30 november 2008

27 november 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (80-71)

80. Bloc Party - Banquet (2005)

Het beste nummer van Bloc Party tot nu toe, en dat zou nog best wel eens zo kunnen blijven.


79. Manic Street Preachers – Motorcycle Emptiness (1992)

Voor eeuwig verliefd op de gitaar van dit nummer, die klaagt, kwijnt, leeft en verlangt.


78. Portishead – Sour Times (1994)

Een nummer vol tegenstrijdigheden. De beat klinkt als nachtmuziek in een fijn, warm café, de zang is verleidelijk doch koel en de woorden blauwbekken van de kou.


77. Editors – Smokers Outside The Hospital Room (2007)

Joy Division is er veel te vroeg mee op moeten houden, heb ik altijd gedacht, en gelukkig dachten Editors dat ook.


76. U2 – Bad (1984)

Een prachtig opgebouwd en uitgesponnen nummer wat nu al bijna 25 jaar van begin tot eind blijft boeien.


75. Crosby, Stills, Nash & Young – Almost Cut My Hair (1970)

De gitaren trekken samen op en vormen een sterrenteam terwijl de zang van Crosby meer passievol dan ooit is.


74. The Del Fuegos – I Still Want You (1985)

Hartverscheurend liedje over nog steeds van haar houden maar The car we bought together just started to rust, the world we made came between the two of us.


73. The Serenes – Spirit (Let Me Walk With You) (1993)

Er zijn niet zo veel mensen meer die nog Serenes luisteren, kijk maar hier. Zonde want ze waren een van de beste Nederlandse bands ooit.


72. Sisters Of Mercy – Marian (Version) (1985)

Dit logje geeft een fijne impressie van wie Sisters Of Mercy waren. Daarnaast geeft het ook wel een fijne impressie welke vreemde minnaars veel muziekliefhebbers zijn. Op een gegeven moment denken ze alleen nog maar terug aan hun jeugdliefdes en ze talen niet meer naar jong en mooi.


71. Neil Young – Cortez The Killer (1975)

Een nummer dat een weidse zee is. Soms kabbelt die alleen, maar dan steekt de wind op en dreunen de bassen. In het midden van de storm gaat de gitaar op z'n heftigst tekeer.

22 november 2008

De één z’n dood

Jurn zat op zijn stoeltje naast de trap naar het balkon. Zoals meestal was dat afgesloten met een dik touw en een bordje "Heden Niet Betreden". De pilaren van de balustrade maakten zijn hoekje donker en zorgden dat hij onzichtbaar of op zijn minst onopvallend bleef voor de mensen in de zaal op de rijen stoeltjes. Het achterste gedeelte van de zaal was ook voor Jurn slecht te overzien, maar hij had vrij zicht op voorste vier rijen en ook had hij vrij zicht op de kansel, de kist en de bloemstukken. En de tafel waarop een kaars brandde die nooit leek uit te doven.


Een man die in geval van goed op z'n gemak een matig spreker zou zijn, leunde zwaar op de kansel en struikelde regelmatig over de woorden die op zijn papiertje stonden. Zijn zwarte pak voelde zich net zo onwennig, na jarenlang in een donkere kast opeens door vele ogen bekeken. 's Mans stem stokte in een verhaal over vroeger in Drenthe samen spelen. Er viel een stilte waarin de man het te kwaad had met zichzelf. Een paar seconden lang was het enige geluid in de zaal een zacht geween op de voorste rij, afkomstig van één van de nog vrij jonge vrouwen in het zwart die met haar witte zakdoekje haar gezicht verborg. Toen hervatten de achterste rijen hun gekuch, net voor de man op de kansel zijn betoog hervatte. Plotsklaps kregen zijn woorden haast en de rest van Hermans leven werkte in vogelvlucht toe naar het reeds bekende, dramatische eind. Bij auto-ongelukken zat de zaal altijd extra vol.


Jurn stond al voordat Celeste van der Dungen hem een knikje gaf vanaf de zijkant van het podium waar ze als een schim bij de wand de kleurige bloemenzee overzag. Hij drukte de playknop in van de installatie en hij hoorde Dust In The Wind beginnen, zonder ruis of klik. Toen hij weer zat en een blik met Celeste wisselde, knikte ze hem goedkeurend toe. Jurn voelde zijn wangen warm worden.


"Maar er is toch nog één vraag die me op de lippen brandt…" had Celeste vier dagen geleden gesproken, op een vrijdagmiddag in haar kantoortje waar het zo stil was dat de klok hoorbaar tikte en de zool van haar rechterschoen waarmee ze voortdurend wipte, piepte op het lichtgrijze zeil.

"Waarom wil je hier werken? Waarom neem je geen vakantiebaantje in een supermarkt? In een bar in de stad? In een kantine?"

"Het ceremonieel rondom de dood fascineert me," had Jurn geantwoord, waarop Celeste hem vanachter haar brillenglazen die de jubelende zomerdag achter de ramen weerspiegelden, peinzend aangekeken had.

Hij begon een verhaal over de levenden die afscheid namen van iemand die aan het leven ontvallen was. Een laatste eerbetoon dat gewijd of plechtig kon zijn maar soms ook het karakter van een viering kon hebben.

