27 maart 2010

En God zag dat het helemaal niet goed was


Kinderen op scholen. Kinderen in internaten. Misdienaars. Wiener Sängerknaben. Doven. Blinden. Niemand van hen was veilig voor de geestelijken in hun buurt die zich dienaren van God noemden maar ondertussen hun handen in broekjes lieten glijden. En erger.

De Kerk van God verzon ooit het celibaat. Priesters en bisschoppen mogen niet trouwen. Omdat seks buiten het huwelijk ook niet mag, betekent het celibaat volledige seksuele onthouding. Althans in theorie. Naar nu blijkt vormt het celibaat geen enkele belemmering om seksuele handelingen te verrichten, want je doet het gewoon met hen die een afhankelijkheidsrelatie met jou hebben. Zij die geïndoctrineerd kunnen worden, bang gemaakt. "Als je nu niet stilstaat voor meneer Pastoor en hem zijn gang laat gaan, kom je niet in de Hemel." Nieuw is de wetenschap niet, het is al jaren bekend. Dat er een doofpotcultuur in de Rooms-Katholieke heerst, is ook bekend. Dat er misbruik gaande is, wordt ontkend, en als ontkennen niet meer helpt, dan wordt de geestelijke in kwestie overgeplaatst, zodat hij in een nieuwe parochie met nieuwe lieve kindertjes weer rustig zijn gang kan gaan.

Voor het eerst liggen nu de hoge omes onder vuur. Voor het eerst wordt het zelfs voor de Paus steeds moeilijker om te ontkennen dat hij ergens van af wist. Hij kreeg de zaken jarenlang op zijn bureau. En jarenlang besloot hij om er niets tegen te doen, totdat nietsdoen niet meer hielp, waarna hij de toestemming tekende om de geestelijke in kwestie over te plaatsen.

 
En God? Waar was God toen dit alles onder Zijn alziende ogen gebeurde? God keek toe en zag dat het helemaal niet goed was.

 
Macht corrumpeert, ook als het religieuze, van God gegeven macht is. Mensen die in een machtspositie zitten en aan niemand verantwoording hoeven af te leggen, vervallen in misdaden, of ze nu een wrede dictator zijn of een vrome geestelijke. Al Qaida is een criminele organisatie die duizenden slachtoffers heeft gemaakt, maar het zijn onnozele kindertjes vergeleken bij de Rooms-Katholieke Kerk, want daar staat de teller op miljoenen. Het zal niet gebeuren dat de machthebbers moeten aftreden, ze zullen blijven zitten en valse getuigenis afleggen tot de publiciteitsstorm geluwd is. "Wir haben es nicht gewusst", durfde één van hen bij Pauw en Witteman in de mond te nemen. Een grove leugen en een respectloze vingerwijzing. Als je een toespeling op de grootste misdaad uit de menselijke geschiedenis nodig hebt om de één na grootste te blijven vergoelijken, dan ben je ver heen.

Wat zou moeten gebeuren is dat de machthebbers in de Rooms-Katholieke kerk voor een tribunaal gedaagd worden, maar het zal niet gebeuren. Er moet schoon schip gemaakt worden. Dat kan alleen door zij die jarenlang de andere kant uitkeken, hun macht te ontnemen. Zij hebben meegewerkt aan het corrumperen van het instituut. Laat nieuwe mensen proberen om van de het besmeurde instituut Rooms-Katholieke kerk weer iets te maken waar mensen vertrouwen in kunnen hebben en waar kinderen zich veilig kunnen voelen.

 
De gelovige gelooft dat er na dit leven nog een Oordeel komt. Als het voor de Paus en zijn hooggeplaatste volgelingen zover is, hoop ik dat Hij nog een greintje erbarmen over heeft.

14 maart 2010

Uit het wiel gereden


Het café was afgeladen vol, zo net na de koers. Glazen werden geheven, pullen getorst. Gezichten waren rood geworden en ogen vochtig, na het knipperen tegen de kou daarnet buiten knipperden ze nu tegen de rook. Renners die het café binnenkwamen werden toegeroepen en beklopt. Sommigen droegen het slijk van de weg nog op hun benen en broeken, anderen waren al gedoucht. Ook de renners kregen pullen met bier. Ze schreeuwden met rood wordende gezichten hun ervaringen aan zij die niet meededen.

"Het was zwaar geweest,"hoorde Casper om zich heen. "Na Westmalle die vuile wind op de kop," hoorde hij ook.

