23 februari 2010

IQ test


Maak de volgende reeks af:
Buiten
Binnen
Buiten
Binnen
Buiten
Binnen
Buiten
Binnen
Buiten
Binnen
Buiten
Binnen
Buiten
Binnen
Buiten
Binnen
…….. ?

21 februari 2010

23.5 – 25.8 – 27.1 – 29.0


De 1500 meter is de mooiste afstand om naar te kijken en de mooiste afstand om te winnen. Omdat er altijd zoveel schaatsers zijn die vooraf kunnen winnen. Kramer werd genoemd, regerend Olympisch kampioen Fabris, Bokko, Kuipers, Groothuis, Skobrev, Marsicano, Hedrick. En er was een huizenhoge favoriet, Davis. En er waren nog wat outsiders ook.


Sprinters die wat uithoudingsvermogen hebben, kunnen de afstand aan, maar ook stayers die snelheid hebben. Voor de eerste categorie is het laatste deel van de race de achilleshiel, want als het eerste deel te veel kracht kost, verliezen ze in het laatste deel te veel. Omgekeerd is voor de stayer alles wat voor de laatste ronde ligt, de achilleshiel. Als hij te langzaam begint, haalt hij het verlies nooit meer terug. Een stayer moet "vlak" rijden om te kunnen winnen. De derde ronde mag ongeveer een seconde langzamer zijn dan de tweede, maar niet meer, en hetzelfde geldt voor het verschil tussen de laatste en de derde ronde. Sven Kramer reed een opening en een eerste volle ronde die in orde waren, maar verloor vervolgens omdat zijn derde ronde te langzaam was. Ivan Skobrev deed het beter. Bij hem was zijn tweede ronde te langzaam, 26.8, maar zijn derde ronde was vervolgens 27.5 en zijn vierde was zelfs fabuleus, 27.7, een verval van tweetiende seconde op de afstand waar de verzuring altijd hevig toeslaat, waar naalden in de benen steken en waar zelfs de mensen die de afstand goed kunnen rijden en in vorm zijn, moeite hebben om diep te blijven zitten en goed te blijven schaatsen.

Bij de 1500 meter kun je het winnende schema van te voren niet kunt voorspellen. Je kunt niet een papiertje pakken en de rondetijden opschrijven die de winnaar zal gaan rijden. Wel is het zo dat wanneer het winnende schema gereden wordt, je weet dat dit het winnende schema is. Dat is iets wat heel mooi is aan de 1500 meter. Het zijn ook foutloze bochten, mooi ritme, goed doorglijden op het rechte eind, in de laatste ronde een beetje coördinatieverlies maar toch diep blijven zitten en blijven schaatsen tot op de streep. Het ritme zit in de slagen, maar het ritme zit ook in de tijden, het verval tussen de opeenvolgende ronden dat precies klopt. De cijferreeks van de winnaar heeft als je hem opschrijft, iets volkomen logisch, meer logica dan de cijferreeks van de nummers twee, drie en verder.



Chad Hedrick was gevreesd bij het Nederlandse publiek. Er waren vier redenen waarom hij goud ging winnen. Eén: hij pakte onverwachts een plak op de 1000 meter, wat niet van oudsher zijn afstand is. Twee: In Vancouver ligt zijn soort ijs, ijs waarop je keihard moet werken wil je er snel op gaan, en wat Hedrick daar op dat ijs doet, lijkt soms nauwelijks op schaatsen, maar wel altijd op keihard werken. Drie: Hij had in Stefan Groothuis een ideale tegenstander, iemand die als een raket vertrekt, zodat Hedrick, die het verschrikkelijk vindt om achter iemand aan te rijden, al zijn wilskracht zou mobiliseren om er bij te blijven. En vervolgens er de laatste ronde voorbij, want ook hij is een man van de laatste ronde. En vier: Tegenwoordig kijkt hij omhoog als hij aan de start staat, en dat doet hij niet om het dak van de Richmond Olympic Oval te inspecteren, dat doet hij voor Hem. Hij wijst Hem aan. Voor het toekijkende volk wijst hij Hem aan en zegt er zoiets bij als "Daar is degene voor wie ik het tegenwoordig allemaal doe". Als de liefde wederzijds zou zijn, dan waren wij Nederlanders kansloos. Ten eerste is net ons christelijke kabinet gesneuveld, dus alle reden voor Hem om wraak op ons te nemen, en ten tweede, als Hij zou willen dat Hedrick won, dan zou dat natuurlijk ook gebeuren.



