23 januari 2010

In het stamcafé

"Het maakt geen verschil," herhaalde Delibert met nadruk en een gezicht dat langzaam rood werd, maar dat kon komen omdat hij nu opgewarmd was en onderhand zowat zijn tweede bier op had. "Wel of geen veroordeling, het zal nauwelijks uitmaken voor het aantal kiezers. Helaas is de enige manier om deze man te ontmaskeren, hem als minister-president loslaten op dit volk en hopen dat wanneer de storm overgewaaid is, we nog steeds een democratische rechtsstaat zijn."

De student met wie Delibert in gesprek geraakt was, bekeek hem met enige spot.

"Ik ben natuurlijk nog niet zo oud, zoals je zojuist zei, maar ik meen me te herinneren dat Duitsland dit experiment in 1933 al eens uitvoerde…"

"Je vergelijkt Wilders dus nu met Hitler, hè? Dat is nu wat je doet, jongeman…"

"Ik vergelijk helemaal niks. Ik wil alleen niet dat hij minister-president wordt, want dat is een ramp."

"Ondoordachte vergelijkingen met Hitler, dat is pas een ramp," zei Delibert, die nu echt rood geworden was, echt zweette. "Wilders vergelijkt de Koran met Mein Kampf en als wij daarop antwoorden door hem vervolgens met Hitler te vergelijken, dan zijn we geen haar beter dan hem. Geen haar."

De student zat enigszins ineengekrompen onder Deliberts drift op zijn kruk. "Ik dacht daarnet nog dat we het eens waren," zei hij, een beetje beduusd. Hij keerde Delibert min of meer de rug toe. Hij zocht en vond iemand die het ook wel over FC Groningen-Heerenveen wilde hebben.


"Een ramp," bromde Delibert na, nadat hij van het nieuwe kleine meisje achter de bar een nieuwe grote Amsterdammer gekregen had.

"Voetbal, ook al zo'n ramp," zei hij tegen haar maar omdat ze heen en weer bleef lopen om een klant te bedienen, eigenlijk tegen niemand in het bijzonder. "Die spelers steken miljoenen in hun zak, maar presteren niks en als je ze er dan een keertje naast zet, verdwijnen ze huilend naar het buitenland."

Delibert keek opzij en zag dat Bruinsma opgedoken was aan de toog. Hij stak zijn hand uit en drukte diens ijskoude hand warm en krachtig.

"Kerel," zei Delibert, "Ouwe corrupte projectontwikkelaar van me! Ik zat net te denken wat de maatschappij meer geld kost, banken waarvan de directie vette bonussen moet hebben of voetbalclubs? Wat denk jij, Bruinsma?"


"Je bent dus weer in zo'n stemming," zei Bruinsma vijf minuten later enigszins berustend. "Hoe is het met Jenny?"

"Je loopt om mijn stelling heen," antwoordde Delibert met enige stemverheffing.

"Jij wil de stelling misschien bediscussiëren, maar ik niet," zei Bruinsma, beslister dan voor hem te doen gebruikelijk was. Bruinsma was niet de assertiefste, maar bij Delibert kon je eenvoudigweg niet zonder. "En jij loopt om mijn vraag heen."

"Mijn stelling was er eerder dan jouw vraag," zei Delibert. "Al die huizen zouden anderhalf keer zo goedkoop zijn als de gemeente op een eerlijke manier de bouwbare kavels zou aanwijzen, maar al die zogenaamde niet-corrupte ambtenaren laten zich door jou en al dat andere schoftentuig maar al te graag fêteren en yabyummen zodat elk natuurgebied straks Vinexwijk is…"

"Schoftentuig?" vroeg Bruinsma. "Als dat is wat jij van mijn werk vindt…"

Hij pakte zijn glas en stond bruusk op.

"Die ambtenaren bedoelde ik," zei Delibert enigszins smekend. "Jij niet hoor."

Bruinsma draaide zich om en bewoog zijn zware lichaam in de richting van de club beleidsmedewerkers die rondom het biljart aan het borrelen was.

"Jij bent best een geschikte kerel," zei hij, zachter dan al zijn woorden van het laatste kwartier hiervoor.

