26 december 2009

Witte Kerst

"Zo romantisch ben je anders niet," herinnerde Delibert zich.

Hij herinnerde zich ook de felheid in haar stem, de wilde ongewassenheid van haar haren, en haar bedslofjes. Witte nepwollen randjes op de punten die elkaar snoezig aankeken als ze haar voeten bij elkaar hield. Wat ze onder andere deed als ze boos was.

Delibert zuchtte en keek naar buiten, waar tussen plassen water de laatste resten aan de straatstenen vastgekoekte sneeuw probeerde om nog heel even sneeuw te blijven. Wit was het al lang niet meer. Auto's hadden haar bruin gemaakt en van smelten en weer opvriezen was ze grijs geworden als een oma.

"En jij ook niet!" snauwde Delibert en griste zijn krant terug op schoot.

20 december 2009

Klimaattop

Als God bestaan zou hebben, zou het na de klimaattop achttien graden geworden en had je door het regengordijn geen hand voor ogen kunnen zien. Het is alleen niet God die over deze planeet beschikt, het zijn de diersoorten die erop leven. Of beter gezegd die ene soort, die voortplantende en doorwoekerende en alles-moet-voor-ons-wijken soort. Die soort die zo arrogant is dat zij meent het vermogen tot weldenkendheid te bezitten.


 

Het is niet echt een verrassing dat na de 17.324 oorlogen die we niet konden voorkomen, het klimaatprobleem ons nu de baas is. Het is wel een katterig gevoel en een lichte ontluistering, hoewel natuurlijk al wel duidelijk geworden was dat de mens vooral qua pretenties de andere zoogdieren de baas is.

En wees eerlijk, als we een hoofdelijke stemming zouden houden onder alle flora en fauna over wat te doen in de komende 50 jaar, dan zou 99.458% van de stemmen zijn voor de optie "halveren die mensensoort". Alleen de mensen zelf, en wat volgevreten katten en honden zouden tegen zijn. Oh ja, en een minderheidsfractie van de pissenbedden, namelijk zij die onderdak gevonden hebben onder terrasverwarmde tegels.


 

De banken redden kon de mensheid gelukkig wel. De westerse wereld sloeg de handen ineen en zorgde voor een overbruggingskrediet voor de witteboordencriminelen, zodat zij hun praktijken kunnen blijven voortzetten totdat de recessie voorbij is en de woekerpolissen en bonussen geruisloos kunnen terugkeren. Het klimaat lukt nog even niet. Dus zou het heel goed kunnen dat de meerderheid van de flora en fauna op deze planeet zijn zin gaat krijgen. Misschien net niet binnen 50 jaar, misschien dat het nog iets langer duurt, maar op geen gegeven moment is het smelten van al dat ijs een onomkeerbaar proces geworden, en dan mag de mensheid in paniek een goed heenkomen gaan zoeken.

De topbankiers zullen trouwens ook nu zeker overblijven, want die zullen bij de eersten zijn die een villa op een heuvel gekocht hebben, waar ze met vrouw, kinderen, SUV, kaviaarvretende chihuahua, motormaaier, bubbelbad, sauna en bladwegzuiger kunnen onderduiken tot het water weer een beetje zakt.


 

Wees eerlijk, voor de planeet zou het een zegen zijn als de mensensoort zou halveren. De ecosystemen zouden opgelucht ademhalen en weer net zo floreren als dat ze een paar honderd jaar geleden deden.


 

Mooie woorden heb ik de afgelopen week gelukkig wel veel gehoord. Dat het 5 voor 12 is en dat dit de laatste kans is om de mensheid te redden. Heel fijn zo'n gevoel van urgentie te horen uitspreken. Hoe veel kilo CO2 stoot je uit bij het uitspreken van een huichelachtige zinnen?

De mensensoort wordt ook nog wel eens geroemd om haar aanpassend vermogen. Daar kan haar redding liggen. Het enige wat moet gebeuren is de economie hervormen zodat vervuiling geld kost en vervuilende groei zijn prijs heeft. Echt moeilijk is het niet. Het is een weegschaal tussen gevestigde belangen en realiteit. De weegschaal slaat al wel enigszins door naar het laatste, maar gevestigde belangen gaan pas op de knieën als ze doorgekregen hebben hoe zij in de nieuwe situatie ook weer het meeste geld naar zich toe kunnen graaien en nu weten ze dat nog niet. Ik hoop voor de Derde Wereld, voor de bewoners van poolstreken en voor de bewoners van kleine eilandjes dat de Amerikaanse en Chinese regering en de olieboeren en grootvoedselproducenten nog net snel genoeg zullen zijn.