"Ik ben toch niet helemaal overtuigd," had Celeste geantwoord aan het eind van zijn betoog.

"Het terugkijken op hen die niet meer zijn door mensen die nog zo graag verder willen, dat ontroert me," had Jurn toen gezegd met een zweem van wanhoop, want hij zag zichzelf als zo vele anderen studenten van zijn jaar al vakken vullen bij de grote Albert Heijn in de wijk naast de campus. Maar Celeste had gezegd dat ze dat dit een heel mooie uitspraak vond. Ze was opgestaan en ze had tegen hem gezegd dat ze een goed hart in hem vermoedde, voor ze zijn hand drukte.

"Tijdens de plechtigheid bedien je de installatie," zei ze. "Zodra het laatste liedje afgelopen is, spoed je je naar de kantine om mee te helpen met het koffieschenken."

Jurn knikte. Celeste feliciteerde hem. Jurn zei tegen haar dat hij uitkeek naar de komende twee maanden. Hij glimlachte. Hij straalde. Celeste vroeg hem of hij later dit jaar nog wel op vakantie zou gaan. Jurn schudde nee. Hij had de verdiensten hard nodig om zijn studie en zijn net iets te ruimhartige levensstijl te bekostigen.


De laatste spreker was de oudste zus van Herman. Zij vertelde over Hermans hobby. Als kind kregen ze wel eens ruzie toen hij liedjes voor de spiegel zong met in zijn hand de borstel waarmee zij haar haren wilde kammen. Herman wist toen ook al nooit van ophouden. Later corrigeerde ze zijn teksten toen hij als student de cabaretfestivals afliep. Tweede, derde en vierde plaatsen. Goed, een Youp was hij dan niet geworden maar zijn conference bracht menig bruiloft op gang. Hermans zus probeerde een van zijn grappen na te vertellen, maar ze was de streektaal maar matig machtig zodat de woordspeling in de clou maar een paar mensen liet glimlachen. Een beetje stuurs ging ze verder en werkte ze toe naar "dat dramatische moment in het holst van de nacht op de A7, ergens in de omgeving van Joure". Haar stem werd schor en zweefde en op de voorste rij zwol het snikken aan. Behalve de weduwe zelf verborg ook haar moeder haar rood geworden neus in een zakdoek.

Zus besloot met: "Herman leefde misschien wel meer voor zijn hobby dan hij zelf ooit zou toegeven. Waarom zijn hobby hem het leven moest kosten, is een vraag die we misschien maar beter voor later kunnen laten rusten ". Terwijl de dominee op de eerste rij en de oudste zus op de kansel een blik wisselden die het best als vijandig uitgelegd kon worden, schoot Jurn geluidloos overeind om een liedje te starten waarvan hij eerst dacht dat het in het Duits was, maar toen hij goed luisterde herkende hij Gronings.

"Zal dan wel Ede Staal zijn," dacht hij, terwijl hij als een standbeeld stond en op de klanken van een accordeon de kist in beweging zag komen. Mensen stonden. Ze keken strak of staarden in de verte.


Plotseling stond Celeste naast hem. .

"Ede Staal zit vier keer achter elkaar geplakt," fluisterde ze. "Ik ga nu het sein zaal verlaten geven, maar jij blijft tot de muziek afgelopen is."

Celeste schoof even onhoorbaar van Jurn weg als dat ze gekomen is. Even later begeleidde ze om te beginnen de naaste familieleden in een omtrekkende beweging voorlangs de foto en de grootste bloemstukken en vervolgens de zaal uit richting de koffie en cake. Jurn hoorde het afscheidslied aflopen en bepaald niet naadloos opnieuw beginnen. Dat kon beter, dacht hij en hij herinnerde zich dat er vanmiddag werkoverleg was waar hij zich mooi kon profileren met dit punt.


Tijd zat, dacht hij toen.


Even later stond hij bij de hoek van het podium naast de muur die de tocht van de kist aan het oog onttrok nadat hij door het bordeauxrode fluwelen gordijn verdwenen was. Er begon een gangetje, met halverwege een nis. In de nis was hij onzichtbaar voor de zaal.


"Yes, yes, yes," fluisterde hij zodra hij vlakbij de muur in de schemer was. Hij begon al staande te juichen als een voetballer. Hij draaide een pirouette in de nauwe nis terwijl hij alle gebaartjes van de DVD met mooist juichende voetballers nadeed, de DVD waar zijn studentengang bijna elk einde van een feest naar keek. En feesten waren er genoeg.

Terwijl hij een slangendans inzette playbackte hij "burn motherfucker burn," en hij bonkte met zijn vuist op de muur waarachter de kist hem nu zo ongeveer passeerde. "Heerlijk," playbackte hij en zijn vingers trippelden als lekkend vuur langs de wand. "Geweldig. Top. Tof. Delicious. Fantastico crossa. Geen cent te veel hoor. Boe boe, bla bla, we maken domo vla, in die makkelijke pakken. "

Hij voelde zich helemaal uitzinnig raken van opwinding.

"Weer ééntje," zei hij desalniettemin geluidloos. "Lekker weer ééntje. Nog maar zes miljard te gaan."

