31 oktober 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (130-121)

130. L7 - Pretend We're Dead (1992)

Over zaken over je kant laten gaan. Over niet opstaan tegen misstanden. Teksten als "of je nou door de hond of door de kat gebeten wordt, het maakt toch nog niks uit" en vervolgens met frisse tegenzin toch maar het stemhokje bezoeken om het hokje voor de piranha rood te maken.


129. Crash Test Dummies – Mmm Mmm Mmm (1993)

Ken jij dat ook, dat je ergens bent, in dit geval in een buitenland in de ontbijtzaal van een hotel, waar een liedje klinkt dat je uit duizenden herkent want je hebt het liedje en je hebt het ooit heel veel gedraaid en je draait het nog wel eens. Alleen kun je nu je het liedje hoort, oh zo'n bekend klinkend liedje is het, even niet op de naam van de artiest komen. En op de titel van het liedje kun je bij nader inzien ook niet komen.

Het duurde tot tegen het eind van het liedje tot de titel kwam (ze zingen het nota bene), maar de artiest kwam maar niet, de hele rest van het ontbijt niet. "Het is iets met…", ja met wat eigenlijk? Iets met een paar woorden wel, een nogal absurde bandnaam, maar daar zijn er ook weer duizend van. Maar hoe ik ook peinsde, de naam wilde maar niet komen.

Pas toen ik uren later langs de Rijn fietste en weer even herkauwde op de artiest, rammelde op een kuil in de weg het luikje van verloren kennis open en schreeuwde ik Crash Test Dummies over het wijde water. Inwendig dan, want ik ben niet zo extravert.


128. Kobus – When All Logics Die (1988)

In een band zitten en een lied maken als dit, dat had ik wel gewild. Dat is nooit gelukt, want ik ben niet zo extravert.


127. Queen – Killer Queen (1974)

Waarom is dit het mooiste nummer van Queen? Omdat het al helemaal de Queen-sound heeft, maar het is nog lief en sympathiek. Later nadat ze hun eerste tien miljoen platen verkocht hadden, werd het werken en moesten er stadions en zakken van directeuren van platenmaatschappijen gevuld worden, zodat de lieve sympathieke kant van Queen langzaam uit de sound weggemixt werd.


126. The Animals – We Gotta Get Out Of This Place (1965)

Ultiem lied over weg van hier dat begrijpelijkerwijs zeer populair was onder de soldaten die in Vietnam gelegerd waren. Wat zouden de soldaten in Irak zingen als hun superieuren buiten gehoorsafstand zijn?


125. Buzzcocks – What Do I Get? (1979)

Het antwoord schemert al minutenlang door in de melancholiekste ondertoon van Pete Shelley"s stem voordat hij het antwoord eruit gooit.


124. The Veils – Not Yet (2006)

Een lied dat je lokt om erin meegezogen te worden en er helemaal in op te gaan.


123. Claw Boys Claw – Suzie McKenna (1986)

Sinds 2000, nog in de Napster-tijd, zocht ik al naar een download van dit nummer maar het duurde tot de vorige regenachtige herfst voordat ik hem eindelijk vond. Een heerlijke rocksmartlap.


122. Arno – Mother's Little Helper (2002)

Arno voert dit nummer van The Stones uit op een trage smartlapbluesmanier. Hij vertolkt het nummer zoals The Stones het zelf ook bedoeld moeten hebben, alleen namen zij in die tijd zelf veels te veel pilletjes, dus werd bij in hun vervormde geest een wat rarig feelgoodnummertje.


121. Toploader – Achilles Heel (2000)

Een oprecht en recht uit het hart gebruld liedje over ware liefde.

26 oktober 2008

Liedje om de winter door te komen

Later

Eigenlijk wilde Bob politieman worden, maar dat had Rutger al gezegd. "Brandweerman," zei hij toen maar op het moment dat de juffrouw hem aankeek. Bob blikte schichtig om zich heen maar zag tot zijn opluchting de juf knikken. Daarnet had zijn beste vriend Rikkie "Cowboy" gezegd, maar toen was iedereen gaan lachen. Cowboys waren er vroeger in het Wilde Westen, maar in Nederland hadden ze nooit bestaan en dus kon je later ook geen cowboy willen worden, had de juf uitgelegd.


"Kraanmachinist," dacht Bob toen hij halsreikend opkeek naar de blauwe lucht waar hoog en ver weg een gele cabine een rondje draaide tot de takel van de kraan boven een stapeltje betonpalen was komen hangen. De kraan gromde roerloos terwijl drie schreeuwende bouwvakkers met kettingen een paal aan de takel bevestigden. Jurjen kon een kreet niet onderdrukken toen de paal de lucht in ging, razendsnel omhoog langs de steigers van de woontoren in aanbouw, het gebouw waar zijn ouders zo over klaagden omdat het hun vrije uitzicht zou gaan bederven.


"DJ Bobby," riep Rikkie, nadat Bob "D J.R." geroepen had en Rikkie door de schuif omhoog te duwen de tune van Dallas op zijn koptelefoon liet schallen. Ze staken professioneel een duim naar elkaar op en Bob schoot onder het tafeltje vol met draaitafels, mengpanelen en vooral heel veel draden om de volgende plaat uit te zoeken voordat de tune afgelopen zou zijn.


Eindelijk kreeg de band een oefengarage, zodat zijn ouders niet langer steen en been hoefden te klagen over het lawaai dat zijn drumstel in hun garage maakte. Eindelijk zou de band met volle inzet kunnen oefenen en groot kunnen worden. Met geconcentreerde ogen en puffende wangen liet hij het getik overgaan in een roffel.

"Rock it baby," hoorde Bob gillen. Zijn ogen vielen dicht toen hij het tempo versnelde, een roffelrondje maakte over de twee zwaarste drums en ten slotte de beide bekkens oorverdovend liet sissen.

"Scream baby" schreeuwde hij toen zijn beste vriend Rikkie een overstuurde gitaarsolo inzette. Terwijl hij met zijn hele lichaam nat van het zweet het beukende tempo van de rauwe rocksong aangaf, dacht Bob dat ze ooit een platencontract zouden krijgen. En wie weet zouden ze Bob van Ganzevoort ooit in één adem noemen met David Grohl.

"Action baby," schreeuwde hij toen in de microfoon, net zo hard als de rest van de band.


"Actuaris," herhaalde Bob en hij keek de mevrouw aan die van over haar hoornen bril haar bleke gegroefde gezicht op hem richtte.

"Dat komt uit test die we samen hebben gedaan," zei ze. "Ruimschoots op de eerste plaats."

"Klinkt als een leuk beroep," zei Bob, "maar wat is het?" Bij het verhaal dat de mevrouw hem vervolgens vertelde dwaalden zijn gedachten al snel naar Jamie Oliver, want zo koken als Jamie deed wilde Bob ook wel.


Hij nam een trek zo gulzig als zijn tong en verhemelte aan scherpe rook aan konden. Hij liet zijn wangen opzwellen voor hij de rook zo diep mogelijk inhaleerde in zijn longen waar hij het voelde branden in zijn bronchiën.

"Nou, ik sta ingeschreven bij de Scheikundefaculteit," zei hij nadat hij de rook uitgeblazen had en nadat hij de joint voorzichtig overgegeven had aan zijn rechterbuurman, een jongen die hij steeds weer op feesten tegenkwam maar hij was zijn naam nog steeds vergeten.