 

Is er iemand die ook zin heeft in een revolutie?

 

17 december 2009

Let it snow, let it snow, let it snow

Vanochtend even over half acht zag het er zo uit:

En nu ziet het er zo uit:




De sneeuwklokjes die de afgelopen weken zijn gaan bloeien, zijn helemaal onder het sneeuwtapijt verdwenen. Maar ja, sneeuwklokjes vragen daar wel een beetje om.

Dit zijn de tulpen die half november besloten dat het hoog tijd werd maar eens op te komen...

13 december 2009

Een soort van Windows Vista

Dit is een logje over schoonmaken. Niet dat ik daar als alleenstaande man overdreven veel mee heb, het is een noodzakelijk kwaad wat ik tussen twee bedrijven afraffel. Vooral niet te veel woorden aan vuil maken, zou je denken.


Gisteren wilde ik het al, maar vandaag deed ik het. Ik waste ramen. Wat een ervaring was die de schoonmaakervaring verre te boven ging. Het was geen alledaags gevoel, zo'n nou niet bepaald uitbundig gevoel van iets wat een beetje vies was weer schoon maken. Het waren therapeutische handelingen. Het was een healing sessie. Want op die ramen zat de hele naargeestige en troosteloze november vastgekoekt. Wat een verschrikkelijke maand. Uitsluitend hersenloos neerkletterende regen, alleen maar dofgrijze treurnis, een schrijnend gebrek aan licht en levenslust. Maar nu, eindelijk dan toch, was het weer licht achter die ramen. Achter die ramen jubelde eindelijk weer eens een zon. Ik wilde die zon. Ik wilde hem in mijn huis, in mijn leven, mijn hart.


En dus sopte en boende ik dat het een lieve lust had. Alle ramen die ik kon vinden, ik blijk er best veel te hebben, kregen een beurt zodat mijn huis zich met steeds meer licht vulde. Hoe harder ik werkte, hoe kleurrijker mijn leven werd en hoe minder bezwaard mijn hart.

Echter, toen ik klaar was, openbaarde zich wel een typisch euvel van een alleenstaande man. Het was dan wel veel lichter in mijn huis geworden, en achter de ramen jubelde beslist de zon, maar niet in optima forma. Want er zaten namelijk allemaal strepen op de schone ramen. Een vrouw in huis had vast raad geweten. Die weten hoe zoiets moet, want dat hebben ze van mam gehoord of van een mutsige vriendin. Mutsige vriendinnen worden vaak hevig afgekat, maar zijn in dit soort gevallen reuze handig. Of de vrouw heeft het ergens gelezen, vermoedelijk in zo'n blad als Yes of Viva of zoiets, bladen die je als alleenstaande man gretig links laat liggen, net zoals soaps, Boer Zoekt Vrouw en de zoektocht naar de nieuwe Mary Poppins. De voordelen van de alleengaandstatus manifesteren zich het allerprominentst wanneer je bij het zien van dit soort promo's ongestraft mag wegzappen naar voetbal, bierreclames of een hete stem die zegt "Bel me alsjeblieft". Maar ik dwaal af. Ik zat met ramen met strepen en ik zat zonder een vrouw die daar raad op wist.


Dus maar eens te rade gegaan bij Google. Ik tikte "ramen streeploos schoon" en kwam als eerste hit op www.omaweetraad.com uit, waar als eerste advies opgetekend stond dat als ik de ramen kraakhelder wilde hebben, ik een ui moest pellen, hem in 4 delen moest snijden en in water moest doen. Geen ander reinigingsmiddel erbij gebruiken.

Hoe kom je op zoiets, dacht ik toen ik dit las?

Voor ramen lappen zonder strepen doe een gepelde ui in het water waarmee men de ramen wast, las ik daaronder, wat me over de streep trok. Een advies dat in zo'n fijne losse stijl opgeschreven was, moest wel kloppen. De inzendster was Riet Hermans-Van Loenen. Uberramenlapdeskundige, dacht ik. Dat klinkt als iemand die al lapt sinds de jaren 50.

Dus ik maakte volgens voorschrift mijn ramenlapsopje klaar en ging aan het boenen. Ondertussen piekerde ik over de vraag hoe zoiets ooit uitgevonden kan zijn.


