31 juli 2009

Straight Pride

Dit weekend is het weer Gay Pride. Een evenement waar ik weinig mee heb, omdat ik er niet van hou mij te begeven in mensenmassa's. Daarnaast ben ik gay noch exhibitionistisch. Je zult mij dit weekend dus niet aan een gracht zien staan.

Jongeren hebben ook niet zo veel met Gay Pride, want uit een onderzoek van Een Vandaag bleek dat jongeren vinden dat de Gay Pride een verkeerd beeld van homo's geeft. Het nieuwsitem liet mannen zien, halfnaakt, met leer bekleed of in een tangaatje gehuld waarbij vergeleken die van de Vegan Streaker een goed afkledend broekje is. De mannen dansten op een boot, zwaaiden, wiegden met hun heupen, grepen in hun kruis. De geïnterviewde jongens en meisjes, die zelf homoseksueel waren en ook op een boot in de gracht voeren, maar zonder te dansen of te grijpen in hun kruis, zeiden deze vertoning extreem en niet representatief voor homo's te vinden. Homo's waren toch vooral normale mensen. Die jongens en meisjes zelf waren toch vooral normale mensen, dat vonden ze zelf tenminste. Ze vonden het maar een beetje gek dat er ook mensen waren die er kennelijk niet naar verlangden zich te gedragen als normale mensen. Ze vonden het trouwens ook storend. En heel veel hetero mensen vinden dat Sodom en Gomorra homogedoe trouwens ook erg storend.


Dat vind ik nou een beetje gek.


Laten we het even hebben over de Straight Pride. Deze beperkt zich niet tot één weekend in de grachtengordel van een al eeuwen vrijgevochten stad, maar deze wordt elke dag, 24 uur per dag, altijd en overal gehouden. De Straight Pride wordt gehouden in bushokjes waarin manshoge posters hangen van vrouwen in lingerie. Of langs de snelweg, waar middenin een weiland, tussen de koeien in de mist, op een formaat van 8 bij 8 metere een rij vrouwenbillen in dunne broekjes zich aan het filerijdende volk vertonen. En als je met de trein gaat, dan zoeft diezelfde rij vrouwenbillen elk station aan jouw dwalende ogen voorbij. Op de televisie is de Straight Pride onwegzapbaar. Daar begint de parade van verleidende vrouwen al voordat de kinderen naar bed zijn. Vrouwen die bijna net zo dun zijn als de vinger die driemaal daags in hun keel gaat, prijzen etenswaren aan, al dansend, zwaaiend, wiegend met hun heupen en af en toe zelfs grijpend in hun kruis, na tienen dan. Vraagje: Dit is dus niet extreem en wel representatief voor hetero's? Kennelijk, want met name zodra er iets verkocht moet worden, worden schaarsgeklede verleidingskunstenaressen massaal ingehuurd om uw ogen uit hun kassen maar vooral uw portemonnee uit uw zak te laten rollen. Naast elke man staat een sterke vrouw, maar naast elke glimmende Porsche een troela in bikini. Zelfs een potje voetbal kan niet bewerkstelligen dat een heteroman 90 minuten lang niet aan seks denkt, want in de rust zapt hij snel naar meisjes in lingerie die schuddend met hun borsten penalty's nemen.


Ik zeg niet dat dit niet kan, niet mag of allemaal verboden zou moeten worden. Maar wat mij betreft kunnen we best afspreken dat we in het dagelijks leven, in de openbare ruimte, niet aan opzichtige vleesuitstalling doen. Als ik naar naakte vrouwen wil kijken, en ik geef toe, soms wil ik dat, dan kan ik op genoeg plekken terecht. Ik heb echt geen bushokjes nodig om aan mijn gerief te komen.

Gay Pride vind ik prima. Een evenement waarin mensen zichzelf mogen zijn, hun eigenheid mogen vieren en met hun seksualiteit te koop mogen lopen, ik zou niet weten wat daar mis mee is. Ik raak niet opgewonden van mannen in een tangaatje, maar ik zie graag dat zo'n man (en z'n toebehoren) vrij is in zijn doen en laten. Want dan ben ik het ook. Gay Pride geeft mij het gevoel dat ik nog steeds in een vrij land leef.