"Ik hoorde dat het niet zo goed met jouw studie gaat," zei het meisje waarmee hij hoopte vanavond in bed te belanden. "Mirjam zei…"

"Mirjam zegt altijd veel te veel," zei Bob scherp en hij voegde er een zachter "Het komt wel goed" aan toe. "Maar het maakt ook niet uit. Een diploma zegt toch niks. Het gaat om de bagage die je opdoet in je studie."


"Ik ga reizen," zei Bob en hij bekeek het plafond terwijl hij haar warme lichaam opnieuw tegen dat van hem voelde aanschurken.

"Mooi," zei ze.

"En werken," zei hij. "Maakt niet uit wat. Ik pak alles aan om te kunnen eten en om geld te verdienen voor de volgende etappe."

"Romantisch," zei ze.

"En nummers schrijven natuurlijk," zei hij.

"Mooi," zei ze opnieuw.

"CO2-neutraal hè," zei hij en hij keek eraan. "Niet vliegen, gewoon met trein en bus. De tijd van verspilling is voorbij. Het moet uit zijn met het nodeloos wegblazen van onze olievoorraad in de atmosfeer."

"Jij bent mijn ecoheld," zei ze en ze legde haar hoofd op zijn borst en begon hem zoentjes te geven zodat hij begon te denken aan een tweede keer.


Bob drumde zenuwachtig op het dashboardkastje totdat het licht van rood op groen sprong zodat hij zijn leasebak de sporen kon geven. Hij keek op de klok van zijn dashboardkastje en zag dat hij nog precies 20 minuten had om bij zijn eerste klant van vandaag te komen. "Een vertegenwoordiger van Hemroyds Consulting is nooit te laat," hoorde hij zijn divisiemanager weer zeggen bij de kickoff van afgelopen maandag. "Asshole," dacht hij terwijl hij naar de linkerbaan stuurde en het gaspedaal intrapte tot 150 en de klapper opensloeg om te bekijken welke verzekeringen de mevrouw in kwestie … Hij vloekte en trapte zijn rem diep in.

"Asshole" riep hij en stak zijn middelvinger de lucht in naar de bejaarde die nu met 110 voor hem op de linkerbaan reed en van plan scheen daar ook nog te blijven rijden.


"Senior Sales Executive," herhaalde Bob en hij voelde zijn borst zwellen ondanks dat hij vanochtend bij de koffieautomaat tegen Sander gezegd had dat elke halve zool hier Senior Sales Executive gemaakt werd. Hij was blij met de bevordering. Hij zou minder hoeven rijden en dus vaker op tijd thuis kunnen zijn zodat hij zijn zoontje van drie maanden kon zien opgroeien.


"Senior Sales Executive," sprak Bob vermoeid in de hoorn terwijl hij fervent kauwde op het plastic lepeltje uit zijn koffiebekertje . "Al acht jaar nu."

"Ik geef leiding aan een ploeg van 10 verkopers," zei hij even later. "Ik maak de lijst van mensen die gebeld moet worden. Ik analyseer welke leemtes er in hun verzekeringspakket zitten en instrueer mijn verkopers op welke producten ze het advies moeten richten."

"Niet meer," zei hij nadat hij geruime tijd in zijn oor gepeuterd had. "Gescheiden, nog niet zo lang geleden."

"Dat is okee," zei hij. "Je wist het immers niet."

En toen zei hij dat het wel weer goed zou komen. En hij zei dat hij wel weer eens vaker on the road wilde zijn, dat hij voelde toe te zijn aan een andere omgeving, een nieuwe uitdaging.


"Ik wilde vroeger drummer worden," zei Bob en hij begon te trommelen op de rand van het tafelblad. De jonge vrouw tegenover hem keek aandachtig toe terwijl hij langzaam maar zeker op begon te gaan in zijn spel. Binnensmonds zong hij mee, terwijl hij steeds ferventer en sneller trommelde. Het "action baby" schreeuwde hij er onverhoeds uit zodat de vrouw moest giechelen. Haast een meisje nog, dacht hij, terwijl hij tegen haar zei dat het een kwestie van botte pech was dat het nummer nooit een hit geworden was. "En als je geen hit hebt, kun je je brood niet verdienen met muziek," zei hij en hij wenkte de ober. Haar glas was leeg. Als haar glas weer vol was, kon ze haar lege glas niet als excuus gebruiken om er vandoor te gaan.

"Wat ben je dan geworden?" vroeg ze even later terwijl haar gezicht in haar handen rustte en de lach op haar aangeschoten gezicht hem het gevoel gaf dat ze misschien toch met hem naar bed zou willen.

"Ik verkoop verzekeringen," zei hij. "Al vierentwintig jaar."

"Okee," zei ze.


"Okee," zei Bob en hij dronk in één teug op wat van haar overgebleven was, een half glas bier. "Ik ga straks zitten en een nummer schrijven," dacht hij en hij stond op. Hij was net op tijd met het vastpakken van het stoeltje. "Weer een nummer schrijven," dacht hij en zijn ogen heroriënteerden zich.

"Ik word weer muzikant," zei hij tegen de man, die net teruggekeerd was van de deur om de tekst "Open" naar binnen te draaien. Nu boende hij met een doek zijn grillplaat. Bob boerde en herbeleefde de shoarma, de knoflooksaus en rode saus. "Ik word drummer."

"Dat is mooi," zei de man. "Succes ermee. Ik zal de CD kopen als die uitkomt."

"Jij krijgt een exemplaar cadeau hoor," zei hij en hij nam afscheid met een brede zwaai. Vervolgens ging hij op weg naar de waterkou. De driekwartsmaat van zijn in de leeg geworden straat hol klinkende voetstappen was "zitten-schrijven" .


"Morgen," dacht Bob en hij draaide zich op zijn zij.

24 oktober 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (140-131)

140. Adamski - Killer (1990)

Zeer beklemmend nummer. Als je het hoort, zou je verwachten dat de zanger nog veel meer prachtige, memorabele nummers zou hebben moeten maken, maar het bleef bij dit one hit wonder.

139. John Cougar Mellencamp – Paper In Fire (1987)

Eigenlijk een typisch Amerikaans nummer, wat ook een typisch Amerikaanse sfeer van cactussen en cowboyhoeden ademt, maar het doet mij aan de Groningse Mazzo discotheek denken, waar ik in mijn studietijd net niet genoeg geweest ben om mijn studie geheel te verpesten.

138. The Doors – Hyacinth House (1971)

Nummer dat ik veel draaide in mijn "depressieve periode". Als je het zo zegt klinkt dat best een beetje interessant, maar het was gewoon een zeldzame klotetijd. Een nummer waarvoor ik gezorgd heb dat het over mij gaat, want het bevat de zin "Why did you throw the jack of hearts away, it was the only card in the deck that I had left to play".


137. Waterboys – Whole Of The Moon (1986)

Groots geschetter. Klatergoud blinkt op een blijmakende en dus niet vervelende manier.


136. Hüsker Dü – Could You Be The One (1987)

Gitaarmuren om keihard te zetten en dan mag de goedkoopste huisraad er desnoods aan gaan.