"Al ga je straks vermoedelijk per auto naar de vrouw," zei hij in zichzelf, terwijl hij zijn dijen en bierbuik probeerde te laten terugzwenken naar de tap. "En straks zitten er vijf of zes van die Amsterdammers in jouw pens."


"Doe me er nog maar één," zei hij nadat het meisje eindelijk reageerde op zijn wenk. Ze deed haar handen als een schelp achter haar kleine oortje. "Hoeveel?"

"Eentje," brulde Delibert.

"Het weer werkt ook niet mee," zei hij toen ze een nieuwe goudgele voor hem neerzette. "Hoe lang is het nu geleden dat we de zon hebben gezien hier?"

"Twee weken of zo," zei het meisje, leunend op de knop van de tap. "Het is inderdaad wel grijs." Haar groenige ogen dwaalden van Deliberts gezicht af, langs de bar, of er nog mensen waren die vingers opstaken.

"Het is afzichtelijk grijs," grauwde Delibert. "Het lijkt wel alsof de zon nooit meer gaat terugkomen. En volgens is twee weken veel te krap geschat. Volgens mij duurt het al meer dan drie weken. Met het tijdsbesef van jouw generatie is het bijzonder slecht gesteld. Die studenten weten tegenwoordig echt helemaal niks."

"Ik ben geen student," zei het meisje.

"Oh nog beter," zei Delibert. "Voor jou is hier bier staan tappen geen bijbaantje, maar het is jouw core business, dit is jouw carrière…"

Even gleed de glimlach van het gezicht van het meisje af. Hij keerde weer terug toen ze zich vooroverboog, haar dijen tegen de bar aan, haar romp eroverheen, haar bloesje met twee knoopjes open dichtbij Deliberts van haar gezicht afdwalende ogen.

"Waarom schreeuw je zo?" vroeg ze zacht. Haar kleine mond met de ronde bleke lippen lachte met genoeg verleiding om Deliberts aandacht te trekken.

"Ik schreeuw niet, ik verhef hooguit met enige regelmaat mijn stem, meisje," repliceerde Delibert. Het laatste woord sprak hij kalm en zachtjes uit, met alle minachting die één woord kon bevatten.

"Ze hebben me voor jou gewaarschuwd, weet je dat?" zei het meisje. "Als het te erg wordt, moet ik jou gewoon geen bier meer geven…"

"Kan ik het helpen dat mensen tegenwoordig terugschrikken voor een goede politieke discussie? Niemand wil er nog iets van weten. Iedereen haalt zijn schouders op bij de misstanden in deze wereld en gaat Boer Zoekt Vrouw zitten kijken…"

Het meisje bewoog haar schouders en giechelde toen Deliberts ogen als twee hittezoekende raketten reageerden op de beweging van haar boezem.

"Of een decolleté," zei ze. Langzaam boog ze terug tot ze weer rechtop achter de bar stond. Aan de andere kant gingen twee vingers de lucht in. Ze knikte de vingers toe en met een steels lachje begon ze te tappen.

18 januari 2010

24 Uur met…. Jan-Peter Balkenende

12 uur 54, nog 23 uur en 6 minuten te gaan

"Met de kennis van toen kun je nu niet zeggen dat het toen niet goed geweest is".


 

13 uur 21 (22 uur en 39 minuten)

"Met de kennis van nu zou ik zeggen dat toen beter nu had kunnen zijn."


 

15 uur 6 (20 uur en 54 minuten)

"Met de kennis van nu is het makkelijk oordelen over het gebrek aan kennis van toen."


 

15 uur 7 (20 uur en 53 minuten)

"Maar toen zou ik gezegd hebben dat met de kennis van wat toen nu was, het nu misschien anders zou lopen als toen."


 

16 uur 27 (19 uur en 33 minuten)

"Zullen we even iets doen, Jan-Peter. Even tennissen? De crypto uit de krant misschien?"

"Ach zo'n crypto, met de kennis van de oplossing van volgende week is nu oplossen niet moeilijk meer, maar probeer het nu maar eens met de kennis van toen."


 

17 uur 10 (18 uur en 50 minuten)

"Wat ik dus probeer te zeggen is dat ik een beetje moe word van jou…"

"Dat moet je nu niet zeggen, dat had je moeten zeggen toen je me vroeg."