De reactie van die jongeren in dat Een Vandaag filmpje niet. Dat iemand graag normaal wil zijn, vind ik prima, maar dat iemand dat tot norm verheft en vervolgens een ander zijn exhibitionisme misgunt, dat vind ik zorgelijk. Die jongeren van tegenwoordig zijn heel erg ouwelijk. Laat ze alsjeblieft iets extreems gaan doen, in plaats van prime time op televisie naar gebaande paden te gaan zitten verlangen. Jongens en meisjes, jullie hebben de toekomst. Nu leven we in een vrij land. Kunnen we afspreken dat we dit zo houden?

22 juli 2009

Brief aan Ziggo

Beste Ziggomedewerker,

Hierbij zeg ik per direct en direct is volgens uw telling 1 september, al mijn Ziggoproducten op. Het gaat om het volgende:


Klantnummer: nummertje

Product 1: Televisie Z1, contract ID nummertje

Product 2: Digitale Televisie, smartcard ID nummertje

Product 3: Digitaal Totaal Pakket


Ik zal u ook vertellen waarom ik dit doe. Ik ben verhuisd, en wel naar een adres waarop nooit een kabelaansluiting is aangelegd. Met andere woorden, in mijn nieuwe huis komt geen kabel binnen, laat staan dat er ergens een wandcontactdoos is. Een en ander maakt het enigszins lastig uw producten af te blijven nemen.

Dit heb ik meer dan eens gemeld aan uw telefonische Klantenservice. In eerste instantie nog op mijn oude adres, voor 10 eurocent per minuut, dus dat ging nog. Er is toen door uw medewerkers gezegd dat ik wel kabel had en dat op mijn adres uw producten zonder meer leverbaar waren. Ik moest nog maar even goed zoeken naar een groene kabel, werd mij vaderlijk toegevoegd. De verhuizing werd vervolgens in gang gezet. Voor dit karwei rekent u 30 Euro (het kan ook 29,95 geweest zijn) dus ik verwachtte voor dit astronomische bedrag een vlotte afwikkeling.


Na uw website bekeken te hebben om te vernemen dat de verhuizing doorgevoerd was, en na nog eens goed zoeken naar een groene kabel op mijn nieuwe adres, zonder ook maar iets te vinden, heb ik u nog eens gebeld. Deze keer voor 1 Euro 30 per minuut, want dankzij een concurrent van u die bijna net zo dynamisch is als uzelf, had ik op dit nieuwe adres nog even geen vaste telefoon. Die concurrent doet dat verhuizen ook niet foutloos, maar wel gratis.


In dit zeer lange gesprek, wat me ongeveer 30 Euro gekost heeft, heb ik tegen meerdere van uw medewerkers gezegd dat mijn probleem was dat ik géén kabelaansluiting in mijn woning had. Al deze medewerkers gaven antwoorden als "administratief de verhuizing geregeld was" (wat ik op de website al gezien had) en verder werden er teksten gespuid als "volgens mijn computer is alles in orde", "voorzover ik kan zien is er niks met uw signaal aan de hand". Nee, het probleem was ook niet zozeer het signaal, als wel gebrek aan een kabel om het signaal over te brengen naar mijn digitale ontvanger.

Uit hun verhalen bleek dat zij de beschikbaarheid van het signaal tot aan het kastje in mijn straat op hun computer kunnen controleren (en dit was blijkbaar allemaal fantastisch in orde) maar zij konden niet zien of er ook echt een kabel naar mijn woning liep. Nu, ik kon hen meedelen dat dit laatste helaas niet het geval is, maar deze boodschap bleef verbazend slecht doorkomen. Slechts na dreigen met opzeggen werd ik doorverbonden met een tweedelijns medewerker. Deze goede man wilde geestdriftig allerlei tests met mijn digitale ontvanger gaan doen, maar toen ik hem verzekerd had dat dit een beetje zinloos was omdat ik geen kabel had om in mijn kastje te steken, scheen de man opeens te snappen wat mijn probleem was. Hij vond dat er maar eens een monteur bij mij thuis langs moest komen en daar kon ik het wel mee eens zijn. We maakten een afspraak, helaas wel pas voor over een week, terwijl we het hebben over een product dat voor bijstandstrekkers als eerste levensbehoefte wordt beschouwd. Maar goed, een week zonder TV zou ik wel overleven.


Na deze volle week zonder Tour, Michael Jackson en Tros Muziekfeest op het Plein is een monteur in mijn straat gearriveerd, heeft in dat mooie Ziggokastje gekeken wat daar staat, heeft geconcludeerd dat daar alles in orde was, en heeft fluitend een briefje in mijn bus gegooid waarop stond dat ik nu kon genieten van digitale televisie van Ziggo. Klus geklaard. Weer een tevreden klant.


