diep in die van Wubbo te kijken, probeerde ze het vuur van enthousiasme van zonet terug te laten keren. Maar in Wubbo's ogen was iets uitgeblust. Dat bleef zo, ook bij het zien van haar breedste lach die haar lippen lieten tuiten.

"Hè toe," zei Ariane. Ze probeerde ook nog zijn hand met het lege glas te pakken maar Wubbo trok die schielijk terug.

13 juli 2008

Open raam

Buiten waren twee vrouwen aan het praten, hun stemmen rustig alsof ze zich lekker voelden in de zon. Rutger luisterde naar het geluid van hun stemmen, meer dan af en toe een paar woorden kon hij sowieso niet verstaan. Hij luisterde terwijl hij zijn hoofd behaaglijk in zijn kussen begroef. Hij voelde hoe Irma's handen zachtjes kietelend langs zijn borst de knoopjes van zijn bloes losmaakten.


Pas nu drong het tot hem door dat een van de vrouwen zijn buurvrouw van schuin beneden was. Karin. Nee, Carien. Ondanks dat Carien meer dan 10 jaar ouder dan hijzelf, vond hij haar een mooie vrouw. Hij dacht aan hoe haar gezicht eruitzag in de volle zon van haar dakterras. Haar haren los en in dit felle licht echt rossig. Hij liet zijn ogen openvallen en richtte ze op de vrouw wier gewicht hij op zijn kruis heen en weer voelde wiebelen. Nu aan Carien denken leek op ontrouw. Hij keek naar het door zonwering gelig verkleurde licht dat vanuit het dakraam de slaapkamer binnenviel en samen met dikke blonde haren haar bleekroze gezicht vulde. Het beeld werd pornografisch toen haar handen zijn bloes opzij woelden, zijn borst en buik bloot. Hij lachte naar Irma. Ze lachte geil en verlangend naar hem terug. Ze had niets gemerkt van de dwalingen van zijn gedachten.


Kort na elkaar werd een paar keer de naam van het zoontje van de overbuurvrouw genoemd. Lepels tikten tegen kopjes. Rutger kreunde tijdens het veranderen van de toon van het gesprek. Hij richtte zijn aandacht op de fysieke sensaties die Irma hem liet voelen door het openmaken van de knopen van zijn spijkerbroek, maar hij kreeg nog steeds mee dat er over de opvoeding gepraat werd. Het waren geen lovende recensies. Er werd geroddeld over de opvoedkundige kwaliteiten van de overbuurvrouw.


Weer vielen Rutgers ogen open. Hij bekeek het bleke en klein beetje mollige lichaam van Irma, verpakt in zwarte lingerie.

"Ze laat hem alleen," verstond Rutger. "Ze laat hem gewoon alleen spelen."

Hij voelde dat haar handen in zijn broek en tussen zijn onderbroek zaten. Hij begon te kreunen. Hij kreunde zo hard en vaak dat zijn geluiden het gesprek buiten overstemden.

"Ze kunnen je horen," fluisterde Irma.


Rutger stopte een hand in zijn mond om zijn gekreun te smoren zodat het via het raam niet op het dakterras gehoord kon worden. De stemmen waren nu zacht, bijna fluisterend, maar het gesprek was allesbehalve stil gevallen. Rutgers vrije hand kwam van het matras omhoog.

"Wat is er?" vroeg Irma. Ze keek op van haar bezigheden, het omlaag sjorren van Rutgers spijkerbroek en onderbroek.

"Niks. Ga door," zei Rutger. Hij herhaalde de woorden "ga door" nog een paar keer, op een steeds intensere toon. Maar hij merkte dat hij steeds intenser naar het gesprek op het dakterras luisterde, in plaats van dat zijn gedachten in de ban raakten van de dingen die Irma met hem deed. Hij luisterde intens en hoorde opnieuw de naam van zijn overbuurvrouw vallen. En opnieuw de naam van haar zoontje.


"We kunnen hem toch horen," fluisterde ze, terwijl ze zich over hem heen boog en zijn van het matras omhoog slingerende armen opving in de lucht. Hij luisterde en hoorde hem inderdaad. Hij zong la-da-da-die-da-da terwijl de tanden van zijn plastic hark langs de muur krasten en de banden van zijn plastic zandauto over de stenen.

Rutger keek de vrouw aan die bovenop hem zat. Ze maakte haar beha los en liet haar tieten speels dansen nadat ze bloot waren.

"Ik wil dat je ontspant en niks meer zegt," zei ze en Rutger knikte. Hij liet zijn ogen half dicht vallen en luisterde naar de banden van de zandauto over de stenen.


Hij luisterde naar het tikken van de lepels en de stemmen die op een ander onderwerp overgingen. Hij deed zijn ogen open. Hij knikte. Al knikkend keek hij toe hoe Irma's dijen omhoog veerden. Haar handen raakten en streelden zichtzelf daar. Ze gingen omhoog naar haar heupen terwijl ze broekje vastpakte. Irma keek verrukt naar hem toen ze zag dat zijn ogen vochtig waren. Ze was blij dat hij zo mooi emotioneel dankbaar was.

04 juli 2008

Dienstverlening

Jouw zwaar zwart opgemaakte ogen wachtten gereserveerd tot ik jouw sigaret een vuurtje presenteerde. Het vlammetje trilde in de wind die vanaf de straat het geraas van de auto's meenam. Het uiteinde van jouw sigaret achtervolgde het vuurtje totdat het ving, een vangst die tot destructie leidde, tot omzetting in eerst vuur, vervolgens gloed, rook en as.

Je zei "bedankt maar weer hè", want het was niet het eerste sjekkie dat je bietste. Lang niet. Je keek even in mijn ogen. Heel even jouw blauwe ogen op de mijne gericht, heel even het ongenaakbare vervuild met een zweem van dankbaar. Even maar. In jouw ogen kijken kon ik überhaupt maar heel even volhouden.


Kijken naar hoe jouw achterste bewoog in meestal strakke, steevast zwarte kleren, dat kon ik wel. Genot op afstand. Afstandelijk genot. Beloning in natura voor het verstrekken van tabak. Beloning voor dienstverlening.

Beloond worden in een minderwaardigheidsgevoel voelde als straf. Straf ervaren als beloning voelde als jou nakijken in de wetenschap dat ik het nakijken had.

Clicky

Clicky Web Analytics