En nog een keer deed hij een pirouette en deed hij de voetbalgebaren nog een keertje die het leukste waren om te doen. De Kezman. Wel tien keer de Kezman.


Toen hij terugkeerde, liep hij als een schim en straalde zijn gezicht van gepaste ernst. Op een laatste rij vage kennissen na was zaal 3 leeggestroomd. Men keek naar de kist en naar de bloemen en er was niemand die zijn aanwezigheid scheen op te merken. Dus zag ook niemand de witte vlek stucwerk op de schouder van zijn donkerblauwe jasje.

21 november 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (90-81)

90. Stone Temple Pilots - Interstate Love Song (1994)

Een door een onweerstaanbare riff gedragen rocker die als een benzineslurpende Amerikaanse auto flitspalen uitdagend door een koude en donkere nacht scheurt.


89. This Mortal Coil – You And Your Sister (1991)

Geilheid met een zweem van plechtstatigheid.


88. Talking Heads – The Lady Don't Mind (1985)

Van de LP Little Creatures die destijds zeer dankbaar draaivoer is geweest. Het bekendste nummer op deze plaat is Road To Nowhere, wat ook de grootste hit geworden is. The Lady Don't Mind is een onderschat nummer, omdat het zo'n mooie mix van hectisch en kalm en kabbelend is. Een subtiele stemmingmaker.


87. Hole – Violet (1994)

Tegenvallend dat er weinig gelogd wordt over dierbare liedjes, althans in de vorm van een recensie, een verslag van een luisterbeurt of een liefdesverklaring. Maar voor dit liedje heb ik een "oorgetuigeverslag" gevonden op een weblog dat ik regelmatig lees, en wel hier.

Hoef ik niet voor alle tekst te zorgen…


86. Smashing Pumpkins - Soma (1993)

Voor dit nummer bestaat een liefdevol wikipedia-hoofdstuk, waar ik gaarne naar verwijs.


85. Janis Joplin – Piece Of My Heart (1968)

De stem van Janis is in dit lied op haar rauwst. Het is haar energiekste nummer, vol met levenslust en misschien vol met de lust het leven zo snel mogelijk op te gebruiken.


84. The Triffids – Kelly's Blues (1987)

De LP Calenture is net als Little Creatures een favoriete plaat geweest. The Triffids hebben wel eens de neiging te melodramatisch en suikerzoet te worden, met als dieptepunt kerstbellen op Holy Water, maar Kelly's Blues is een prachtig "haunted" lied waarin één van de mooiste tekstregels aller tijden voorkomt: "The wind and I, we howled around your door".

Wie van de stem van Nick Cave houdt, houdt ook van de stem van David McComb.


83. The Band – The Night They Drove Old Dixie Down (1978)

Je moet de liveversie hebben, op The Last Waltz, wat een muziekfeest is met onder andere blazers, waar je helemaal blij opgewonden van wordt.


82. The Stooges – Down On The Street (1970)

De bekendste Stooges-nummers zijn No Fun, I Wanna Be Your Dog en TV Eye, en daarmee haal je geweldige nummers in huis. Dit is mijn persoonlijke favoriet. De Stooges ten voeten uit, minimalistische en simpele rock, maar intens van de eerste tot de laatste gitaargrom en daarom effectiever in het verwarmen van het hart en het laten stromen van bloed dan welk bombast ook.


81. The White Stripes – Seven Nation Army (2003)

Een lied dat gemaakt wordt door een onverstoorbaar doordenderende drum die de spanning opbouwt voor de ontlading in het refrein van de orgastisch schreeuwende gitaar.

15 november 2008

Wampex

Friezen zijn dol op langeafstandstochten, met de Elfstedentocht als het bekende voorbeeld, en de Wampex als één van de minder bekende.


De Wampex is een nachtelijke wandeltocht waarvan je vooraf alleen maar weet op welke plek hij begint. De beschrijving van de route die gevolgd moet worden, wordt verstrekt in de vorm van een aantal puzzeltjes. Het wandelen is dus niet het enige element, de puzzeltjes goed oplossen is een vitaal onderdeel van het gebeuren. Als je de puzzeltjes verkeerd oplost, kun je de juiste route niet meer vinden, ga je dwalen en wordt de totale loopafstand nog groter. Omdat een Wampex als je alles goed doet al ongeveer 25 kilometer lang is, is veel dwalen niet verstandig, want dan wordt de nacht zo lang dat hij te kort duurt.


Afgelopen nacht heb ik hem weer gelopen. Afgelopen nacht zochten we met de zaklantaarn naar kentekenplaten, waarbij we eindeloos baggerden over kletsnatte wei- en bouwlanden. We zochten naar Disneyfiguren al slalommend tussen bomen, waarbij we greppels overstaken, plasjes probeerden te omzeilen, slootjes oversprongen en hekken beklommen. In een volgend bos zochten we appeltjes. De mensen die het boekje goed gelezen hadden, zochten de oranje appeltjes en de mensen die minder goed gelezen hadden, verdwaalden na het achterna lopen van appeltjes van andere kleuren.