135. The Walkabouts – The Light Will Stay On (1996)

Flink contrast met het vorige nummer. Dit is sfeervol, sereen en een heel klein beetje eng alsof je met een kandelaar rondwandelt in een huis waar de kaarsen een beetje flakkeren en waar het zomaar zou kunnen spoken

134. Beirut – Cliquot (2007)

Een liedje als een zonovergoten stoffig Frans dorpsplein, oogverblindend licht en lekkere zweetwarmte waarnaar ik in deze tijd van het jaar bijna met pijn in het hart kan verlangen, want het duurt nog wel een half jaar voordat het weer eens zo lekker warm gaat zijn.

133. Rage Against The Machine – Killing In The Name (1992)

Heerlijk opnaainummer. Fuck the system. In deze dagen waarin het nieuws gedomineerd wordt door de brokken die bonusopstrijkende assholes gemaakt hebben weer heel goed om te draaien, want anders pak ik misschien wel het machinegeweer.


132. Steely Dan – Rikki Don't Lose That Number (1974)

Topmuzikanten op hun hoogtepunt, een fijne deun waarop je jezelf lekker kunt laten meedrijven in de illusie dat er in de wereld misschien toch nog een greintje goeds zit.


131. Travis - Sing (2001)

Stil en introvert en twijfelend tussen pijnlijk en niet onplezierig verdrietig.

21 oktober 2008

Kredietcrisis: De evaluatie

Nu de ergste storm is overgewaaid en de meeste overheden toegesneld zijn om hun heen en weer schuddende banken met geldinjecties te reanimeren, is het tijd voor de evaluatie. Het meeste wat je dan hoort beweren, is dat er aan het toezicht op de banksector het nodige geschort heeft en dat daar wel een en ander aan verbeterd kan worden.


Me dunkt. Ja, er kan best een en ander verbeterd worden. Laat ik het nog iets scherper stellen, er kan misschien best wel een en ander op de helling.

Wat er gebeurd is, dat een handjevol financiële speculanten dermate grote risico's zijn gaan nemen dat het hen gelukt is de hele financiële wereld omver te trekken. Wat men vooral gedaan heeft, is hypotheken verkopen aan mensen die een te laag inkomen hebben om de maandelijkse vaste lasten te kunnen betalen, laat staan dat ze de hypotheeksom ooit zouden kunnen aflossen. Zo lang men deze leningen kon doorverkopen en de schadelijke effecten beperkt bleven tot her en der wat huisuitzettingen, voer de bank daar wel bij en deze speculanten ook, want zij streken de vetste bonussen op van iedereen. Omdat zij meer hypotheken verkochten dan hun collega's, meer targets haalden. En dus beloonde het systeem hen. Meer dan een ander. Dit systeem van het belonen van risico's heeft bijna geleid tot een eindsituatie dat er 10 mensen met tientallen miljarden zich vanaf hun jacht onderdompelden in een zee, terwijl de halve wereld dankzij hun speculaties in een diepe recessie ondergedompeld was.

Een systeem dat de krachten beloont die haar ten onder doet gaan, is geen slecht systeem. Dat is een immoreel systeem. Een door en door rot systeem.


Het in de maag splitsen van hypotheken aan mensen die een minimumloon verdienen, is geen zaken doen, dat is misdaad. En dat de verkopers door het systeem aangemoedigd in plaats van teruggefloten werden, is dus ook misdaad. Hoogste tijd om dit systeem, het systeem van het ongebreidelde kapitalisme, eens en voorgoed de nek om te draaien.


Hoe?


Een goede en essentiële stap lijkt me dat we een plafond stellen aan het inkomen wat iemand kan verdienen en het fortuin dat iemand kan vergaren. Alles wat iemand meer verdient dan het plafond, wordt belast voor 100%, met andere woorden, het wordt immoreel verklaard om meer te willen verdienen dan het plafond.

Over wat precies het maximuminkomen moet zijn en het maximum vermogen kun je eindeloos twisten, maar laat ik om de gedachten bepalen het maximuminkomen stellen op het salaris van een goede hartchirurg en het maximumvermogen stellen op een mooi rond bedragje van laten we zeggen €1.000.000. En er zijn geen uitzonderingen. Dit salaris- en vermogensplafond geldt voor iedereen. En dus ook voor de topmensen in het bedrijfsleven, topvoetballers, golfers, rocksterren en showbizfiguren, hoe fantastisch, uniek en onvervangbaar mensen ook zijn. Een soortgelijk plafond gaat gelden voor commerciële bedrijven, een plafond aan de winst en een plafond aan het eigen vermogen. Het precieze plafond hangt vast af van branche en aantal medewerkers en marktontwikkelingen, maar daar kunnen knappe koppen wel een mooi tabelletje voor verzinnen.


Hoe hoog het plafond precies moet zijn, is niet zo heel erg belangrijk. Het gaat om het principe dat er een plafond is en de psychologische verandering die dat met zich meebrengt. Nu zegt het kapitalistische systeem namelijk dat je moet streven om meer te vergaren dan een ander en wanneer het je gelukt is om meer te vergaren dan een ander, dan moet je streven om nog meer te vergaren. Dat alsmaar en automatisch streven naar meer en geen andere weg kunnen kiezen, dat is wat het systeem uiteindelijk rot maakt en dit is ook het mechanisme dat de kredietcrisis veroorzaakt heeft. De notie van alsmaar meer moet op de helling. Tot op zekere hoogte kun je het streven naar inkomen en vermogen beschouwen als een vorm van zelfontplooiing, en ja, als iemand iets kan en heel hard werkt is het best redelijk dat hij meer krijgt dan dat de meeste andere mensen krijgen. Maar op een gegeven moment is het streven naar meer geen zelfontplooiing meer, dan is het niets meer dan hebzucht of gulzigheid. Je leven in dienst stellen van hebzucht wordt beschouwd als immoreel, vandaar dat de overheid ingrijpt door het heffen van 100% belasting. Opdat je de kans krijgt jouw leven in dienst te stellen van iets anders dan hebzucht.


Misschien lijkt het in eerste instantie een raar plan, maar bedenk wat er zou kunnen gebeuren. Mensen die na een x aantal jaren hun maximumvermogen bereikt hebben, gaan een andere drijfveer zoeken dan persoonlijk gewin. En ze staan niet alleen, het geldt voor meer mensen. Iedereen die genoeg geld verdiend heeft, kan zijn talent en energie aanwenden voor een ander doel dan nog meer geld verdienen. Misschien gaat de topbankier wel mooi schilderen of fijne weblogs maken. Misschien gaat de voetballer wel gratis spelen bij zijn oude cluppie dat hem opgeleid heeft. Misschien gaat de durfkapitalist zijn brutaliteit aanwenden om innovaties op energiegebied te bedenken. Misschien ontdekken mensen dat zelfontplooiing ook kan door andere mensen te helpen, mensen in nood erbovenop helpen, in plaats van workaholic op de beurs workaholic worden in derdewereldprojecten. Kijk naar iemand als Bill Gates, die ettelijke tientallen jaren besteed heeft aan het vergaren van een achterlijk wanstaltig vermogen en nu vooral aan liefdadigheid wil doen. In mijn systeem was de goede man al na drie weken klaar geweest met dat stompzinnige geld verdienen en had hij dus nu al 20 jaar langer met liefdadigheid bezig kunnen zijn.


Het met elkaar afkomen van het idee dat het vervolg op meer niet perse nog meer is, heeft ook nog een andere achtergrond. Want de kredietcrisis is niet de echte crisis. Dit is spielerei. Meer dan wat gehuil van beleggers en overnamegeile managers is het niet. Meer dan een flutrecessie krijgen we er niet van, behoeftigheid van een niveau als dat de aankoop van een auto drie maandjes uitgesteld moet worden en de wintersport drie dagen korter moet en misschien met de bus in plaats van vliegen.