Shani Davis was de grote favoriet. Hij had meestal gewonnen in de worldcupwedstrijden. Zijn bochtentechniek is ongeëvenaard. Op de rechte einden kunnen sommigen hem net voorblijven, maar in de bochten ben je kansloos tegen Davis. Hij kan zo hevig versnellen in de bochten dat zijn ronden uiteindelijk sneller zijn dan wie ook. Waar een goede 1500 meter rijder een eerste volle ronde van 26 laag rijdt, rijdt hij 25.8. Hij rijdt normaal gesproken het allersnelste eerste volle rondje.

Dat was nu ook zo, alleen was er nog iemand die een eerste rondje van 25.8 reed, en dat was Mark Tuitert. Al jaren een goede 1500 meter rijder, maar door niemand getipt als medaillewinnaar. In de rijtjes met favorieten heb ik hem niet horen noemen. Er waren vier redenen waarom hij geen goud ging winnen. Eén: Hij had niet op het podium gestaan in worldcupwedstrijden. Twee: Op het Olympisch kwalificatietoernooi waren Kuipers en Groothuis beter. Drie: Hij rijdt al jaren mee in het circuit, werd ooit een keer Europees kampioen, maar vervolgens grossierde hij nou niet bepaald in grote prijzen. Soms een uitschietertje, maar meestal subtop. Vier: Bij mijn weten is hij niet in de Heer, heeft hij geen dodelijke ziekte overwonnen en ook vertelde hij niet voor elke camera die het weten wilde, dat hij de Beste is. Mark Tuitert is gewoon Mark Tuitert. Als alles meezit misschien brons, maar goud?



Gisteren was Mark Tuitert de allerbeste. Opening 23.5, net iets beter dan goed. Eerste volle ronde 25.8, even snel als Davis. Als Tuitert net niet optimaal in vorm zou zijn geweest, zou nu het verval hebben toegeslagen. Een verkramping in de slag, een grimas in het gezicht en een verval van minstens anderhalve seconde maar waarschijnlijk meer. Maar nee, zijn tweede volle ronde was 27.1. Dit bleek achteraf de cruciale ronde. Tuitert reed in zijn tweede volle ronde de allersnelste ronde van het hele veld. Op de stayers nam hij veel te veel voorsprong om die in de laatste ronde nog te kunnen verliezen. Tuitert reed voordat Davis moest. Toen Davis reed, werd Tuitert als een streep op het ijs geprojecteerd. In het begin reed Davis precies op Tuiterts streep, maar bij het uitkomen van de laatste bocht van de tweede volle ronde verscheen er een grimas op zijn gezicht, en was te zien dat de streep langzaam maar zeker bij hem vandaan begon te rijden. Davis werd tweede en Tuitert won. 23.5 – 25.8 – 27.1 – 29.0 was het rijtje dat paste, dat klopte, het rijtje waar evenveel muziek in zat als in Kleintje Pils tijdens de dweil.



Een Olympische 1500 meter is één van de vele schoonheden van Zijn schepping, dus ik neem aan dat de Here toekeek. Wellicht schreef Hij de rondetijden mee. Hij keek, schreef mee en zag dat het goed was.

16 februari 2010

Zamboni


Gisternacht zag ik helaas de 500 meter niet, het was me te laat. Achteraf hoorde ik dat er een spannende schaatsstrijd heeft plaatsgevonden, maar dat zich daarnaast ook een soap rondom de dweilmachine ontvouwde. Er waren er twee stuk en de derde schaafde niet vlak genoeg, zodat op het middenterrein een drukte van belang ontstond met klagende en gesticulerende coaches.