In de gebroken flipporoute braken we ons het hoofd over de vraag hoe het kon dat er volgens ons twee stukken scherf aan de bovenkant bij dezelfde scherf aan de onderkant hoorde. In de klokkenroute (dan loop je van de kleine wijzer naar de grote wijzer) braken we ons het hoofd over de klok in spiegelbeeld en de klok die op 20 voor 5 stond, maar omdat de schaalverdeling anders was dan een normale klok, was het misschien wel veel later of vroeger dan 20 voor 5. In de radertjesroute braken we ons het hoofd over de vraag of het kleine radertje ook een halve slag draait als het grotere radertje een halve slag draait. En dat allemaal om een uur of half 3 aan de chocolademelk bij de traditionele chocopost, die altijd op ongeveer driekwart ligt, te ver is om nog geen spierpijn te hebben en moe te zijn, maar als je nog een klein beetje puf over hebt, ook te dichtbij om de strijd nog te willen staken.

De Wampex is niet alleen maar over vasteland. Je moet ook vaarten over met bootjes of via andere rare bouwsels, zoals een rijtje kano's verbonden door spiraalbodems. Mijn persoonlijke schrikbeeld zijn de oversteken met loopbrug en de oversteken van slootjes over dunne balkjes. Als ik min of meer recht over zo'n balkje kan lopen, gaat het wel. Alleen naar de balk kijken en niet naar het water en ook vooral even negeren dat je hartslag de lucht in schiet en je benen beginnen te bibberen. Dit keer zat er een balk in waarop je scheef moest lopen, waar een knik in zat en het was ook nog een balk die niet het hele water overbrugde, maar slechts twee in het water wiebelende pontonnetjes. Als ik scheef moet lopen, ben ik bang mijn evenwicht te verliezen. De angst is groot en zit diep. En dus bevroor ik midden op de balk, vlak voor de knik. Het bevriezen was letterlijk, letterlijk kon ik geen kant meer uit alleen maar steeds heviger voor en achteruit wiebelen waar allebei water was. En dus ging ik ook te water.

Dit was niet leuk natuurlijk, maar enigszins ingecalculeerd (ik ken mijn angsten al een beetje van vorige deelnames), dus had ik droge kleren bij me en kon ik de natte broek en sokken verruilen voor droge.


De Wampex is ook een groepsproces. Je leert mensen, in dit geval collega's, kennen in omstandigheden waarin je ze normaal niet tegenkomt. Je komt erachter of ze stil worden of druk wanneer het onduidelijk is of we op de goede route zitten. Je komt erachter wie het leuk vind voorop te lopen en wie het leuker vind achteraan te hobbelen en maar af en toe mee te doen aan het beslissingsproces. Je komt erachter wie stil wordt als de benen pijn beginnen te doen en wie mopperig. Je komt erachter wie de neiging heeft een gok te nemen als het vervolg van de route onduidelijk is en wie de neiging heeft verder te zoeken naar toch nog een aanknopingspunt. Met een groep beginnelingen is het beslissingsproces vaak doldriest. Als een onervaren groep de Wampex doet, maak je een hoop fouten en trap je in alle instinkers, dus heb je ook veel momenten dat je niet weet of je wel goed op de route zit. Het gaat verkeerd als de haantjes de voorste elkaar gaan afbekken en de stille krachten met af en toe een heldere ingeving zich niet meer durven of willen roeren.

Met een ervaren groep zoals dit jaar is het een stuk makkelijker. Ten eerste gaan er een hoop dingen geruisloos goed die bij een beginnersgroep hevige stof tot discussie zijn. Ten tweede zijn het mensen die weten waar ze aan begonnen zijn, dus ze zeuren niet zo gauw bij pijntjes en klein ongemak. Ten derde, heel belangrijk, heeft iedereen bij benadering hetzelfde gevoel over wanneer je twijfelt maar toch nog maar even moet doorlopen en wanneer het niet meer klopt en je dus terug moet naar het laatste punt waar het nog wel klopte.


Wat er leuk is aan de Wampex is de meeste lezers vast een raadsel en mijzelf eigenlijk ook wel een beetje. Je loopt een hele nacht over weilanden en door bossen, waarbij je niet weet waar je bent en geregeld de twijfel knaagt of je wel goed loopt. Je wordt doodmoe, krijgt slaap en je benen gaan pijn doen. Je krijgt takken in je gezicht, je glijdt uit in de modder en als je echt onhandig bent zoals ik raak je nog te water ook. En de volgende dag, deze dag, schuifel ik door mijn huis zoals ik later door mijn seniorenwoning zal schuifelen. Waarom doe je jezelf zoiets aan?


Ten eerste omdat het een avontuur is. Je snuift de nachtlucht op. Als je geluk hebt, zie je de maan en sterren en zie je hoge wolken zich donker aftekenen tegen het licht van de nacht. Dit jaar was het zicht wat minder, want de lucht was egaal grijs. Nu waren het in nevel opdoemende bosjes, slootjes die zich stil spiegelend uitstrekten in een leeg landschap, bossen die het klamme nat uitademden dat diep opgezogen zat in al die duizenden gevallen bladeren.