Daar was waar de waaiers geformeerd werden. Hij had het gezien. Hij had het doorgehad. Het was niet dat het koersverloop hem verrast had. Het was alleen maar dat hij dat wiel voor zich zag, een meter of een tien vooruit. Dat was het wiel waaraan hij moest aanpikken. Hij zette aan, maar even later bleek het wiel twintig meter ver weg. Gevolgd door vijfentwintig en dertig en vijfendertig…

 
Toen de winnaar binnenkwam, steeg het gejuich op uit alle kelen. Gejoel. Gehuil bijna. Want het was de jongen van de streek die vandaag gewonnen had. Een sterke renner, maar niet de favoriet. De jongen van de streek grijnsde van groot oor tot groot oor, want vandaag had hij de favorieten geklopt. Ook bij een andere afloop zou hij breed lachend in dit café hebben gestaan, maar nu wilden de mannen die hem bier aanboden, hem aanraken, en hun vrouwen hurkten om zijn gespierde kuiten te voelen. De kuiten van een winnaar.

 
Gerdien plofte tegenover Casper neer en reikte hem een pul aan.

"Wat is er?" zei ze, nadat ze allebei een slok genomen hadden en boven haar paarsig opgemaakte lippen een snor van schuim verschenen was.

"Ik ben de enige renner die kan zitten," zei Casper. Zijn altijd al wat stuurse gezicht kwam nog wat meer op onweer te staan.

"Hoezo? Hoe bedoel je?"

"Ik heb een tafeltje," zei Casper. "Een renner hoort helemaal geen tafeltje gereserveerd te hebben, want het café zat al vol tijdens de koers. Ik heb een tafeltje omdat ik de eerste uitvaller was."

Gerdien keek Casper aan terwijl ze een filtersigaret tussen haar lippen stak. Het paars van haar lipstick kleefde aan het filter en het kleefde ook aan haar vingertoppen die haar aansteker vasthielden.

"Ga je nu de hele terugweg zo somber zitten doen?" vroeg ze. Ze probeerde haar sigaret aan te steken, maar haar aansteker weigerde dienst. Met groeiende ergernis deed ze een nieuwe poging en nog één. Gerdien was in een klotehumeur, dacht Casper.

"Mooi is dat," dacht hij. "Dat kan ik er ook nog wel bij hebben."

Hij schudde en bevoelde zijn kuiten. Hij vroeg zich af wiens kuiten meer zeer deden, die van de winnaar of die van hemzelf. Hij voelde zich helemaal leeggereden. Hij herinnerde zich weer de Genoppense berg, de kasseien, zijn fiets die zijn armen liet rammelden en zijn benen, die steeds maar langzamer schenen te willen malen. Er zat nog een koersauto achter, van waaruit hem toegeschreeuwd werd dat hij vierenhalve minuut achterstand had op de laatste groep. Gevolgd door "Allez, ge kunt het".


 "Ik ben niet de winter blijven doortrainen om bij de eerste koers van het jaar uit het wiel gereden te worden," zei hij. Gerdien luisterde niet. Ze had een brede Vlaming aan zijn leren jekkie getrokken voor een vuurtje. Hij lachte van oor tot oor en trok zijn aansteker. Hij boog, presenteerde zijn vuurtje en brulde wat in Gerdiens oor. Gerdien fleurde zichtbaar op onder de aandacht.

"Wat een pens," dacht Casper. "Zeg je niet altijd dat een bierbuik een indicatie is voor een schrijnend gebrek aan discipline?"

Ze zei zulke leuke dingen tegen de Vlaming dat deze zich geroepen voelde om het laatste vrije stoeltje te pakken. Hij keerde het om en leunend op de glimmend bruine rugleuning parkeerde hij zijn achterwerk op krakend hout. Gerdien trok haar zwarte truitje recht en verschoof de brede riem die rondom haar smalle heupen zat.

"Jawel, laat je tieten maar eens zien," dacht Casper, terwijl hij net als de Vlaming keek naar de afdrukken die haar tepels maakte in haar truitje, en in de ban raakte.

"Dit is trouwens mijn man," hoorde Casper haar brullen, waarna haar hand, de paars gelakte nagel van haar wijsvinger hem aanwees. "Hij heeft ook aan de koers meegedaan."

De Vlaming lachte, hield zijn pul omhoog en zijn duim en brulde hem iets tegemoet, vermoedelijk hoe het gegaan was.

"Ja hoor het ging goed," brulde hij terug. "Wel een vuile wind na Westmalle," voegde hij eraan toe, maar de ogen van de Vlaming waren al afgedwaald. Ze keken nu in die van zijn vrouw en schenen daarin te willen verdrinken.