De echte crisis komt op het moment dat moeder Aarde ons laat weten dat ze onderuit zal gaan wanneer alle 6 miljard bewoners de extravagantie van een stuk of 600 miljoen westerlingen willen overnemen, met z'n allen een auto of twee, een motormaaier, een vrieskist een airco, 7 dagen per week vlees en 7 weekendjes per jaar vliegen naar Parijs of Londen. Op dat moment betekent vasthouden aan een kapitalistisch systeem dat uitgaat van groei, vasthouden aan altijd maar meer, dat we ten onder gaan. Het is dat of samen van systeem veranderen. En ook als we die verandering inzetten, zijn er geen uitzonderingen, geen landjes die op het laatste moment een uitzonderingsbepaling in de slotverklaring weten te verzinnen waardoor zij wel extra veel olie mogen blijven slurpen.

Om te kunnen voortbestaan zullen we moeten erkennen dat er een grens is aan wat een staat, een stad, een straat en één individu mag gebruiken aan energie en mag weggooien als afval. Er zal een energieplafond moeten komen, een maximumhoeveelheid aan kerosine, benzine, gas en elektriciteit dat je mag verbruiken. Misschien lijkt dat ook een raar plan, maar bedenk wat er zou kunnen gebeuren. De voetreis naar Rome komt terug. Een boek lezen wordt weer helemaal hip. Ganzenborden bij kaarslicht is vet cool en dat ze zegt dat ze hoofdpijn heeft komt echt nooit meer voor want zo halverwege de avond krijgt ze het namelijk best een beetje koud.


Stel dat we nou eens een lesje willen leren van onze obsessie met geld en stel dat ze zodadelijk in Amerika nou eens voor één keertje eens geen blanke man kiezen met banden in elke denkbare vervuilende industrie, dan hebben we straks in plaats van gedoemdenk over recessie en crisis misschien wel een opgewonden gevoel omdat de wereld een betere plek dreigt te worden.

19 oktober 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (150-141)

150. Andrea Corr – Time Enough For Tears (2003)

Herfst is in sommige opzichten het meest deprimerende jaargetijde omdat het licht, de warmte en de kleuren van de natuur langzaam maar zeker verdwijnen om plaats te maken voor grauw en vroeg donker, waterkou en grijzig water, grijzige akkers en grijzige luchten. In andere opzichten is het ook het mooiste jaargetijde vanwege de duizenden kleuren van het bos, vanwege de zachtheid van het licht en omdat de mooie dagen er nog steeds zijn, maar steeds schaarser zodat ze steeds meer aanvoelen als een geschenk.

Dit liedje is onder andere een ode aan die prachtige maar verschrikkelijke herfst.


149. The Proclaimers – Letter From America (1988)

Zo'n liedje wat heel vrolijk klinkt maar toch ergens doordrenkt is van weemoedigheid.


148. Felt – Primitive Painters (1985)

Een fantastische geluidsmuur die de sfeer van een jaren 80 new wave disco oproept, vol met meisjes met paarse haren, groen gelakte nagels en spinnenwebben rondom zwart opgemaakte ogen. Met achtergrondzang van Cocteau Twins zangeres Liz Fraser.


147. Kate Bush - Cloudbusting (1985)

Cello's maken het ritme en laten veiligheid langzaam maar zeker overgaan in gevaar. Een verhaal over een zoon met een vader die regen maakt, last krijgt met de autoriteiten en weggevoerd wordt. Ook de muziekvideo is een klassieker.


146. The Hold Steady – Chips Ahoy! (2006)

Oergezellig rocknummer. Iets wat je nooit moet doen is vertellen waar een nummer over gaat. Hier is het bewijs: Dit nummer gaat over een meisje dat 900 dollar inzet op paard nummer 5 in de zesde race. Het paard wint met 6 lengtes, wat aanleiding is voor een lekker potje neuken, maar daar kan ze zich niet zo goed aan overgeven. How I am supposed to know that you're high when you won't let me touch you.


145. Magnapop – Merry (1991)

Dit is een van de zonnigste en lekker rommelig doorraggende rocknummers ooit gemaakt. Ongecompliceerd en het speelplezier straalt ervan af.


144. The Sugarcubes – Deus (1985)

Als je een gemeenschap beschrijft met een in een ezel geïncarneerde God, krijg je een proces aan de broek maar als je ervan droomt dat Hij je in een badkuip stopt en sensueel beroert en "squeaky clean" maakt is er gelukkig niks aan de hand. Van de nog altijd geweldige plaat Life's Too Good, jammer dat er nooit een geweldige plaat achteraan gekomen is.


143. Neneh Cherry – Manchild (1989)

Zie het vorige nummer, ook Raw Like Sushi is een geweldige plaat en daar is eigenlijk nooit iets achteraan gekomen wat de moeite waard is.


142. Sinead O'Connor – Troy (1987)

Alweer de jaren tachtig. De zeldzame combinatie van een hartebrekend, ultiem nummer dat desondanks een grote hit was.


141. Marvin Gaye – I Heard It Through The Grapevine (1968)

Een echte alltime klassieker over de hele wereld en voor alle generaties, ook nog alle generaties die na ons komen. Een nummer wat je meteen meesleept en wat altijd nog een tijdje blijft hangen nadat je het gedraaid hebt.

18 oktober 2008

Gerd Hardleers

Het CDA is bedroefd omdat het weer geen burgemeester heeft in een grote stad, want in Rotterdam werd de CDA-kandidaat, Gerd Leers, verslagen door Ahmet Aboutaleb, ongetwijfeld een kundig en capabel man, maar dus wel van de PVDA. Dat de CDA 134 van de 403 burgemeesters in Nederland levert (ongeveer eenderde) is best fijn, maar niet genoeg, want er zetelt er niet één in een gemeente met meer dan 150.000 inwoners. Daar moet verandering in komen, want het leveren van burgemeesters in wereldsteden "hoort bij een brede volkspartij".


Aangezien ik zelf in een gemeente woon met meer dan 150.000 inwoners, wil het CDA kennelijk met liefde mijn burgervader leveren, maar helaas, de liefde is niet wederzijds, want wat mij betreft zal er nooit een CDA'er burgemeester van Groningen worden. Dat zou belachelijk zijn, want het CDA is in Groningen een splinterpartij. Volgens mij halen ze hier met moeite 10% van de stemmen.


Als er weer eens verkiezingen zijn geweest, moet het CDA-partijbureau misschien eens de moeite nemen de uitslagen te analyseren. Dan zal men zien dat men in de grote steden maar matigjes stemmen trekt. In de zuidelijke steden met een katholiek verleden gaat het nog, maar in andere stedelijke gebieden doet het CDA het ongeveer zo goed als D66 of Groen Links, ongeveer zo goed als een kleine partij dus. De reden dat het CDA in Nederland van de afgelopen 60 jaar 50 jaar de dienst heeft uitgemaakt, en dat dit de komende 60 jaar vast niet zal veranderen, is het platteland. In Zuidwest-Friesland en Overijssel en Renswoude en Oud Alblas, daar is het CDA oppermachtig. Om in dergelijke contreien de gemeenteraadsverkiezingen van het CDA te winnen zul je heel wat kerkhoven zogenaamd op jouw partij moeten laten stemmen, anders red je het nooit. Logisch dat het in dergelijke contreien ook wemelt van de CDA-burgemeesters. Ze zijn daar vast prima op hun plek. Tussen brave mensen van christelijke huize past een brave burgervader die weet hoe het hoort en hoe het moet.