Je praat wat en je luistert, naar het geluid van hoe de takken breken onder de zolen van de schoenen van jou en jouw collega's. Het geluid van de snelweg, alweer een paar kilometer verderop, maar ook middenin de nacht niet stilgezwegen. Het geluid van geplas. Geritsel.


Ten tweede omdat het een lekker gevoel is als het voorbij is en je het toch weer volgehouden hebt. We waren onderweg van half acht 's avonds tot kwart voor vijf 's nachts, dus een looptijd van 9 uur en een kwartier. Gezien de gesteldheid van het terrein, vrij veel modder om doorheen te moeten ploegen, waarschijnlijk best een knappe tijd. En ik heb weer een vaantje erbij, de Wampexvariant van het kruisje. Inmiddels heb ik vier vaantjes naast elkaar aan vier spijkertjes hangen

Elk jaar weer denk ik ergens onderweg "nooit meer", vaak ergens na driekwart maar voor de laatste loodjes, ergens op zo'n moment waar de finish steeds verder weg lijkt te raken omdat kramp dreigt in de kuit, omdat de liezen en tienen steeds meer pijn beginnen te doen en mijn lichaam bovendien uit steeds meer lies en teen lijkt te gaan bestaan.

Maar nu, na de finish, weer thuis, gedoucht, uitgeslapen en op wat pijnlijke beenspieren na weer helemaal fit, denk ik er geloof ik al weer anders over.

13 november 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (100-91)

100. Counting Crows - Mr. Jones (1993)

Een liedje over beroemd willen worden onder het motto "when everybody loves me i will never be lonely". Natuurlijk een onzinnige gedachte, maar ook een gedachte die iedereen wel eens gehad heeft. Ik in ieder geval wel.


99. Fatal Flowers – Well Baby (part 1 & 2) (1986)

Eén van de allerheerlijkste liedjes die ooit door een Nederlandse band gemaakt is. Dit is echt zo'n liedje dat heel veel mensen niet kennen, maar als ze wisten hoe mooi en meeslepend het was, zouden ze het heel graag willen kennen.


98. Suzanne Vega - Luka (1987)

Mooi portretje over mensen die elkaar dagelijks tegenkomen, maar elkaar niet kennen. Zij wil haar ellende niet weten voor de buren, laat staan dat de buren willen weten van haar ellende.


97. Thin Lizzy – The Boys Are Back In Town (1976)

In de top 200 van aanstekelijkste nummers komt dit op 1. En misschien ook wel op 2.


96. Deep Purple – Child In Time (1970)

En nu herinner ik me weer de eerste keer dat ik kennismaakte met het fenomeen "top 100" op de radio, als ik me goed herinner de variant van Veronica (in de vroegere tijden van verzuiling had elke omroep ook zijn eigen top 100 dus kon je tussen kerst en oud en nieuw zowat elke dag naar dezelfde klassiekers luisteren) . Met rode oortjes zat ik allerlei nummers op te nemen van een beetje of heel ver of ver voor mijn tijd. Ik was een beetje te gulzig want het ene liedje was nog mooier dan het andere. Uiteindelijk moest alleen de nummer één nog komen, maar ik had ook nog maar 7,8 minuten over op mijn bandje. Met een plechtige grafstem vertelde de DJ dat hij de extra lange versie zou draaien en onderwijl praatte hij extra lang door het intro heen. Het einde van het bandje kwam wat eerder dan het einde van de extra lange versie, dus ik heb Deep Purple jarenlang beluisterd totdat het middenin het apocalyptische einde abrupt doodstil werd. Soms ben ik nog steeds verbaasd dat het nummer een heel ander eind blijkt te hebben dan een abrupte doodse stilte.


95. Tanya Donelly - Swoon (1997)

Eén van de mooiste zangstemmen die ik ken, met associatieve en surrealistische teksten. En ze heeft iets met groen, dat blijkt hier en zal later nog een keer blijken.


94. Marillion – Chelsea Monday (1983)

Jeugdsentiment. De eerste drie LP's van Marillion ken ik uit mijn hoofd. Als ik straks dement geworden ben, zal ik niet meer weten wat ik 3 minuten geleden deed, maar als de zuster Chelsea Monday zegt zing ik haar krakerig maar foutloos de complete tekst voor.


93. Pink Floyd – One Of These Days (1971)

Nummer met een zinderende spanningsopbouw en als je dan een minuut of wat in spanning gehouden bent, gaat het nog lekker loos ook.


92. The Charlatans – North Country Boy (1997)

Band die onderdeel was van de Manchester rage, maar later een eigener geluid ontwikkelde. Licht psychedelisch, met lagen van geluid, maar in hun beste nummers zit als grondlaag even onmogelijke als onweerstaanbare combinatie van aanstekelijke melancholie.


91. System Of A Down – Chop Suey (2001)

Wild, intens, gepassioneerd, kwaad en geëmotioneerd. Een nummer om de buren te laten weten dat je nog steeds van ze houdt.

11 november 2008

Dat weten we dan ook weer

Waar zoeken mensen al niet op? Vanwege mijn top 200 wordt mijn weblog vaak gevonden op zoektermen als "mooiste liedjes" of iets wat daar op lijkt, maar bijvoorbeeld ook op "worn down piano downloaden" helaas blijkt voor de arme fan dan wel dat ik dit nummer hartstochtelijk heb zitten afkraken.