Een mogelijkheid is dat zo'n website volgeschreven wordt door vrouwen die Doctor in de Scheikunde zijn, maar vervolgens vonden ze kinderen krijgen en voor hun man zorgen toch leuker dan een glansrijke carrière in de wetenschap. Mogelijk maar voor mijn gevoel niet erg waarschijnlijk. Dus zou zo'n oplossing blijkbaar ooit bij toeval ontdekt moeten zijn, maar hoe doe je dat? Okee, ik kan uien aan het snijden zijn, waarna er een stuk uit mijn hand glipt en in een bak water valt. Dat kan best gebeuren. Maar welke verlichte geest zou op zo'n moment de gedachte hebben: "Ach laat ik het water met die ui erin maar eens op de ramen smeren, want je weet nooit waar het goed voor is…" Dat bedenkt toch niemand?

Of waren er in de jaren 50 huisvrouwen die net als ik met van die vervelend gestreepte ramen zaten? Omdat ze verder de hele dag toch niks te doen hadden, deden ze de proviandkast open en gingen ze alles wat ze daar aantroffen maar eens in water gooien om hiermee vervolgens de ramen te behandelen en te kijken of het verkregen sopje een gunstig effect op de strepen had.

Aardbeienjam? Nee daar wordt de buitenwereld helaas niet echt zichtbaarder van.

Maizena? Nee nu lijkt het wel alsof er sneeuw ligt.

Reuzel? Nee laat maar. Dan heb ik nog liever een November met alleen maar regen.

Een ui? Nee er gebeurt niks. Ik ben toch ook zo moe. Zal ik nu dan maar aan de welverdiende sherry gaan of zal ik de ui nog even pellen en in stukken snijden?


Eureka!!!! Want het advies werkt. Hoe Riet Hermans-van Loenen er ooit opgekomen is, is me een raadsel, maar ze heeft het wel bij het rechte eind. Ik zit nu met een huis dat ietsiepietsie naar ui stinkt, maar wel een huis met ramen waarachter de zon en het leven me toelacht.

06 december 2009

Twee suikerfabrieken

Wie wel eens in de stad Groningen gewoond heeft, weet dat de geur van de suikerfabrieken in de herfst sfeerbepalend zijn. Het is een niet echt lekkere maar ook niet een echt smerige geur. Het is geen penetrante geur, maar ook geen geur die altijd maar bescheiden op de achtergrond blijft. Het is een eigengereide geur die goed past bij de stad en haar bewoners. Trends uit het Westen dringen hier vroeg of meestal iets later ook wel door, maar de echte waanzin haalt hooguit Zwolle. In deze stad zetten we onze huisdieren geen schril gekleurde pruiken op en we gaan niet stemmen tegen minaretten. Deze stad vernieuwt en dijt uit, maar op een gegeven moment staat er ergens een bebouwdekombordje en voorbij dat bordje ben je ook buiten de stad. Dan ben je op het platteland. In de Randstad ben je dan op een bedrijventerrein, of in de eerste Vinexwijk van het dorp buiten de stad. Of je moet eerst nog even drie snelwegen overlangs en onderdoor.

Dit is de suikerfabriek die nog steeds in bedrijf is. Grote delen van het jaar gebeurt er weinig tot niets op dit terrein, maar zodra de suikerbieten van het land gehaald zijn, dat is zo ongeveer vanaf begin oktober, zoemt en suist en sist het hier van activiteit. Voor de kerst moet het klaar zijn, moet die stapel suikerbieten weg zijn en moet de suiker in zakken en pakken in de winkels liggen.

Dit is 3 kilometer verderop en dit is de suikerfabriek die niet meer in bedrijf is. De Suikerunie besloot al ver voor de crisis dat twee fabrieken draaiende houden niet langer rendabel was. Deze fabriek werd daarom afgedankt. Bij deze fabriek is het behalve het geluid van de wind, die vrij spel heeft, stil, terwijl het hier vroeger om deze tijd van het jaar net zo zoemde en suisde en siste als bij die andere fabriek.
Haar aanblik ontnuchtert. Het is alsof ze om zich heen kijkt en afvraagt waarvan ze het slachtoffer is geworden. Is er een oorlog gaande? Is het een economische crisis? Heeft de regering suiker verboden omdat er zoveel dikkerds zijn? Is het dat de mensen genetisch veranderd zijn en de smaak van suiker niet meer lekker vinden? Zijn er geleerden gekomen die zeiden dat suiker kankerverwekkend is? Is suiker hopeloos uit de mode geraakt?
Ze weet het niet. Ze weet alleen wat ze voelt en dat is ontreddering. Ontreddering is wat ze ziet en tot waartoe ze vervallen is. Ze weet dat ze niet meer te redden is.

Clicky

Clicky Web Analytics