Maar beste CDA, in de stad wonen andere mensen dan brave borsten van christelijke huize. Daar wonen ook zwervers en gokverslaafden, pooiers en kleptomanen, hoereerders en lesbiennes. Daar wonen mannen die willen samenwonen met een andere man en dan willen ze nog een kind opvoeden ook. Daar wonen telefoonterroristen, potloodventers en manische depressieven die vuilnis over de balustrade dumpen terwijl ze de naam Gods ijdel gebruiken. Een goede burgervader voor dergelijke mensen moet zijn normen en waarden uit iets moderner literatuur betrekken dan een boek van 2000 jaar oud. Vast ook een zeer geschikt boek als inspiratiebron voor innovaties en het creëeren van dynamiek.

En weet je, in een grote stad met allerlei nationaliteiten en culturen moet je de enige absolute waarheid bij elkaar onderhandelen in plaats van ervan uit te gaan dat jij die in pacht hebt omdat jij elke zondagochtend met een uitgestreken smoel in een kerkgebouw zit.


Dus CDA, Tubbergen mag je hebben maar blijf met je poten van grote steden af.

14 oktober 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (160-151)

160. The Wipers – Any Time You Find (1987)

Een nummer dat in een vochtige nacht, het licht van straatlantaarns omringd door nevel, wanhopig en verloren met zichzelf door de lege straten dwaalt.


159. Roxy Music – If There Is Something (1972)

Het jammere van dit nummer is dat ik dan niet In Every Dream Home A Heartache kan kiezen, want de regel is dat ik niet 2 nummers van dezelfde uitvoerende mag kiezen. In het geval van Roxy Music is dat jammer, want die hebben precies 2 geweldige nummers gemaakt (en daarnaast ook nog 2 goeie). Dream Home is tekstueel een diamant, balancerend op de grens van hilarisch en tragisch zonder dat je weet welke kant je moet kiezen. If There Is Something is een muzikaal stemmingenavontuur, en aangezien ik meer naar muziek dan naar tekst luister is mijn keuze logisch. Het leukste van het nummer is dat het er allemaal redelijk beheerst en behoorlijk muzikaal nummer aan toe gaat, maar er zit een middenstukje in waar de emoties er opeens eventjes ongegeneerd uitgeslingerd worden. En je zit altijd te wachten op dat stukje…


158. Prince – Starfish And Coffee (1987)

Een feel good nummer. Ik ken en draai het al jaren en jaren en jaren maar het lukt altijd weer om van het horen van dit nummer in een zonniger humeur te raken.


157. Athlete - Wires (2005)

Doet mij denken aan mijn grootste fan.


156. The Prodigy – Firestarter (1997)

Of zal ik toch Smack My Bitch Up nemen? Dat nummer is de beste subwoofertest, maar dit nummer is net nog wat intenser en ook muzikaler.


155. Manu Chao – Me Gustas Tu (2001)

De vertolking van een zomeravond waarop het nooit donker en nooit koud wordt en ja hoor, doe er nog maar eentje.


154. The Pretenders – Precious (1980)

Van The Pretenders weet ik ook nooit wat ik moet kiezen. Dit is het eerste nummer van de eerste plaat, de eerste kennismaking met een plaat waar ik een jaar of 20 geleden tijdenlang verslingerd aan was. Vooral de eerste kant van die eerste plaat blijft een van de geweldigste rock n roll avonturen aller tijden.


153. Eastern Dark – Over Now (1985)

Qua muziek begon ik natuurlijk met de hitparade en Frits Spits en Countdown en de Verrukkelijke 15, en oh ja ook de LP show met allemaal van die nummers van 10 minuten van Genesis of bands die door Genesis beïnvloed waren. Maar ik raakte pas echt verslingerd aan muziek toen ik naar VPRO's De Wilde Wereld ging luisteren, als ik me goed herinner wel 3 uur lang op woensdagmiddag. En ik had vrij toen!!! Dit nummer was een van de nummers die ze daar grijs draaiden, ongegeneerde emogaragecore of whatever labeltje je er ook op wilt plakken.


152. Cuby & The Blizzards – Window Of My Eyes (1968)

Groeten uit Grolloo. Nu is dat een plaatsje waar ik eigenlijk alleen op zonnige en warme zomerdagen kom, op de fiets en ik vind het onvoorstelbaar dat er een blues-tranentrekker uit zo'n zonnig maar niksig dorpje kan komen, waar de camping als de R niet in de maand is meer inwoners heeft dan het dorp zelf.


151. Tindersticks – A Night In (1995)

Een stem die de tijd neemt voor uitgesponnen emoties, begeleid door een bed van violen.

12 oktober 2008

Wandelen door de winkelstraat

Het was nog tamelijk vroeg in de grote winkelstraat, dus was het er ook nog tamelijk rustig. In een beginnend zonnetje kuierden twee hoogblonde vrouwen al kletsend achter kinderwagens. Een man in strak pak die doelgericht op weg was naar een telecomwinkel stak hen met een grote boog haastig voorbij. Ik boog af voor twee pubermeisjes die gretig het broodje verorberden dat ze aan het begin van de straat bij de bakker gekocht hadden. Ik kwam dicht langs een winkel van waaruit hiphop dreunde. Een vrouw die nog een generatie verlorener voor hiphop was dan ik, bekeek in het rek de op 1000 keer McDonalds gemaakte T-shirts. Toen ik vervolgens weer naar de straat keek, zag ik ze lopen.


Netjes naast elkaar en met kleine zorgvuldige stappen pasten ze zich aan mijn tempo aan. Ze liepen lichter en zwieriger dan daarnet nog met mij. Ze liepen parmantig en tegen huppelig aan, alsof ze het best fijn vonden even bevrijd te zijn van mijn voeten.

"Ik loop naast mijn schoenen," dacht ik verbaasd. Ook een laatste pluk wolk hield het zonbedekken voor gezien en in het volle zonlicht bleek dat ik misschien eens vaker zou moeten schoenpoetsen.


Eerst was het best geinig. Op sokken kon ik ook prima over de gladde tegels lopen, die op wat kauwgomresten en peuken na schoon waren. Mijn schoenen flaneerden midden op straat, niet van plan opzij te gaan voor wie dan ook. De mensen schenen er geen aandacht te schenken. Maar de paarden die recht op mijn schoenen af kwamen schijnbaar ook niet. Ze trokken al even sloom het draaiorgel voort als dat de twee orgelaars, morsige mannen in dikke, naar zware shag ruikende truien, ernaast slenterden. De hoeven kletterden onheilspellend luid op de tegels.


Ik floot naar mijn schoenen, maar ze veranderden niet van koers. Toen ik ze riep en prees met hun prachtige bordeauxrode kleur en zei dat ze misschien beter voor die grote zwarte paarden uit de weg konden gaan, deden ze allebei hun neus in de wind en ze zeiden dat als ik hen werkelijk zo mooi vond, dat ik ze dan maar beter had moeten verzorgen. Ik onderdrukte een gil en deed mijn hand voor mijn mond, vlak voor de grote paardenhoeven mijn schoenen ontmoetten.