Daarnaast word ik opvallend vaak gevonden op zoektermen met "kapper" erin, want bij mijn weten schrijf ik toch niet overdreven veel over kappers of kapsters. Vandaag alleen al werd ik een keertje bezocht via "bij de kapper" en een keertje via "langste haar".

Verder kun je mij ook vinden via "wat is een kijkfile", "koe laten likken" en "vakantiewerk crematorium".

En natuurlijk ben ik groot in "friese tieten". Levensgroot zelfs. Op die zoekterm ben ik de tweede hit. En op die zoekterm werd ik vandaag gevonden. Jammer dat ik de bezoeker niet kan vragen door welk idee of fantasie gemotiveerd hij (het zal toch vast wel een hij zijn?) ertoe kwam deze zoekterm aan google toe te vertrouwen.

09 november 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (110-101)

110. Modest Mouse - Bukowski (2004)

De schrijver van één van mijn favoriete boeken wordt in dit lied bezongen. Het boek is Post Office, een fantastisch boek over een klotebaantje. Onzinnige procedures en opdrachten. waarbij het gekoeioneerd worden door sadistische chefs bloemrijk beschreven wordt, en natuurlijk worden deze chefs op hun beurt gekoeioneerd door sadistische managers. Al heb ik dan wel een iets een leuker baantje dan postsorteerder en - besteller, sommige van de taferelen zijn er best in terug te vinden. Tenzij jij zelf iets doet wat je elke dag weer van 9 tot 5 zielsgelukkig maakt, een aanrader.


109. Bettie Serveert – Sundazed To The Core (1992)

Afkomstig van de plaat Palomine, één van de platen die de jaren 90 overleefd heeft en het waard is nog steeds af en toe gedraaid te worden.


108. Otis Redding – (Sittin' On) The Dock Of The Bay (1968)

En dat er maar weer eens zo'n dag mag komen, dat zitten in de zon bij de haven genoeg is en dat allerlei zorgen en wensen en streven even niet relevant is. Voor dit moment heel even niet.


107. Guns 'n' Roses – Knockin' On Heaven's Door (1991)

Dit nummer is voor mij innig verbonden geraakt met een documentaire over soldaten in Bosnië. Een jongen met een joekel van een PTS syndroom vertelde dat hij in Bosnië chauffeur was geweest in konvooien, vrachtwagens die 's nachts door de bergen moesten rijden en daarbij beschoten werden door onzichtbare sluipschutters. Al trillend en kettingrokend vertelde hij hoe hij in het gevaarlijkste stuk dit nummer maar zo hard mogelijk aanzette om vervolgens op goed geluk het gaspedaal in te trappen in de hoop dat de vrachtwagen sneller zou zijn dan de kogels.


106. Tröckener Kecks – Diep In Mijn Hart (1987)

Voor mij hoeft het meestal niet, zingen in het Nederlands. Het is geen taal die zich leent voor liedkunst, de klanken zijn te hard en om echt wat te vertellen moet je teveel lettergrepen in een strofe stoppen, wat maar al te vaak leidt tot tenenkrommende zinsconstructies of rijmelarij. In dit nummer is het wel gelukt, Nederlands zingen. Het verhaal wat verteld wordt is echt en raak en "uit het leven gegrepen" (over tenenkrommende uitlatingen gesproken…). Dit nummer grijpt bij de strot vast en houdt vast, in de goede zin des woords.


105. The Delgados – Thirteen Gliding Principles (2000)

The Delgados hebben The Great Eastern gemaakt, wat een wonderbaarlijke plaat is. De ritmes en melodieën komen zo gemakkelijk dat de sfeer die ontstaat, net buiten de realiteit lijkt te staan. Een sprookjesgevoel. Even geloven in elfjes. Met al die instrumenten wandel je mee, net boven of net onder de grond, en het lijkt alsof de wandeling zich nog even voortzet wanneer de klanken boven de zintuiglijke waarneming uit gestegen zijn.


104. Leonard Cohen - Suzanne (1968)

Pure poëzie op muziek. De woorden maken zelf al muziek, eigenlijk hoeven de instrumenten er niet eens meer bij. Het lied is in het Nederlands vertaald gecoverd door Herman van Veen en alhoewel hij een manhaftige poging heeft gedaan, blijkt toch waarom je zoiets niet moet doen.

Vergelijk maar, eerst Leonard


And the sun pours down like honey
On our lady of the harbour
And she shows you where to look
Among the garbage and the flowers


En daar is geen één verkeerd woord aan, sterker nog, elke lettergreep past.


Herman maakt er dit van:


en het zonlicht lijkt wel honing,
waaraan kinderen zich te goed doen
en het grasveld ligt bezaaid met wat de
mensen zoal weg doen,


Een tekst die op zich welgevormd is (al is een doen-doen rijm lelijk), maar de zintuiglijke beleving is compleet veranderd en afgedwaald van het onderwerp. Dat kinderen honing van zonnestralen eten is misschien een mooi beeld, maar het past niet bij een haven vol schroot (En een grasveld? Hoezo een grasveld? De bloemen van Leonard kunnen, her en der verspreid tussen de opgetaste rotzooi, maar een grasveld kan helemaal niet bij een haven).