 

18 uur 21 (17 uur 39 minuten)

"Waarom schorseneren, Jan-Peter?"

"Een mooi hollands product, van de eerlijke hardwerkende boer. Kom daar nog maar eens om in Nederland."


 

18 uur 45 (17 uur 15 minuten)

"Moeten die landbouwsubsidies dan maar niet gewoon afgeschaft worden?"

"Nu zegt u toch iets waarvan toen tijdens de redactievergadering is gezegd dat we dit maar niet aan de orde moesten laten komen, dus ik stel voor dat we deze minuut eruit knippen.


 

20 uur 29 (15 uur 31 minuten)

"Natuurlijk heb ik wel eens gedacht zal ik de kennis van nu laten meewegen in de vraag of je tegen de gedachtengang van toen wellicht nu anders zou aankijken, maar na zovele jaren weet je natuurlijk ook dat de waan van de dag beeldbepalend is en dan is het voor je ambities van straks wellicht wijzer als politicus niet zelf aan te wijzen waar de kennis van nu is en waar de waan van de dag en hoe de waarheid feitelijk gezien zou kunnen worden. Politieke steun was toen een gegeven en dat is nu natuurlijk niet anders."


 

22 uur 44 (13 uur 16 minuten)

"Ik denk dat het tijd wordt om het boven de wol maar eens vaarwel te zeggen en het onder de wol maar eens te verwelkomen."


 

1 uur 51 (11 uur 9 minuten)

"GGGGrrrrwww…… Piewiewiewiewie…. GGGGGrrrwww….. Piewiewiewie…. GGGGGrr…"


 

7 uur 18 (4 uur 42 minuten)

"Nogmaals, de kennis van nu is niet relevant. De kennis van toen was het enige gegeven en dat gegeven in aanmerking nemende zeg ik "Het had slechter gekund". Veel slechter."


 

8 uur 51 (3 uur 9 minuten)

"Het valt me op zich best van u mee dat u tot nu toe niet hebt geprobeerd mij het H-woord in de mond te laten nemen."


 

10 uur 40 (1 uur 20 minuten)

"Toen en nu, het houdt een mens gewoon bezig. Wat toen de halve wereld leek, is nu een eiland en dat zou je voor de waarheid ook kunnen zeggen, ware het niet dat er om zo'n eiland dan weer een zee van mogelijkheden ligt die er dientengevolge toen helemaal niet was… Als u begrijpt wat ik bedoel."


 

11 uur 55 (5 minuten)

"Nu heb ik geloof ik wel zin in tennissen."


 

Na de zoemer en tijdens de omhelzing:

"Nou Jan-Peter, ik weet nog niet of ik hem al doorheb, de mens achter de premier. Gisteren toen we begonnen, vond ik u wel raadselachtig en daar is nu eigenlijk weinig aan veranderd."

"Het genoegen is geheel aan mijn kant. Toen is geweest en laten we er nu nog een gezellige dag van maken."

11 januari 2010

Woorden voor (uitglijden in de) sneeuw

Volgens de overlevering hebben eskimo's heel veel woorden voor sneeuw. Nu er in Nederland inmiddels bijna een maand sneeuw ligt en ik daar op de fiets voortdurend doorheen probeer te baggeren, heb ik inmiddels zeer veel verschillende situaties ondervonden waarbij je kunt uitglijden in de sneeuw.