180 Euro naar de maan, dacht ik. Althans…


Zoals het leek, gebeurde het ook, want toen mijn schoenen onderuit het draaiorgel tevoorschijn kwamen, bleek dat ze precies tussen de hoeven door gelopen waren en tussen de wielen van de draaiorgelkar. Er was niks met mijn schoenen aan de hand. Ze liepen niet mank en vertoonden geen deuken. Ook de grote drol die één van de paarden onder optillen van zijn staart had gedeponeerd op de tegels, had mijn schoenen net gemist.

Ze wandelden vrolijk door. Ik zei tegen hen dat het okee was dat we tot de spijkerbroekenwinkel in deze formatie bleven lopen, maar daarna wilde ik graag linksaf, naar een plein met grote kinderkopjes, terrein waar ik mijn schoenen toch wel heel graag aan zou hebben. De schoenen vonden dat goed. Ze knikten door hun hakken olijk achterover de lucht in te steken en vervolgens tegen elkaar aan te laten kletsen. Maar daarna ontdekten ze de schoenenwinkel.


Na vijf minuten naast hen staan, was ik het zat, alhoewel de reactie van mijn schoenen op hun soortgenoten best amusant was. Voor de grote zwarte boten van maat 48 of nog meer trokken ze hun neus op. Ook de suède schoenen schenen het niet erg te kunnen bekoren, want ze begonnen te bibberen alsof ze nu al de regen en wind en natte sneeuw voelden. De schoenen die een grote rode sticker 50% korting onder hun zolen hadden zitten, werden getrakteerd op honend hielengeklap.

Nu stonden mijn schoenen zich te vergapen aan een stel damesschoenen, gemaakt van ragdunne zwartleren bandjes, op heel hoge hakken.

"Dat is toch niet realistisch meer," zei ik tegen mijn schoenen. "Alleen ballerina's en anorexiapatiëntes zakken niet door zulke schoenen."


Maar ze luisterden niet. Een hele rij elegant schoeisel werd voetje voor voetje voorbij geschuifeld. Ze fantaseerden er een type vrouw bij en fantaseerden dat ik met die vrouw uit zou gaan. En dat ze zou voldoen aan al mijn eisen.

"Nou als ik die prijskaartjes zie heb ik maar één eis en dat is dat ze financieel onafhankelijk is," smaalde ik en toen was ik het heel goed zat. Ik dook naar mijn schoenen met de bedoeling ze van de grond op te rapen, maar ze glipten uit mijn handen en renden naar de laarzen. Even later vergaapten ze zich opgewonden wiebelend aan een stel smalle maar torenhoge laklaarsjes, met rode veters.

"Oeh-hoeh-hoeh," zei de ene.

"Kín-ky-y-y-y", zei de ander en toen ik korzelig reageerde zei mijn schoen dat hij me heus wel door had. En hij schraapte zijn hakken over de tegels, alsof de hakken van die laarzen…


"En nu is het genoeg geweest," riep ik verschrikt. Ik keek op met een rood hoofd alsof een kring van mensen rondom de etalageruit naar mijn schoenen stond te luisteren. Maar iedereen bleef onverstoorbaar langslopen. Twee meisjes met in de zon oogverblindend witte truitjes likten aan een roze ijsje en lieten hun zwarte haren wapperen. Een zacht gefluit van laag bij de grond bracht mijn ogen terug bij mijn schoenen.

"Mag ik jullie alsjeblieft weer aandoen?" zei ik.

"Je doet nu alsof het onze schuld is dat wij naast jou lopen," zei mijn rechterschoen, die een beetje bleke neus had. "Maar het is precies andersom hoor."

"Wat moet ik dan doen dat ik niet meer naast mijn schoenen loop?" vroeg ik aan mijn linkerschoen, die een veter had die op doorbreken stond.

"Weet ik veel," zei hij en hij klepperde verongelijkt.


Ik deed mijn ogen niet en dacht aan niet boven het maaiveld uitsteken, aan doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Ik dacht aan een dubbeltje en vergat het kwartje. Ik dacht aan een aap en deed hem zijn ring af.

Ik deed mijn ogen weer open en zag mijn schoenen nog steeds naast me staan, in de schaduw van de winkelpui, verlangend naar het zonlicht twee tegels verderop.

"Ik wil niet nederig zijn," bromde ik. "Wat een onzin, ik mag er gewoon wezen."

Ik keek naar mijn schoenen.

"Ik mag er gewoon wezen, jongens," zei ik. Ik keek omlaag, zag de opgepompte zolen indeuken en zag mijn schoenen gedwee tot terug rondom mijn voeten trippelen.

"Bedankt jongens," zei ik. "Straks thuis poets ik jullie totdat jullie net zo glanzen als die laarsjes".

"En krijgen we dan ook nieuwe veters?" vroeg mijn linkerschoen en ik beloofde hem dat plechtig.


Met mijn neus de lucht in en mijn borst vooruit wandelde ik terug de zon in.

10 oktober 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (170-161)

170. Everlast – I Can't Move (2000)

Tekst over zoeken en zelfs vinden, maar vervolgens niet kunnen oprapen.


169. Only Ones – Inbetweens (1979)

Gitaarsolo's zijn niet voorbehouden aan kerels met lang wit krulhaar en een veel te strakke broek. De mooiste gitaarsolo zit niet in een heavy metal nummer. Als er zoiets bestaat als een emotionele gitaarsolo, dan zit hij in dit nummer.


168. Mano Negra – Mala Vida (1989)

Een echt feestnummer. De naam van het feestje is Patchanka, een Zuid-Europese mix van punkrock, reggae, latino en drank.


167. The Hooters – All You Zombies (1985)

Een liedje dat een kritische noot kraakt over christendom, iets wat per definitie niet kan, dus het nummer veroorzaakte dan ook (enige) opschudding in Amerika. Als kind was ik ook een zombie, maar helaas, in plaats van genoeg te hebben aan het lavende Woord meende ik een weldenkend mens te willen worden. Dit nummer komt uit de periode dat het nog wel eens moeilijk was mezelf los te zien van de gemeenschap waarin ik per slot van rekening geboren en opgegroeid was en ook nog mee opgevoed.

166. Buffalo Tom – The Bus (1989)

Ultieme tranentrekker over in de bus zitten en iedereen aanstaren en als je thuiskomt draai je Billie Holiday. Met vlakschuurgitaarsolo.


165. Gun Club – Give Up The Sun (1984)

Punkblues van een band met een zanger wiens stem suggereert dat de duivel, de deurwaarder en een delirium hem op de hielen zitten. Het probleem van de band is dan ook dat de creatieve prestaties (en de productie van de platen) leden onder drank, drugs en hotelverbouwingen. The Las Vegas Story uit 1984 is de beste plaat, nog steeds intens en ultiem.


164. My Chemical Romance – Welcome To The Black Parade (2006)

Een beetje rock, een beetje punk, een beetje gothic en niet vies van theater en een groot gebaar. Een nummer door de ogen van een kleine jongen die aan de hand van papa mee mag om de "muziek" te zien. De wereld is 4 minuten lang wat groter dan feitelijk het geval is.


163. Tim Buckley – Phantasmagoria In Two (1967)

Een lied dat ik niet in woorden kan vangen. Wat mij betreft een van de meest emotionele liedjes ooit gemaakt.