Geen wonder, al dat malheur. De dweilmachines waren namelijk niet van het juiste merk, het waren geen Zamboni's. Nu wordt er vanuit Calgary inderhaast een nieuwe dweilmachine naar Vancouver gehaald, een tocht van 1000 kilometer dwars over de Rocky Mountains. Deze dweilmachine is wel van het merk Zamboni.

De falende machines van Vancouver zijn dus geen Zamboni's, maar Olympia's. Probleem is dat mensen een dweilmachine Zamboni plegen te noemen, ook al is hij van een ander merk dan Zamboni. Jan Smeekens vertelde na zijn race op de Nederlandse televisie aan miljoenen huishoudens dat hij jaren van voorbereiding niet in het water liet vallen door één zo'n stomme kapotte Zamboni. Vandaar dat de directeur van Zamboni Nederland vandaag op de Nederlandse televisie zendtijd kreeg om aan diezelfde miljoenen huishoudens te vertellen dat de Zamboni nooit stuk gaat en wel vlak schaaft en dat je die machines van dat andere merk, die wel stuk gaan en niet mooi vlak schaven, dus geen Zamboni's mag noemen. Want dat zijn het niet!


 

Dames en heren, het woord van 2010 is bekend. Bij voorkeur te gebruiken in combinatie met bijvoeglijke naamwoorden als kapotte, rottige, stomme, kloterige of aftandse.

14 februari 2010

De Koreaan Lee


In sportwedstrijden kom je hem met grote regelmaat tegen, de Koreaan Lee. Soms ook wel "de relatief onbekende Koreaan Lee" of zelfs "de Koreaan van wie niemand ooit gehoord heeft". Als je de Koreaan Lee in het schaatsen tegenkwam, deed hij mee aan het WK allround, werd tweede op de 500 meter en deed vervolgens een minuut of 9 over de 5 kilometer. Maar de tijden zijn veranderd. Gisteren werd de relatief onbekende Koreaan Lee tweede op de Olympische 5 kilometer.



Daarmee veroverde hij voor deze ene keer de meest felbegeerde plek. Tweede worden wordt vaak verschrikkelijk genoemd, omdat je daarmee aantoont net niet goed genoeg te zijn voor de eerste plek. Tweede is niks. Degene die eerste wordt, wordt nog decennia lang herinnerd, maar degene die tweede wordt, is zo vergeten. Alleen als je het tweede worden tot kunst verheft, zoals Joop Zoetemelk deed, dan heeft de plek z'n charme, maar verder…. Wie waren de Nederlandse gouden medaillewinnaars bij het schaatsen bij de vorige Olympische Spelen, Turijn 2006?

 
Okee, heel goed, Ireen Wüst, Marianne Timmer en Bob de Jong. Zonder googlen, mag ik toch hopen? Maar nu even – en natuurlijk nog steeds zonder googlen - vertellen wie de Nederlandse zilveren medaillewinnaars waren?

 
Ik was in ieder geval al weer vergeten dat Renate Groenewold toen zilver won op de 3 kilometer, en de andere zilveren medaillewinnaar van Turijn was Sven Kramer, op de 5 kilometer, die toen nog een jong broekie was, maar wel iedereen behalve Chad Hedrick wist te verslaan.



Dit keer haalde de Koreaan Lee een felbegeerde tweede plaats, want op meer had hij nooit gerekend. Er waren gisteren namelijk 27 mensen die voor een tweede plek reden, en er was één man die reed om het goud niet te verliezen. Sven Kramer. Hij was niet zo maar simpel de favoriet. Zoals de commentatoren het uitdrukten, ieder ander dan Sven Kramer die vandaag goud wilde winnen, moest boven zichzelf uitstijgen, maar Sven Kramer moest om goud te winnen alleen maar zichzelf zijn. De afgelopen drie jaar won hij altijd, op één keer na. Dat waaraan hij aan gewend was, moest hij gisteren gewoon nog een keertje doen. Gisteren moest hij maar even niet verliezen. Even niet nu. Voor het vergaren van eeuwige roem en van kwalificaties als beste Nederlandse schaatser aller tijden of misschien zelfs wel beste schaatser aller tijden, punt, zou het zeer verstandig zijn de Olympische 5 kilometer te winnen. Er komen er niet zoveel in een schaatscarrière, dus even niet thuis geven op zo'n wedstrijdje is duur.