  1. Je kunt uitglijden over een dikke laag verse sneeuw
  2. Je kunt uitglijden over een rulle laag verse sneeuw
  3. Je kunt uitglijden over een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw, terwijl daaromheen verse sneeuw ligt.
  4. Je kunt uitglijden over een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw, terwijl daaromheen ingeklonken sneeuw ligt.
  5. Je kunt uitglijden over een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw, terwijl daaromheen verijsde sneeuw ligt.
  6. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in de ingeklonken sneeuw ernaast.
  7. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in de een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw.
  8. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in een berg opgewaaide sneeuw.
  9. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in een berg bijeengeveegde sneeuw.
  10. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in een berg door auto's op een hoop gereden sneeuw.
  11. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw.
  12. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar ingeklonken sneeuw.
  13. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg opgewaaide sneeuw.
  14. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg bijeengeveegde sneeuw.
  15. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg door auto's op een hoop gereden sneeuw.
  16. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw.
  17. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar ingeklonken sneeuw.
  18. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg opgewaaide sneeuw.
  19. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg bijeengeveegde sneeuw.
  20. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg door auto's op een hoop gereden sneeuw.
  21. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor en je aanneemt dat de tegemoetkomende voetganger wel zal uitwijken omdat jij op de fiets bent.
  22. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor en je aanneemt dat de tegemoetkomende auto wel zal uitwijken omdat jij het koud hebt en keihard moet ploeteren.
  23. Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor en de tegemoetkomende voetganger wijkt uit omdat jij op de fiets bent maar zijn of haar hond aan de lijn niet.
  24. Je kunt uitglijden in een sneeuwloos spoor als je niet gemerkt hebt dat het ondertussen is gaan ijzelen.
  25. Je kunt uitglijden over een helemaal schone weg als je niet gemerkt hebt dat het ondertussen is gaan ijzelen.
  26. Je kunt uitglijden als je zo geconcentreerd bent op rechtdoor door de sneeuw te blijven, dat je niks merkt van de onderliggende verkeersdrempel.
  27. Je kunt uitglijden als je zo geconcentreerd bent op rechtdoor door de sneeuw te blijven, dat je niks merkt van de onderliggende stoeprand.
  28. Je kunt uitglijden als je met samengeknepen billen over ingeklonken sneeuw laveert, en je denkt dat het belendende net geveegde stoepje misschien minder glad is.
  29. Je kunt uitglijden over verse sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
  30. Je kunt uitglijden over rulle sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
  31. Je kunt uitglijden over rulle door pekel half gesmolten sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
  32. Je kunt uitglijden over een heel klein streepje vastgevroren sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
  33. Je kunt uitglijden over ingeklonken sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
  34. Je kunt uitglijden over verse sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
  35. Je kunt uitglijden over rulle sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
  36. Je kunt uitglijden over rulle door pekel half gesmolten sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
  37. Je kunt uitglijden over een heel klein streepje vastgevroren sneeuw in de bocht als je te denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
  38. Je kunt uitglijden over ingeklonken sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
  39. Je kunt uitglijden op het brandschoon asfalt wanneer je iemand inhaalt die net aan het uitglijden is in willekeurig welke vorm van sneeuw.
  40. En ook als dat uitglijden over hondenpoep gebeurt.
  41. Je kunt uitglijden op elke willekeurige vorm van sneeuw als de strooiploeg wil passeren.
  42. Je kunt uitglijden op elke willekeurige vorm van sneeuw als jouw mobiel afgaat.
  43. Je kunt uitglijden op elke willekeurige vorm van sneeuw als de mobiel van jouw voorligger afgaat.
  44. Je kunt uitglijden als langslopend vrouwelijk schoon jou voor even doet vergeten dat er een weeralarm gold.
  45. Je kunt uitglijden over schoon asfalt als je er overheen rijdt met de krampachtigheid alsof je over rulle door pekel half gesmolten sneeuw probeert niet uit te glijden.

Ik heb dus 45 nieuwe woorden nodig voor uitglijden in de sneeuw. Als nou iedereen er een paar roept, dan zijn we zo klaar.

10 januari 2010

Wat mijn slakken de winter doorhielp

"Weer sneeuw," bromde Titus Traag.

Rutger Rijpberaad en Morgan Isrwerendag keken hem apathisch aan, maar Afke Afstel begon van weeromstuit te rillen. Haar dochter Eefke Eeuwigheid keek heel donker. Haar nog kleine huisje schampte vervaarlijk langs de leiding waaronder de slakken verscholen zaten, de leiding met een inwendige waarin af en toe iets in zoemde wat boven nul was. Met een voor slakken ongezond droge pruillip zei ze dat ze honger had.

"Ik wil het H-woord niet meer horen," reageerde Jan-Peter Slomeprater onmiddellijk. Zoals gebruikelijk wanneer hij geagiteerd was, struikelde hij over zijn woorden, hoewel het uitspreken van zijn terechtwijzing minstens een minuut in beslag nam. Na zijn woorden werd het weer stil in de kruipruimte. Geen slak bewoog. Alleen Elven Dertigst tilde één voelspriet op toen in de leidingen het zoemen weer begon. Nog even, en er zou iets behaaglijk warms langs komen stromen.