162. Steve Harley & Cockney Rebel – Mr. Raffles (Man It Was Mean) (1975)

Liedje met een melodie dat vlinders in de buik, stroop in de aderen en chocoladetoffees bovenop de tong tovert.


161. Television – Marquee Moon (1977)

Een band die en een nummer dat ik vooral bijzonder vind vanwege het samenspel tussen de twee gitaristen Tom Verlaine en Richard Lloyd. Een voetbaltrainer zou er het perfecte positiespel in zien dat elke tegenstander op de knieën dwingt. Ook het tekstvel is bijzonder:

I spoke to a man
down at the tracks.
I asked him
how he don't go mad.
He said "Look here junior, don't you be so happy.
And for Heaven's sake, don't you be so sad."

07 oktober 2008

Uit de wind

Zeven jaar ben je nu al weg, ben je er niet meer bij. Wat betreft sommige dingen is het goed dat je ze niet meer meemaakt. Over de kredietcrisis zou je je vast ongenadig opwinden. Je zou loos gaan over bankiers, die een enorm salaris krijgen en die miljarden door hun handen laten gaan, maar een simpele risico-inschatting is hen al te machtig. En je zou loos gaan over Wouter Bos en zijn Amerikaanse collega en misschien wel over nog veel meer, maar in feite zou jouw ergernis als oorzaak hebben dat je hem knijpt vanwege je spaargeld en je aandelenportefeuilletje. Moest je al die potjes die jij al ver voor de crisis zat te spreiden, weer opnieuw gaan zitten spreiden. Het idee alles kwijt te kunnen was een te grote angst.


Maar wie weet zou het best meevallen. Je had inmiddels geleerd je niet meer zo op te winden over dingen waar je toch niks aan kunt veranderen. Je was rustiger geworden. Er zat meer vrede in jou en meer vermogen tot blijheid. Na een heleboel jaren van jezelf voorbij lopen, van jezelf het uiterste opleggen en ontzeggen, was je eindelijk verzoend met jezelf. Pessimisten vinden het glas na een paar slokken half leeg maar jij vond na één slok helemaal leeg. En de eerste slok gunde je nooit aan jezelf.

Met jouw beperkingen tot normalere proporties teruggebracht, ontdekte je zowaar een paar positieve kanten aan jezelf. Eindelijk kwam je van het gevoel af de hele wereld op je schouders te moeten nemen. Eindelijk kon je weer eens rustig zitten en diep ademen. Uit de wind zitten, dat was wat je wilde.


Ik vind het nog steeds zonde dat je geen tijd kreeg om nog eens echt te genieten, dat je geen ruimte kreeg om te herontdekken dat er ook momenten voor jezelf mogen zijn. Je was al ziek toen de 40+ jaren overheidsdienst erop zaten. Het aanvaarden van de realiteit van werken is je altijd slecht afgegaan. Je vocht tegen deadlines en stapels zich ophopend werk in plaats van te doen wat je kon en de rest voor een ander te laten. In plaats van je schouders op te halen, voelde je je gekwetst als je merkte dat collega's ongeïnteresseerd waren en chefs niet al te competent, om het zacht te zeggen. Als jouw hart sprak kon je dat merken, want dan werd jouw stem altijd zacht.

Het werken was een lang gevecht. Nu je eindelijk klaar was met dat gevecht, was je moe. Maar je kreeg meteen een nieuw gevecht voor de kiezen, een gevecht waarvoor je te moe was om het nog te kunnen winnen. Of het misschien wel een kwestie van willen, dat is me nooit zo goed duidelijk geworden.


Je was zo gezond, behalve dan die ene tumor. Heel erg zonde dat je niet nog een aantal jaren uit de wind mocht zitten. Nog wat van de wereld zien misschien.


In samen dingen doen zijn we altijd goed geweest. We hadden samen kunnen gaan, maar dat is nooit meer gelukt. Jouw tijd was op en die van mij nog niet gekomen. Je weet wel wat mij tegenhield. Hetzelfde als wat jou tegenhield je hele leven lang. Je kent hem wel, dat heel kleine jongetje. Je kent dat kleine jongetje als geen ander. Je kent het etterbakje verdomde goed.

We hebben ook best veel gemist. Jouw handen en hoe die voelden, ik weet het al niet meer. Ik voelde ze ook zo weinig. Je kon me goed bezighouden, maar helpen kon je me niet. Ik weet nog steeds niet of ik van nature een einzelgänger ben of dat ik zo opgevoed ben, maar ik vermoed toch echt dat laatste.


Maar papa, mijn gedachten over jou zijn meestal goed en warm.


Je weet dat van elke 100 fietskilometers er eentje voor jou is, die kilometer uit de wind langs het stille water, waar acht jonge meerkoetjes een moeder omringen en in het struweel een vogel fluit. Als je even nadenkt kom je wel op de naam en anders moet je straks thuis maar even in jouw boekje kijken.

Jammer toch dat het niet gelukt is jou nog eens mee te krijgen op zo'n vakantie, bijvoorbeeld samen langs de Rijn in Duitsland. Al zou je ongetwijfeld mopperen op de gesteldheid van de weg en de wind, de rijstijl van de Duitsers en het lawaai van de drukke wegen, achteraf in een onbewaakt ogenblik zou je zeggen dat je hebt genoten. En op dat moment zou jouw stem zacht zijn.

Je weet dat ik aan je denk als ik denk aan mijn werk, als ik denk dat ik misschien te veel stress heb, als ik twijfel of ik niet te veel hooi op mijn vork neem. Ik probeer van jouw fouten te leren en vaak denk ik dat het me lukt om het net even anders te doen. Ik kan beter relativeren en heb meer moed voor zelfspot. Ik weet dat er een ondraaglijke lichtheid van het bestaan in me zit die mijn kracht is. Totdat er nacht komt van moeilijk in slaap vallen en weten dat het net zo goed een zwakte is. Maar ik kom er wel uit. Ik red me er wel mee.

Ten slotte weet je dat er nog iets is wat we gemeen hebben maar dat blijft onder ons.


Ik denk dat je ergens bent waar geen zuchtje wind is. Je hebt het er goed. Maar zo af en toe kijk je even door een gaatje tussen de wolken. Bijvoorbeeld na een lange dag regen wanneer de lucht begint op te klaren. Je maakt je zorgen over je vrouw maar als je naar je kinderen kijkt, ben je denk ik vaker blij dan verdrietig. Van jouw kleinkinderen ben je daarboven stiekem heel veel gaan houden.


Pap, stiekem hou ik ook heel veel van jou.

05 oktober 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (180-171)

180. Anouk – RU Kiddin' Me (1999)

Nummer dat me doet denken aan mijn eerste IT-baan. Anouk begeleidde mij een hele herfst lang tijdens testspecificaties opstellen. Om mij heen raakten de kamers bevolkt met mannen in blauwe pakken en de serene rust werd langzaam chaos, want het levensgrote project waarvan ik een miniem onderdeeltje was, liep voor geen meter. Mij raakte dat amper, want ik wilde een vak leren en omdat iedereen het zo heerlijk druk met zichzelf had, liet men mij lekker prutsen. Bijna 10 jaar later herinner ik me dat mijn eerste baan eigenlijk heel ontspannen was. Alleen maar uitvoeren wat een jochie dat amper droog achter z'n oren was, maar hij droeg zo'n blauw pak dus hij mocht een relatief ouwe lul als ik coördineren, in zijn grote Excelsheet had staan. Meer verantwoordelijkheid maakt een baan wel een stuk leuker maar niet rustiger.