Sven Kramer weerstond deze druk en reed de race die hij moest rijden om te winnen. In de rit daarna reed de Koreaan Lee. Hij beantwoordde de versnelling die zijn tegenstander Bob de Jong plaatste. Sterker nog, hij reed bij hem weg en won verrassend, een zeer goede prestatie, want Bob de Jong was één van de mannen die getipt werd voor het meest felbegeerde zilver ooit. Hij zorgde voor nog meer onrust in het Nederlandse kamp, omdat hij slechts 2,4 seconden boven de tijd van Sven Kramer bleef. En hierna moest de gevreesde Enrico Fabris. Als de relatief onbekende Koreaan Lee zo dichtbij de tijd van Sven kon komen, zou Enrico Fabris er dan vervolgens geen gehakt van gaan maken?

Dit gebeurde niet, want we wisten nog niet dat de Koreaan Lee boven zichzelf uitgestegen was, dat hij van de 27 mensen die reden voor de tweede plaats, degene was die slaagde. Sven Kramer was de zekerheid, de Koreaan Lee de verrassing. Een shorttracker die dit seizoen overschakelde op langebaanschaatsen, in de hoop mee te kunnen doen aan de Olympische Spelen. Iemand die kwam, zag en een lange neus maakte naar de hele gevestigde orde, op één onverslaanbare man na.

 
De Olympische Spelen van 2014 zijn in het Russische Sotsji. Wie dan de grote favoriet op de Olympische 5 kilometer zal zijn, is nog onbekend. Misschien is het wel de nu nog relatief onbekende Koreaan Lee. Maar misschien ook wel niet. Misschien weten we op dat moment niet of nauwelijks nog wie er 4 jaar geleden nou ook al weer dat zilver won.

07 februari 2010

Bijbaantjes


"Hoe zit dat met jou? Heb jij een leuke bijbaan?"

Natasha knikte blij. Ze schoof haar rokje glad en strak nadat ze was gaan verzitten om te vertellen dat ze bij de Toog werkte. Een echte studentenkroeg. Ze wees op het gezelschap. Ze kwamen allemaal wel eens bij haar bier drinken.

"Vrijdagavond is studentenavond," verduidelijkte Natasha. "Dan is een meter bier 10 Euro."

"We komen niet altijd hoor, zo af en toe maar," voegde Diederien toe, maar Lisette liet er een welgemeend "Liegebeest" op volgen, waarna ze met een wonderlijke mengeling van schaamte en trots zei dat ze eigenlijk elke vrijdagavond in de Toog te vinden waren.

"Leuk," zei Marlous, de enquêtrice van SQU. Op haar duur uitziende laptop tikte ze "horeca" in.

"En jij," vroeg ze terwijl ze Lisette aankeek. "Wat is jouw bijbaan?"

 
"Ik noem het al geen bijbaan meer," zei Lisette. Vervolgens zei ze dat ze Office Manager was bij een best groot advocatenkantoor.

"Sorry," zei Marlous. "Wat doet een Office Manager. Is dat een soort gebouwendienst?"

"Gebouwendienst," herhaalde Lisette smalend, waarna ze haar ganggenoten een dodelijke blik toewierp omdat ze alledrie in de lach geschoten waren. Zeg maar gerust een stuip.

"De management assistent en ik zijn de steun en toeverlaat van de directie," zei Lisette toen het weer een beetje stil was. "Wij plannen de afspraken en regelen de hotels. Dat soort dingen. Ikzelf zorg dat de vergaderzalen in orde zijn, dat er bijvoorbeeld een beamer is wanneer die nodig is."

"Dat klinkt mij toch wel in de oren als Gebouwendienst?" zei Barbara, die nog maar een maand in het huis woonde en nu voor het eerst ondervond hoe dodelijk Lisettes blik kon zijn.