"Als er geen sneeuw ligt, kun je nog wel eens even door de ventilatiebuis kruipen," zuchtte Gebedzonder. "Zelfs al vriest het dat het kraakt."

"Als er geen sneeuw ligt, is er altijd nog wel ergens een groen blaadje," viel Elvira Einde-Loos haar echtgenoot bij. Ze liet haar lippen vochtig smachten.

"Een bruin blaadje lijkt me in deze omstandigheden ook al heel erg fijn," zei Titus Traag treurig.

"Of een stengel waar nog een klein beetje sap in zit," mijmerde Morgan Isrwerendag hardop.

"Willen jullie nou eens óphouden," verhief Lydia Langzaam haar stem. "Ik probeer hier te slapen."

Wederom werd het stil. De slakken zaten twee aan twee, hun huisje half omver geduwd zodat hun lichamen elkaar warm konden houden. Opnieuw staarden ze naar de grauwe, donkere wand van de kruipruimte. Het beste wat je ervan kon zeggen was dat hij een beetje vochtig was. Er groeide ook een beetje mos op. Als ze zuinig waren, was er voor de familie Slak-In-Tuin-Met-Verdraaid-Lekkere-Sering misschien net genoeg mos om de winter te overleven. "Misschien," piekerde Morgan Isrwerendag en stak zijn hoofd met iets van vertwijfeling in zijn voelsprieten.

"Ik kan geen mos meer zien," zei Titus Traag nijdig, maar toen scheen ook hij weer weg te dommelen.


"Weet je dat ons baasje de ventilatiebuizen dichtgemaakt heeft met kranten?" klonk eventjes, een kwartiertje, later de stem van Simon Sloompie. Hij was degene die er vanochtend op uit gestuurd was om de buis in te kruipen en te kijken hoe het met het weer stond.

"Dichtgemaakt?" piepte Elvira angstig.

"Volgens mij kun je er nog best langs hoor," bromde Simon op geruststellende toon. "Het is juist een goede daad van ons baasje, want er staat buiten namelijk heel veel wind en nu gaat het hier binnen niet zo naargeestig loeien."

"Oh die tocht, verschrikkelijk," jammerde Afke Afstel. "Het is dat geen botten heb, anders zat de jicht nu overal."

Inmiddels was Gebedzonder die wel vaker de ondernemendste van het stel was, naar het eind van het randje onder de leiding gekropen, waar de ventilatiebuis zat die omhoog kronkelde naar de tuin en normaal gesproken de vrijheid maar nu met die sneeuw waren de slakken veroordeeld om hier te blijven.

Gebedzonder staarde omhoog in de buis, met zijn kopje en zijn ene voelspriet scheef. Opeens begon hij te grinniken. Sterker nog, hij gierde het uit. Hoewel bij slakken die lachen van gieren geen sprake is. Geluidloos uitte hij zijn hilariteit, plezier waar zijn hele lijf aan meedeed en waardoor er een vochtig plasje op het randje ontstond.

"Wat doe je?" vroeg Titus Traag.

"Wat is er zo grappig?" viel Lydia uit, want ze kon de slaap absoluut niet vatten.

"Ik lees net in de krant dat het strooizout op is," sprak Gebedzonder, al even hevig struikelend over zijn woorden als zonet Jan-Peter.


Vervolgens had de familie Slak-In-Tuin-Met-Verdraaid-Lekkere-Sering ondanks hun knorrende maagjes voor even, een uurtje of drie, heel veel plezier.

02 januari 2010

Windows 7

Onlangs trakteerde ik mijzelf op een laptop voor "erbij". Bij wijze van kerstcadeau, zou je kunnen zeggen, maar eigenlijk omdat ik er gewoon zin in had. Bovendien houd ik, sinds ik van mijn dubbele woonlasten af ben, af en toe weer eens wat geld over. Op die nieuwe laptop voor erbij draait Windows 7.