Ten slotte is in Hermans tekst het meest magische element van het lied verloren, namelijk dat een mysterieuze dame in een akelige omgeving toch de vertolker van het lied in haar ban heeft.

Schrijven in het Nederlands kan uitstekend. Poëzie maken in het Nederlands kan ook. Maar een liedje maken om te zingen, dat moet je gewoon in het Engels doen.


103. Joan Osborne – One Of Us (1995)

Een mooi lied met een voor mij intrigerend thema dat God net als de meeste van ons mensen een dolende ziel is. Een paradox waar ik uren over kan nadenken.


102. Massive Attack – Inertia Creeps (1998)

Dirty talk maar op een mooie manier, met een donker randje eromheen.


101. Midnight Oil – Power And The Passion (1983)

Midnight Oil is bij het grote publiek bekend geworden met het hitje Beds Are Burning, maar dat is zonde want ze hebben veel betere nummers gemaakt. In de jaren 90 hebben ze de prachtige CD Earth And Sun And Moon gemaakt, en in de jaren 80 maakten ze het barokke en punky Best Of Both Worlds, en dit nummer, dat de woorden van de titel waarmaakt.

08 november 2008

Levensvragen

"Er moet toch meer zijn?" dacht hij nadat de witte mat glimmende rand in zicht gekomen was. Net voor een golf hem onaangenaam dichtbij bracht, werd hij opgetild en teruggebracht tot in de buurt van zijn broertje en zusje. Ze dobberden allebei een andere richting op, allebei bij hem vandaan.

"Ja de plank is er inderdaad ook," dacht hij, de plank waarop hij tussen zijn broertje en zusje in de eindeloos lange tijd doorbracht dat er geen water in het bad was, en geen hand, die hem nu onaangenaam stevig vastpakte. Hij werd heen en weer gesleurd door het water. Tijdens het beschrijven van een cirkel zagen zijn uitdrukkingsloze ogen de complete glimmende rand die de grens van zijn wereld vormde.


"Er moet toch meer zijn?" dacht hij, en hij dacht aan het geluid dat hij soms buiten hoorde, een geluid dat wel een beetje leek op het geluid dat de bezitster van de hand maakte terwijl hij zigzaggend door het water geleid werd. Hij had nooit de reden kunnen verzinnen waarom ze dergelijke rare geluiden maakte, want haar normale geluiden klonken heel anders dan dit geluid, maar ze deed het heel vaak als ze hem in de rondte zwom.

"Hou toch je snavel," dacht hij geërgerd, terwijl hij probeerde te denken aan het geluid buiten, dat van veel verder kwam. Wat veel lieflijker klonk dan deze hortende en stotende slechte imitatie. Het echte geluid lokte. Het echte geluid deed zijn hartje opspringen terwijl hij in het donker op zijn plank lag. Luisterend naar hoe het geluid zich weer van hem verwijderde, droomde hij om in staat te zijn in de richting van het geluid te kunnen bewegen. Vliegen. Kon hij zijn vleugels maar uitslaan, dacht hij, maar ze bleven alsmaar bovenop zijn zij geplakt zitten.


"Er moet toch meer zijn?" dacht hij, terwijl hij met zijn gladde buikje over een navel gleed. Over een buik, waar heel kleine haartjes hem kietelden. Zijn snavel prikte in een borst, lekte erlangs en plotseling gleden zijn snavel en ogen een donkere holte in. Zijn befje en hals verdwenen onder water. De zachte hoge geluidjes die zijn bazinnetje maakte, werden ijl en bassig. Doodstil wachtte hij totdat zijn kopje weer boven water getild werd.

"Lieve Kwak," zei haar bazinnetje. "Lieve lieve Kwak." Hij wist dat Kwak zijn naam was. Wat lieve was wist hij niet, maar ze zei dat woord wel vaker direct voor zijn naam. Hij werd uit het water getild. Even later bekeek hij een paar ogen die lichter en blauwer waren dan die van zijn zusje en die diep in het zwart schitterden, wat de ogen van zijn zusje niet deden.


"Er moet toch meer zijn?" dacht hij, voor iets wat steeds groter en rozer werd vlakbij kwam. Het had overal rimpels en glom nat in het licht. Het raakte zijn snaveltje aan. Hij stond duizend doden uit toen zijn snaveltje werd opgeslokt, maar gelukkig duurde dat maar heel even. Met een smakkend geluidje werd hij bevrijd van het roze gevaar.

Hij werd terug in het water gegooid. Met een brede armzwaai werd hij overgeleverd aan golven. Hij dook een diep dal in en rees vervolgens omhoog. Hij draaide een pirouette en zag een nieuw gevaar, ook een beetje roze maar nu vooral wit. Het zwiepte vlak onder het wateroppervlak zijn kant op en kwam vervolgens luid plenzend boven water. Het maakte al roeiend de golven nog hoger. De witte mat glimmende rand kwam in zicht. Zijn snavel botste er pijnlijk mee voordat zijn lijfje ertegenaan gleed. Zachtjes voortbotsend probeerde zijn lijfje warmte te vinden in de kilte van de rand.