"Ik schrijf secretariaat op, is dat goed?" vroeg Marlous. Lisette maakte een toegeeflijk gebaar. Ze vulde haar Proseccoglas bij. Terwijl ze dit deed zei ze, dat ze wel eens overwogen had of ze niet met haar studie zou stoppen. "Ik verdien er namelijk best aardig mee," voegde ze eraan toe. Haar heimelijke lach liet doorschemeren dat je bij "best aardig" moest denken aan "heel veel".

"Over de verdiensten kunnen we het zodadelijk hebben," zei Marlous. "Dat is het volgende blokje met vragen."



"En jij?" vroeg Marlous. Ze aarzelde even, voor ze zich herinnerde dat de naam van de vrouw tegenover haar Diederien was.

"Oh gewoon," zei Diederien. "Ik werk in de reisbranche. Ik ben hostess en reisleidster, vooral 's zomers."

Marlous vroeg naar welke landen ze zoal afreisde en keek wat teleurgesteld toen ze hoorde dat de reis meestal naar Leer of Emden ging.

"Het zijn busreisjes," zei ze. "Vooral voor bejaarden. Het voornaamste doel is winkelen." Marlous knikte en begon te tikken. Diedereen keek naar de fles en zag dat er nog een mooie bodem inzat. Ze keek de kring rond en ze leek enigszins teleurgesteld toen Barbara haar laatste slok opdronk en haar lege glas naast dat van haar zet.

"Er zijn heel veel studenten die bij een supermarkt werken, hoor" zei Marlous. "Het is beslist één van de populairste bijbaantjes. Ze keek Barbara aan, die besloot eerst nog even een slokje te nemen voor ze zei dat ze SM-meesteres was.



"Wat zei je?" vroeg Marlous.

"SM-meesteres," herhaalde Barbara, maar Marlous had haar eigenlijk best verstaan. Ze begon te knikken.

"Interessant," zei ze toen en ze dook voorover naar haar laptopscherm. Naast het invoerveld voor het beroep opende ze de keuzelijst om te kijken welke omschrijving het beste paste bij wat ze gehoord had.

"Wat een goeie grap," barstte Diederien los. Ze schoot in de lach en de rest van de studenten ook. "Je had me toch echt even te pakken," hinnikte Diederien.

"Maar het is helemaal geen grap," zei Barbara. "Het is echt mijn bijbaantje." Ze nam nog een slok. Haar glas was al weer bijna leeg. Om haar heen was het stil geworden.

"Ik werk in een mooi huis met kamers," zei Barbara. "Op zondag en op maandag. In die kamers ontvang ik mannen met bepaalde behoeftes. Soms ook vrouwen, wat een enkele keer voorkomt."

"Je slaat dus mannen," zei Lisette en Barbara knikte. "Onder andere," zei ze.

"Voor geld," zei ze en weer knikte Barbara.

"Een godverdommese hoop geld natuurlijk," realiseerde Lisette zich met een schok. Ze bekeek Barbara vanuit de hoogte, want ze droeg de simpelste kleren van allemaal, een spijkerbroek en een bloesje. Toen ze haar niet opgemaakte ogen opsloeg, wendde Lisette de hare af. Ze voelde iets waardoor ze dat moest. In haar bijzijn voelden "die mannen" waarschijnlijk precies hetzelfde.

"Ik heb vermaaksindustrie in mijn lijstje," zei Marlous. "Is het goed om het daaronder te zetten?"

Even aarzelde Barbara, maar toen begon er een lachje rond haar mond te spelen. "Vermaaksindustrie klinkt uitstekend," zei ze. "Ik vermaak mezelf in ieder geval altijd kostelijk."

Ze keek naar Diederien, wier mond dichtviel. Maar vervolgens begon ze te hoofdschudden. Ze wees met haar vinger wat doelloos in het rond.

"Het is dus echt zo dat je… Maar heb je dan ook seks met ze?" viel ze zichzelf ontsteld in de rede.

"Bijna nooit," zei Barbara. "De meeste mannen komen om een middagje vastgebonden te wezen. Ze willen dat ik hen plaag en verneder. En de meesten willen ook dat ik hen pijn doe. Die wes willig ik in."