Ik was al één van de 20% van de PC-gebruikers die overgestapt was op Windows Vista, terwijl 70% nog steeds Windows XP draait. Ik kan me best voorstellen dat mensen er niet aan willen, aan Windows Vista. Ik draai het op een nog nieuwe en best zware PC dus ik heb niet veel last van de buitensporige systeemeisen, en ik kan op mijn monitor ook zien dat Vista grafisch mooier is dan XP. Maar behalve dat Vista grafisch wat mooier is dan XP, vind ik er verder niet veel beter of slechter aan. Het is vooral meer van hetzelfde.

Op een computer waar XP op draait, zou ik nooit van z'n leven Vista zetten, want dan heb je dik kans dat er niks meer is wat nog snel gaat. Bovendien zou het best kunnen dat er een paar programma's zijn die het niet meer doen. Een flinke prijs voor een paar mooi doorschijnende menubalkjes.

En hoe zit dat met Windows 7? Zou iemand zijn oude vertrouwde XP wat altijd goed gewerkt heeft, aan de kant moeten zetten voor het nieuwe, onbekende en vast vreselijk enge Windows 7?


Ten eerste was Windows 7 in 20 minuten geïnstalleerd. Bij het installeren reken ik nu even niet het werkend krijgen van de internetverbinding en het draadloos netwerk installeren, want dat had ik nog nooit gedaan dus dat was natuurlijk prompt een halve dag vloeken voor dit aan de gang was en voordat het beveiligd was.

(Overigens wil ik langs deze weg mijn straatgenoot met onbeveiligd draadloos netwerk van Tele 2 nog even bedanken, want dankzij hem was ik na die 20 minuten installeren wel onmiddellijk op Internet met mijn laptop, zodat ik ondanks nog niet werkend internet wat software kon downloaden en naar inspiratie kon googlen).

Na deze vloekpartij en de daarop volgende euforie bleek trouwens een tweede voordeel van Windows 7, want vanaf mijn PC met Vista kon ik communiceren met mijn laptop, dus bestanden delen, zonder dat ik daar instellingen die 6 niveaus diep zitten voor moest veranderen. De omgekeerde weg, mijn laptop met Windows 7 laten praten met mijn Vista-systeem, bleek meer voeten in de aarde te hebben. Daar moest ik nog wel even een middagje voor googlen om dat voor elkaar te krijgen.

Ten derde loopt Windows 7 als een zonnetje. Mijn laptop is vergeleken met mijn vaste PC qua systeemeisen bescheiden, ongeveer de helft wat betreft de brute paardenkrachten, maar bij de gewone PC-handelingen merk ik daar eigenlijk niks van. Mail lezen en beantwoorden, surfen, logje tikken en exporteren, foto's bekijken, ik heb geen last van allerlei vage traagheid.

Ten vierde heeft Windows 7 als eerste Windows ooit een goed en bruikbaar backupprogramma. Als de PC nog eens gaat crashen, en dat doet elke PC ooit, ongeacht welk besturingssysteem er op staat, dan heb je een eerlijke kans dat je dan een backup bij de hand hebt. En dan is het er één die je zelfs ook nog terug kunt zetten.


Dit is al heel wat, maar nog niet alles. Want er is ook nog een ten vijfde. Een echte innovatie. Het grootste genot van Windows 7 is de taakbalk.


Iconen en taakbalken en startmenu's, het is in Windows altijd behelpen geweest. Ik hou zelf niet van allerlei iconen op mijn bureaublad, want ten eerste verpesten ze je achtergrond en ten tweede blijk je een jaar later allerlei rotzooi te hebben staan die je nooit gebruikt en de bomen die je wel gebruikt kun je door het bos niet meer vinden. Programma's selecteren via het startmenu is ook niks, want daar staat ook veel te veel in en bovendien heb je dan van die rare verschijnselen dat je programma's alleen nog terug kunt vinden als je weet hoe het softwarebedrijf heet dat het gemaakt heeft. Ik gebruik bijvoorbeeld een programma dat JV16 Powertools heet, en als ik dat opzoek via het startmenu, zoek ik natuurlijk bij de J, maar ik moet bij de M wezen, want het softwarebedrijf heet Macecraft. Het kost me jaren om dit te onthouden, en op het moment dat het eindelijk zover is, wordt Macecraft opgekocht door iemand anders en staat de volgende versie van JV16 Powertools dus op een totaal andere plaats dan de vorige. Wat een gepruts. Wat een zinloze kwelling van gebruikers.