"Er moet toch meer zijn?" dacht hij wanhopig.

03 november 2008

Mooiste liedjes aller tijden 2008 (120-111)

120. The Byrds - Chestnut Mare (1970)

Een liedje dat vertes zoekt die meer voorbehouden zijn aan vogels dan paarden. Voor de tekst hoef je het nummer ook niet te draaien, het is nonsensicale rijmelarij. De betovering van dit nummer zit hem vooral in de prachtige gitaarloopjes.


119. Living Colour – Nothingness (1993)

Een nummer over een stil plekje wat me persoonlijk raakt op een stil plekje.


118. The Chemical Brothers – Galvanize (2005)

Dans- en feestnummers zijn niet mijn specialiteit, maar dit is een dermate heerlijk kicknummer dat ik dit graag de uitzondering laat zijn die de regel bevestigt.


117. Herman Brood – Never Be Clever (1978)

Rock 'n roll op z'n allerlekkerst. Een riff die zich onmiddellijk in je kop nestelt, ooh ooh aah koortjes en gespeeld met de hartslag van een rusteloze puber.


116. Wilco – Misunderstood (1996)

Dit is geen gewoon nummer, dat wordt al aangekondigd door het stuwende, dreigende, chaotische begin. Na een seconde of 30 breekt een zachte toon naar binnen en begeleidt pianospel een tekst over de verwarring van beroemd zijn. De chaos van het begin blijft echter dreigen en schemeren op de achtergrond. Na een minuut of 2 krijgt de chaos weer even de overhand. De piano zwijgt. Maar keert toch weer terug over de chaos heen. De tekst suggereert dat het niet rustig zal blijven, niet lieflijk, niet mooi. En dat blijft het dan ook niet. Thank you all for nothing at all, nothing, nothing, nothing.


115. The Traveling Wilburys – Handle With Care (1988)

Dit liedje loopt zo lekker. Het is zo lekker lopen op dit liedje. Dit is een liedje om weer vrolijk van te worden. Dit is een liedje om nog vrolijker van te worden. Dit gaat overleven. Dit gaat over leven.


114. Beastie Boys – Fight For Your Right (1984)

Uit mijn eigen partytijd, een soundtrack van. Als ik dit nummer hoor, krijg ik onmiddellijk zin om nog weer eens naar een danstent te gaan en daar te blijven tot het weer licht wordt.


113. Urban Dance Squad – No Kid (1990)

Beste nummer van de plaat Mental Floss For The Globe, die bij uitkomen een kleine sensatie was, niet alleen in Nederland maar ook in de rest van de wereld.


112. Fleetwood Mac – Big Love (1987)

Een gevaarlijk onorthodox en geil klinkend nummer voor een Amerikaanse mainstreamband. Het staat ook op een mainstreamplaat, Tango In The Night, maar daar hoort het helemaal niet op te staan want dit is geen gedreutel wat door 10 miljoen mensen gekocht moet worden en 100 miljoen moet opbrengen. Dit is echte rock, echt opwindend, echt outrageous en met een echt scherp randje.


111. Arctic Monkeys – I Bet You Look Good On The Dancefloor (2006)

Van een heftig rampestamperig begin naar bijna discodansbare coupletten die toewerken naar een refrein dat daarvoor dan weer te ruig en te snel zodat je alsnog gaat rondspringen en beuken uitdelen. Heerlijk afreageernummer.

02 november 2008

Ik voel me als...


Een zwemplas in November.

01 november 2008

Spaties

Woordenstroom van wieg tot graf hoog boven in de hersenpan

Alsmaar ga jij tekeer, een brij, een stroom

Woorden als een zwerm vogels elkaar volgend in de veronderstelling

Dat een van hen weet waar ze naartoe gaan, dat een van hen de plek weet

Waar een winter overleefd kan worden


Deksel bovenop onder de oppervlakte

Meestal lig je glad glimmend onverstoorbaar stil

Is de rust zwevend boven jou zo sereen en zo ontdaan van tekenen van leven

Dat het lijkt alsof je onaangedaan door tijd of het besef van voortgang daarvan

Een zomer tijdrekt tot een leven.


Woorden komen wanneer één woord uit de stroom te laag komt

Zo laag dat als het omhoog tuurt in de schemer

Kleurenblind geworden is voor haar zwarte zwerm soortgenoten

En wanneer tegelijkertijd uit een belletje

Langzaam lekkend langs de rand van het deksel ontstaan

Door druk of hitte aangezet een gevoel omhoog spat


Op dit moment cirkelen hele slierten woorden vanuit de zwerm naar de grond

Op dit moment trilt en rinkelt het deksel van beroering en opwinding en ontsnapt stoom


En dus zijn er woorden

Woorden zat

Woorden in overvloed


Maar ik censureer ze, mijn woorden

Alleen de spaties ertussen laat ik overblijven

Want spaties kunnen niet kwetsen of koud laten

Spaties zijn op een manier veelzeggender

Clicky

Clicky Web Analytics