179. Swervedriver – Duel (1993)

Gitaarrock die in de basis melodieus is, hoewel het heftige refrein noisy is. Denk in richtingen als Mudhoney of Dinosaur Jr.


178. Sigur Rós - Glósóli (2005)

Klanken waarbij je het hoofd leeg kunt maken, waarop je je kunt laten meevoeren. Naar verten of vlaktes en dan een ijzige rots over waarna een woeste zee zich aan je openbaart.

Althans, dat is één associatie. Minder poëtische zielen kunnen bijvoorbeeld een fijne vrijpartij verzinnen.


177. Primus – Too Many Puppies (1990)

Een liedje voor bijvoorbeeld Amerikaanse en onze jongens in Irak en hoe gezellig het is om daar voor volk en vaderland kapot geschoten te worden.


176. The Damned – New Rose (1977)

Want rock n roll is uitgevonden om heftig hormonaal tekeer te kunnen gaan.


175. Gotcha! – Mathilda Da Wicked Witch (1991)

Een funky nummer vol gekkigheden en vondsten. Gotcha was één plaat lang een bandje dat klonk alsof het heerlijk was in een bandje te zitten.


174. Creedence Clearwater Revival – I Put A Spell On You (1968)

Soms wekt muziek van die kleine grappige herinneringen op. We deden als bridgeclub ooit aan een radioprogramma op de lokale zender mee, waarin een aantal leden over een liedje geïnterviewd werden waar een verhaal aan verbonden was. Een nogal een muts van een mevrouw kwam met een bandopnameapparaat langs en nam ons één voor één mee naar een kamertje om je wat vragen te stellen. Eén jongen werd bevraagd over I Put A Spell On You en hij begon wat vage teksten uit te kramen die ik allemaal vergeten ben. Onze mutsige mevrouw kon er ook weinig mee. Ze kreeg wel mee dat het een "ultiem" nummer was. Ze duwde de microfoon van haar bandopnameapparaat wat nadrukkelijker onder de neus van het slachtoffer en vroeg "Waarom dan? Waarom is dit zo'n ultieme plaat?"

"Omdat het over … eeh. .. meisjes gaat," was het antwoord, op ontwapenend verlegen toon uitgesproken.


173. Badly Drawn Boy – Nothing's Gonna Change Your Mind (2006)

Een barok nummer met piano over verliefd en met z'n tweeën zijn en je de hele wereld voelen alleen met elkaar.


172. Ed Harcourt – She Fell Into My Arms (2001)

En nog een nummer over verliefd zijn en de gekte: Well I just can't contain myself, In fact I'm worried I might lose my health, I can't eat sleep or hardly breathe, I can hardly ever watch you leave.


171. Paul Weller – Wild Wood (1993)

Het nummer dat klinkt als wandelen op een zondagmiddag in de late herfst, als na een dag regen de hemel opklaart voor het laatste uurtje licht. Van ergens hoog achter een raam van een sombere portiekwoning klinkt muziek. Je vertraagt je pas, kijkt om, loopt toch weer door maar uiteindelijk volg je jouw hart, sta je stil en je luistert.

Als alleen bidden nog helpt

Onze Vader die in de Hemelen zijt,

Uw Goud worde geheiligd;

Uw Miljardenwinst kome;

Uw beurskoers geschiede,

Gelijk op het Damrak alzo ook op Wall Street.

Geef ons heden onze vertrekbonus;

En vergeef ons onze schulden,

Want die schuldenaren schijnen onderhand toch wat door te krijgen;

En pluis de boeken niet zo na als wij in verzoeking geleid zijn,

Verlos ons liever van Nationalisatie,

Van de vrees voor een hongerloon van amper een ministerssalarisje.

Want van U is het Koninkrijk

maar van ons is de krach en de heerlijkheid

van clausules tot in eeuwigheid.

Amen.

02 oktober 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (190-181)

190. Air – Sexy Boy (1998)

Liedjes waarop je kunt dansen en waarnaar je ook kunt luisteren, waar mogelijk voorzien van alcoholica, eventueel met als motief prettig gezelschap in de stemming te brengen om nog inniger gezelschap te worden.


189. World Party – Ship Of Fools (1985)

Maatschappijkrities. Brulde ik vroeger mee, toen ik nog niets snapte van de maatschappij, van regeringen, van de wereld. Uiteindelijk toch maar aan boord gegaan….


188. The Undertones – Teenage Kicks (1979)

Wijlen wereldberoemde DJ John Peel heeft de openingszin van dit liedje (Teenage Dreams, So Hard To Beat) op zijn grafsteen staan.


187. Moby – Why Does My Heart Feel So Bad (1999)

Gelieve in te nemen bij elke vorm van malheur, verdriet of existentialistisch gepeins.


186. Placebo – Song To Say Goodbye (2006)

Over kapot gaan aan drugs, een soundtrack van 4 minuut 39 doe-het-niet, doe-het-niet gevoel, zonder dat deze woorden nodig zijn of dat er CDA-politici met een vingertje voor je geestesoog komen zweven.


185. Morrissey – Everyday Is Like Sunday (1988)

Vreemd, maar ik moet vaak aan dit liedje denken als ik in Delfzijl ben, wat afgelopen weekend met prachtig weer gebeurd is, maar helaas, zelfs met prachtig weer wordt het in Delfzijl niet druk of gezellig. Je gunt geen stad Annemarie Jorritsma als burgemeester, zelfs Almere niet, maar in Delfzijl hebben ze haar jarenlang moeten gedogen. Denk Delfzijl en brul mee This is the coastal town that they forgot to close down, armageddon, come armageddon, come armageddon come.


184. Cindy Lauper – True Colors (1986)

Uit de tijd dat gevoel opgesloten zat en het hart schuilging. Er kwam een meisje met paarsgroen haar dit liedje voor miljoenen mensen zingen maar het leek wel alleen voor mij.


183. Billy Joel – Piano Man (1973)

Ben me qua liedjes van deze man jarenlang uitsluitend Goodnight Saigon bewust geweest, plus wat vaag gezwijmel voor bij het haardvuur in de zitzak, dus dan verwacht je niet meer iets wat echt goed is. De uitzondering is Piano Man, krachtig nummer en een prachtig portret van een café op zaterdagavond.


182. Underworld – Born Slippy (1995)

Eén van de weinige housenummers die ik echt goed vind, een situatie die al vele jaren bestendig is. Ik kan er niet mee overweg, met het dancegenre. Omdat het ritme zonder melodie is, en als er dan toch een keer een melodie is, dan is dat een gimmick, gesampelde Beethovens en dat soort ongein. Beschouw dit nummer als de uitzondering die de regel bevestigt.


181. Blonde Redhead feat. David Sylvian – Messenger (2004)

David Sylvian is voor mensen van mijn generatie een esoterisch typje van Japan en vage filmmuziekjes waar je veel geduld voor moest hebben en dat had ik niet toen ik 18 was. De tijd heeft mijn ongeduld ingehaald zodat Japan nu mooi is (hét nummer van Japan komt later, een heel stuk hoger in deze lijst). Blonde Redhead en David Sylvian komen samen in een dromerig, zweverig en broeierig nummer, waarbij de ooit gouden tijden van het 4AD label weer even herleven.

Clicky

Clicky Web Analytics