Ik ben een fervent gebruiker van de snelstartbalk. In Windows was dit altijd een ondergeschoven kindje is, verborgen houden van dat ding is de default. Het kon zomaar gebeuren dat je na het installeren van een nieuw programma of een update je snelstartbalk kwijt was, omdat er aan de instellingen geknoeid was.

Bovendien krijg je snel ruimtegebrek op je taakbalk als je veel in de snelstart zet. Omdat er aan de rechterkant van de taakbalk ook altijd al een hele batterij veelal onzinnige iconen staan, allerlei aandachtvragend geknipperbol wat je eigenlijk allemaal helemaal niet wil weten, hoef je maar een paar programma's open te hebben en je taakbalk staat vol. Ik gebruik dan ook een dubbele taakbalk maar ook dan kom je snel krap te zetten. Open bijvoorbeeld maar eens jouw mailprogramma, een paar documenten in jouw tekstverwerker, jouw browser, jouw muziekspeler en bijvoorbeeld een stel foto's. Naar mijn mening helemaal nog geen buitensporig multitasken, het kan nog veel erger, maar ten eerste zie je nu nauwelijks nog wat wat is en als je via Alt-tab wilt switchen, dan tab je jezelf het laplazarus om bij het venstertje te raken waar je wezen wil.


Deze onhandige ongein is met Windows 7 allemaal voorbij. Ik zal het je laten zien (klikken op de afbeelding=vergroten):

Zoals je ziet, kun je al jouw programma's als snelstarticoon op de taakbalk zetten (aan de taakbalk vastmaken, noemt meneer Windows 7 het). En zoals je ook ziet, kun je de taakbalk heel gemakkelijk links zetten in plaats van onderaan, wat op een breedbeeldscherm, waar de hoogte schaars is maar de breedte niet, heel handig is.

De programma's die openstaan zijn gehighlight en je ziet een kleurverschilletje tussen het actieve venster en de inactieve vensters. Bovendien zie je het als een programma meerdere keren geopend is (je kunt op de taakbalk zien dat in Word 3 documenten openstaan).

Alt-tabben is niet meer nodig. Je beweegt gewoon met jouw muis over een actief icoontje en zodra je dit doet, krijg je in een klein venstertje te zien wat er gaande is.

Als je vervolgens op het kleine venstertje gaat staan, dan komt het venster ook in het groot (voor even) tevoorschijn. Wil je overschakelen naar dit venster, dan doe je dit met een enkele klik:


Helemaal geweldig is dat je een icoon ook met de rechtermuisknop kunt openen en dan zie je de recent geopende bestanden, zoals bv:

Daarnaast kunnen programma's hun voortgangsbalken op de taakbalk laten zien, gewoon in het icoontje geprojecteerd, dus kun je gewoon wat anders gaan doen en zie je vanzelf wel wanneer de actie klaar is (je ziet nu terwijl ik lekker doortik dat er in het bovenste icoontje een stel bestanden gekopieerd worden):


Oh ja op de rechterkant van de taakbalk (bij mij de onderkant) zie je standaard maar een paar icoontjes (de netwerkstatus, de stand van de batterij en de volumeregelaar) en als je graag al die andere aandachttrekkerige icoontjes ook zou willen zien, dan kan dat, maar het hoeft dus niet. En als je graag naar jouw bureaublad wil kijken, bijvoorbeeld omdat je net een nieuw achtergrondje hebt, dan ga je zet je jouw muis even op het vakje linksonder en dan worden alle vensters transparant:

De taakbalk van Windows 7 is geweldig. Eindelijk verlost van die iconen en van dat startmenu en van dat eindeloze ge-Alt-tab. Eindelijk biedt Windows mij een visueel overzicht over wat ik aan het doen ben.

XP heeft nu een opvolger die echt beter is. Vista trouwens ook, ik heb een sterk vermoeden dat op mijn vaste PC Vista zijn langste tijd gehad heeft.

Clicky

Clicky Web Analytics