Helaas, de "reparatie" was niet helemaal wat nodig was om van digitale televisie te kunnen genieten. Want het probleem ligt na dat kastje van u, daar komt namelijk geen kabel uit, althans geen kabel die eindigt in mijn woning.

Nu ben ik het zat. U gaat direct naar de gevangenis en u gaat niet meer langs START om nog een keer een godsvermogen aan telefoonkosten van mij te ontvangen. U kunt of wilt mijn probleem toch niet begrijpen. Tijd om digitale televisie te nemen die niet via een kabel komt. Tijd vooral om televisie te nemen die niet door Ziggo geleverd wordt.


Ik spreek de hoop uit dat u wel kunt of wilt begrijpen dat deze brief een opzegging is. Ik zal het nog één keer zeggen. Ik wil STOPPEN met ZIGGO en STOPPEN met BETALEN aan ZIGGO! U dit begrijpen?


Met vriendelijke groet,

Sjaak Kempe.

21 juli 2009

Niet dat…

Ik kijk niet vaak televisie en maar heel weinig commerciële kanalen, dus erg veel last van irritante reclames heb ik niet. Maar nu is er een reclame die me het bloed onder de nagels vandaan haalt.


Meteen als het filmpje start, denk je al "Oh nee, niet die man…"


De man die grossiert in windhandel.

Vroeger voorspelde hij verkiezingsuitslagen. Als 0.2% van de stemmen geteld waren, ging hij prime time op televisie met statistieken goochelen en beweerde hij dat de PvdA op een overwinning afstevende, terwijl het aan het eind van de avond toch meer een historische nederlaag bleek te zijn.

Later had de man een internetbedrijf dat flinke verliezen maakte, maar dat was misperceptie, want het was een kwestie van tijd voordat de miljoenen binnenkwamen. Helaas hield vervolgens Nina Brink twee vette duimen omhoog en spatte ook dat bedrijfje met de Internet-zeepbel stuk.

Nog later probeerde deze man de politiek in te gaan, maar ondanks een revolutionaire visie waarvan ik me helaas weinig meer kan herinneren, ging het pijlsnel "op naar de 0 zetels".


Drie keer is scheepsrecht. Na drie van zulke mislukkingen hebben wij het volste recht deze man nooit meer op een televisiescherm te hoeven zien. Maar helaas, er is een energiemaatschappij die daar anders over denkt. Een energiemaatschappij die haar imago kennelijk vertrouwenwekkender denkt te kunnen maken door het inzetten van deze man.


"Niet dat…", stamel je. "Alsjeblieft, niet dat…."


De man – laten we hem voor het gemak Maurice de Hond noemen – bazelt over dat onderzoek heeft uitgewezen dat overstappen van energiemaatschappij geld bespaart en gemakkelijk is en wat al niet. Tijdens al dat gebazel over overstappen steekt hij een weg over, samen met een hele kudde figuranten die zorgvuldig geselecteerd zijn om er uit te zien als Jan met de Pet en Mien waar is mijn Feestneus. Oversteken, overstappen, voel je hem? Mooi bedacht hè? De metaforen vliegen mij om de oren.

Dit alles is nog tot daar aan toe. Tot nu toe is het gewoon ergerlijk gebazel, zoals goedkope leningenshit of wasmiddelgewauwel of dames die op het toppunt van hun periode dankzij een wondertampon een radslag overslag aan het doen zijn. Je wordt er niet warm of koud van.


Maar dan…

"NIET DAT VINGERTJE!!!!" schreeuw je dan.


Maar dan komt dus dat vingertje.

13 juli 2009

Verhuisd

Om te beginnen leunde ik even achterover en staarde ik naar mijn witte vel, of beter gezegd mijn lege witte achtergrond van Microsoft Word.Eindelijk een rustmoment.Heel even maar, want ik zat meteen alweer te draaien aan de stelschroeven van mijn bureaustoel. Want die is nieuw. Net als het bureau waarop mijn computer staat, ook nieuw. Nieuw is fijn maar nieuw is eerst nog wennen. Het toetsenbord tikt met een ander geluid dan dat het in mijn vorige huis deed. Het zoemen van de computerkast komt van een iets andere kant. Toen de wasmachine begon te centrifugeren, stond ik alweer rechtop, want het is de eerste keer dat ik hier een was draai en wie weet springt de wateraanvoer los of anders wel de waterafvoer. Of ik heb de slang niet goed genoeg vastgedraaid zodat straks het washok blank staat. En dus ook de keuken. En even later mijn voeten en de voetjes van dat mooie nieuwe bureau waarachter ik een stukje tik. Dat is trouwens niet nieuw, zitten en een stukje tikken.