"Interessant," zei Natasha en Diederien en Lisette vielen haar aarzelend bij, hoewel hun ogen donker stonden. Lisette en Diederien wisselden een heimelijke blik. Twee maanden terug, bij de ballotage voor de nieuwe huisgenote, hadden ze duidelijk niet de goede vragen gesteld.

"Errug kinky hoor,"zei Diederien met een stem die een reclamespot zou hebben kunnen nadoen. Lisette knikte mee.

"Vind je het lekker," vroeg Natasha. "Met vrouwen bedoel ik?"

Ze bekeek Barbara met haar grootste blauwe ogen terwijl haar handen haar knieën vasthielden die bij het wippen op de bank een stukje open gingen. Een flink stuk. Ze ging abrupt netjes zitten toen ze voelde dat het afgrijzen in de ogen van haar huisgenotes zich begon af te keren van Barbara. Ze trok haar rokje opnieuw glad en strak. Toen Barbara haar vorsend bekeek, durfde ze niet meer terug te kijken.

"Ik zou willen dat je jullie baantje waardeert met een cijfer tussen 0 en 10," zei Marlous. "Wat geef jij dan voor cijfer, Natasha?"

"Oh een 7," zei Natasha. "Het is leuk werk maar de late uren zijn vervelend. Als al die dronken torren naar huis zijn, sta ik dus nog de tap schoon te maken."

"Ook een 8," zei Lisette. Diederien had een 6 over voor haar bijbaantje. Als ze te veel uren moest maken en dat was vaak zo, dan kreeg ze last van RSI.



Vervolgens richtten vier paar ogen zich op Barbara, die heel even verlegen onder de belangstelling leek, maar vervolgens haar meest uitdagende blik de kring liet rondgaan.

"Ik geef mijn werk de volle 10," zei ze kalm, waarna het stil was, op het geluid van de toetsen van Marlous' laptop na.

02 februari 2010

Gezocht


Erik kwam langs het park en zag een moeder haar kindertjes hun sjaaltje nog wat beter omdoen. Ze gaf hen hun instructies. Niet te dicht bij het water komen. Alleen op het gras en niet in de perken. De beide kleuters dartelden bij hen vandaan, ieder een andere kant op, maar vervolgens deed het jongetje die de oudste van de twee leek, een zweefvliegtuig na die na een wijde bocht bij zijn zusje uitkwam.

"Jongens, niet stompen," schalde het vervolgens achter Eriks rug.

"Nog maar even niks vermelden over een kinderwens," dacht hij en hij wandelde verder naar de Schildersbuurt.

 
Erik passeerde de woonkamer van een bejaard echtpaar en zag meneer de krant lezen en mevrouw aardappels schillen. Hij passeerde een school en zag twee relatief grote jongens tegen een kleinere aanduwen. Hij zag dat de meisjes bij het springtouw ruzieden over wie mocht springen en wie moest draaien. De blondine met de kijfstem beslechtte het pleit door het touw op te rapen en dit aan de kleine meisjes te geven die er Indisch uitzagen. Ze ging in het midden staan en wachtte demonstratief met haar handen in haar zij tot het touw draaide en zij kon springen.

"Een relatie op basis van gelijkwaardigheid," mompelde Erik.



Hij liep de croissanterie voorbij en de konditorei ook, maar had vervolgens zo veel zin in koffie dat hij neerstreek bij de MacDonalds. De koffie scheen daar goed te zijn, hoorde hij altijd. Twee tieners ruzieden over of ze vanavond naar de disco zouden gaan of naar Melanie. Het meisje sprak lang en op steeds heftiger toon. De jongen deed niet veel meer dan er af en toe wat tegenin brommen.

"Een relatie op basis van volstrekte gelijkwaardigheid," playbackte hij plechtig tegen zijn eigen weerspiegeling in de ramen.

Nadat hij het servetje dat hij bij zijn koffie gekregen had, drie keer had op- en opengevouwen, pakte hij de pen uit zijn borstzakje die hij altijd bij zich droeg en hij schreef: "Ik, 42 jaar, academisch gevormd, ben iemand die door het leven wordt toegelachen"

Eerst fronsde hij zijn wenkbrauwen maar vervolgens lachte hij het servetje toe.

"Maar de vorige keer was het ook al dat je…" verstond Erik.

"Goede baan, mooi huis, financieel onafhankelijk," schreef hij nadat hij op zijn pen gekauwd had.

"Er is maar één ding wat ontbreekt," dacht hij en hij keek naar buiten waar een verbazend dunne blonde vrouw hevig gesticulerend langskwam, in gezelschap van een dikke man met vet piekhaar die even steels naar binnen gluurde alsof hij ook op dit nog vrij vroege en ongeschoren uur al zin had in een Big Mac.

"En dat ben jij…"



Toen hij weer buiten stond, knoopte hij zijn jas dicht, want het was guur. Hij schrok een beetje van een hondje dat hijgend op hem af rende, spartelend op zijn pootjes toen de dame die zijn riem vasthield hem driftig bij Erik wegsleepte. "Mooi," dacht hij met een blik op haar benen in kousen.

"Ze moet ook niet te oud zijn natuurlijk," dacht hij nadat hij haar in haar gezicht gekeken had. "35-40," dacht hij, maar dat beperkte het aanbod wel heel drastisch. "18-40," dacht hij en hij zag een prachtig meisje met lange blonde haren kauwgom kauwend aan de arm van haar vriendje langslopen, die zei dat ze nu even bij de Media Markt gingen kijken.

"Laten we realistisch blijven," dacht hij. "28-40".

"Aantrekkelijk, onafhankelijk, sensueel," dacht hij erachteraan en zijn tred kreeg iets verends. Mooi en aantrekkelijk was bij nader inzien een beetje dubbelop. Welk woord gaf het beste aan wat hij zocht, mooi of aantrekkelijk?

"Ik wil ook niet dat ze dik is,"dacht hij, terwijl hij langs de winkel voor grote maten liep.

"Slank en aantrekkelijk," dacht hij, maar "aantrekkelijk en tenger gebouwd" vond hij beter klinken. "Hoewel, krijg ik dan niet van die anorexiagevallen langs?"

"Of is mooi en tenger gebouwd dan niet mooier?" dacht hij.



Erik wandelde over de brug en kwam op de singel. Op het water schitterde de zon die net door de wolken gebroken was.

"Jij zult mijn maatje zijn, mijn steun en toeverlaat, mijn lust en mijn leven en last but not least mijn tedere doch vurige minnares." zei hij hardop, vlakbij het water, waarna hij zich doodschrok want op de woonboot waar hij naast stond, ging plotseling een luik open. Hij trok zijn gezicht in zijn normale plooi en wandelde snel verder. Even later huppelde hij zo ongeveer. Hij kon haast niet wachten voor hij achter zijn PC zat.

"Vervolgens is het een mooi moment voor de sleutelzin: een relatie op basis van volstrekte gelijkwaardigheid".

Niet dat hij zoiets als een advertentie nodig had, maar makkelijk was het eigenlijk best wel.

"Eerst mailen en MSN'en en dan zien we wel."

"Oh ja ik moet ook nog ergens neerzetten dat ik ongebonden ben," dacht hij, bij het bereiken van zijn straatje.

"En dat ze niet rookt," dacht hij, bij het omdraaien van de sleutel in het slot.

"En dat acquisitie naar aanleiding van deze advertentie niet op prijs wordt gesteld," gromde hij en raapte het reclamefoldertje op dat ondanks zijn nee-nee sticker op de mat lag. Hij bekeek het. Hij scheurde het. Hij sloeg het open bij de binnenpagina en zag de doorkliefde geblondeerde haren van de vrouw die badmode showde. "Goede tieten," dacht hij, maar hij besloot dat dit geen goede gedachte voor in zijn advertentie was.

"Slechts een licht terugwijkende haarlijn," dacht hij en hij rende naar binnen, naar zijn PC. Hij had een voorgevoel van grootse dingen.

Clicky

Clicky Web Analytics