Daarom doe ik het ook. Ik had zo’n zin om weer eens even iets te doen waaraan ik gewend ben, iets wat hoort bij mijn normale leventje. Tijdens een verhuizing verdwijnt dat, normaal leven. Eén voor één pak je al je zekerheden in een doos of weekendtas of – de laatste dingetjes – in een Albert Heijn-boodschappentas. Het is de vraag wanneer ze weer tevoorschijn komen, en of dingen dan weer samen komen. Het is bijvoorbeeld vervelend wanneer je al wel wat glazen en kopjes en bestek hebt teruggevonden, maar nog geen borden. Het is vervelend als de computer en het scherm al de hele tijd in de weg lopen te staan, maar aansluiten heeft geen zin, want je hebt de doos vol met snoeren nog niet gevonden.Vervolgens blijk je, zelf al was je dan bewoner van maar een klein huisje, een hopeloze hoeveelheid troep te hebben. Om de dingen die je vaak nodig hebt een plek te geven, is niet zo moeilijk, maar welke plek moeten al die vage dingen hebben die je maar af en toe gebruikt? Of eigenlijk gebruik je ze misschien wel nooit, maar betekent dat dan dat ze weg kunnen? Vragen en onzekerheid.

Als je aan het verhuizen bent, merk je hoe veel je op zekerheden gesteld bent. Je geeft dingen een vaste plek. Je loopt vaste routes. Je hebt vaste rituelen. Die zekerheden zijn verdwenen wanneer je een woonkamer vol dozen hebt , kasten ontleed zijn tot planken, laatjes en deurtjes en in de keuken kun je al wel zitten, maar naast de magnetron (logisch) staat een DVD-speler (onlogisch) en naast het kastje met de pasta en de aardappelpuree en wat dies meer zij, staat een cassettedeck (heb ik dat ding nog steeds???). Chaos heerst. Drukte in het hoofd. Want je moet nog zoveel doen voordat je weer wat dingetjes een vaste plek gegeven hebt. Voor je weer eens een vaste route gecreëerd hebt. Voor je de attributen die nodig zijn bij jouw vaste rituelen allemaal weer bij de hand hebt.

Zoals dit stukje tikken bijvoorbeeld. Het vaste ritueel is nog maar half geïnstalleerd, want de computer werkt dan nu wel, maar internet nog niet, dus het stukje intikken in Word is normaal, het vaste ritueel, maar in plaats van als laatste simpele handeling op een knop “publiceren” drukken, moet ik nu nog een heleboel ingewikkelde dingen doen. Een USB-stickje pakken (ja die heb ik wonder boven wonder zomaar teruggevonden) , het stukje erop zetten, het niet vergeten morgen naar mijn werk mee te nemen, en vervolgens moet ik het stukje op het werk via blogger importeren. Oh ja, daarvoor moet ik de usernaam en het wachtwoord nog even opsnorren, geen idee natuurlijk, maar gelukkig heeft mijn Firefox wachtwoordenbeheerder dat voor mij onthouden. Firefox heeft helaas tot op heden geen sleutelbeheerder uitgevonden, want ik ben tijdens het heen en weer sjouwen met mijn rommel de sleutel van de tuindeur en de sleutel van een fiets kwijt geraakt. Het is de vraag of en wanneer ze teruggevonden willen gaan worden. Chaos! Daarom ben ik zo gesteld op die zekerheden, want die zekerheden geven rust.

Kortom, het is nog wel even werken voor het leven zijn normale gang herneemt, maar langzaam gaat het de goede kant op. Intussen ben ik ondanks het rennen en vliegen blij waar ik terecht gekomen ben. Verhuizen is voornamelijk een stressvol gebeuren, waar ik geloof ik wel weer even een paar jaar genoeg van heb, maar ik kijk uit naar gewend raken aan deze nieuwe, ruimere plek. Allemaal nieuwe geluiden, nieuwe lichtval, nieuwe geuren. Zowaar het gefluit van vogels voor het donker wordt. Als de rust in het hoofd terugkeert, is het hier vast goed toeven.

Clicky

Clicky Web Analytics