05 maart 2010

Het rode potlood


Het rode potlood is weer helemaal terug. Aan het begin van de eenentwintigste was de stemcomputer hard op weg het stemmen met het rode potlood te verdringen, maar toen kwam de actiegroep "Wij vertrouwen stemcomputers niet", onder leiding van Rob Gonggrijp. Ze wisten het programma Een Vandaag te halen met hun verhaal dat je met stemcomputers kinderlijk eenvoudig kunt frauderen. Je kunt van buitenaf de controle overnemen en vervolgens kun je hem herprogrammeren om bijvoorbeeld alle stemmen toe te kennen aan Trots Op Nederland, om maar eens een willekeurig splinterpartijtje te noemen. Hebben zij ook eens wat, is mijn eerste gedachte, maar helaas, na deze publiciteit was het snel gedaan met de stemcomputer. In 2007 werd verordineerd dat het stemmen weer overal met de hand moest gebeuren, dus met het rode potlood, en sindsdien is er weinig meer vernomen van nieuwe ontwikkelingen op stemcomputergebied.

Op zich is er met het stemmen met het rode potlood niks mis. Okee, het is zo dat je een vel papier ter grootte van minstens 10 toiletteerbeurten meekrijgt en dat je uit een immense lijst van partijen en kandidaten de kandidaat van jouw voorkeur moet zien op te sporen, maar als die horde genomen is, is het vervolgens kleuterschoolwerk: Het vakje inkleuren en niet buiten de lijntjes komen.


 

Afgelopen woensdag waren er gemeenteraadsverkiezingen. Ik zeg het er maar even bij, want de politici en media deden namelijk hun uiterste best om de indruk te wekken dat het om landelijke verkiezingen ging. Deze indruk is niet juist, er werd ons burgers gevraagd het rode potlood ter hand te nemen ten einde te besluiten wie er in de gemeenteraad mag gaan plaatsnemen, en dus niet wie er in de Tweede Kamerbankjes mag.

Het nadeel van het rode potlood bleek toen de stembussen dichtgingen. Zodra de stembussen dichtgaan, begint namelijk op televisie een verkiezingsshow. Het irritante van zo'n programma is dat het altijd opent met een peiling, en dat is natuurlijk geen gemeentepeiling maar een landelijke peiling. Je kent het wel, Ferry Mingelen gaat voor een prachtig blauw plat scherm staan en roept: "Stel er zouden landelijke verkiezingen zijn geweest, wie zou er dan de langste hebben gehad de grootste zijn geworden". Vervolgens laat hij de handjes wapperen en verschijnt er een prachtige winst- en verliesrekening op het scherm.

Hierna neemt de presentator de show over en ontbiedt op het televisiescherm achter hem één voor één de verslaggevers in het land, die allemaal bij een andere partij gestationeerd zijn. Waarna er partijleiders of kroonprinsen aan het woord komen, die vertellen dat het maar peilingen zijn, en dat verlies in peilingen toch niet als zodanig gezien moet worden, want er is hard gewerkt en veel bereikt en het enige is misschien dat de kiezer nog niet helemaal doorheeft dat hier hard gewerkt en veel bereikt is. En vervolgens wordt er geëmmerd over wie er met wie zou moeten regeren en wie juist niet en Ferry Mingelen ging ook nog staan goochelen met staafdiagrammen om te kijken welke coalities er mogelijk waren. "En dan gaan we nu naar het hoofdkwartier van Groen Links waar Femke Halsema gaat vertellen of ze de coalitie met de PvdA, SP, de Partij voor de Dieren, D66, VVD, PVV en SGP, die op een comfortabel meerderheid van 76 zetels mag rekenen, nou uitsluit of niet".

Op zich is hier niet veel nieuws onder de zon, dit soort dingen gebeuren altijd bij verkiezingsshows. Het kanaal staat open en de zendtijd moet gevuld en het is altijd fijn om het stomme volk te verbluffen met razend slimme grafieken. Alleen had je vroeger toen er nog een stemcomputer was dat het tellen der stemmen veel sneller ging. Tegen tienen begonnen allerlei uitslagen binnen te stromen, ook van grote plaatsen, en dan verstomde het gespeculeer en ging het vanaf dan waarover het zou moeten gaan, namelijk over gemeenteraden en raadsleden. Ook dan wordt er geëmmerd over winst en verlies, en wat dat betekent voor de landelijke verkiezingen, maar dan is de aanleiding tenminste een echte uitslag in plaats van een peiling.

Helaas, nu we weer terug zijn bij het rode potlood, werd het tien uur en de enige uitslagen die inmiddels binnen waren, waren Schiermonnikoog en Onderbanken. Dus gingen we het maar weer eens even over de lieveling van de media hebben, Geert Wilders. De partij van de man deed mee in slechts 2 van de 394 gemeenten, maar natuurlijk waren we toch heel erg benieuwd of hij in Almere de grootste was, en wat dat allemaal betekende voor straks op 9 juni. Dus kwam de presentator in beeld en zei "Inmiddels is 5 komma 3 procent van de stemmen in Almere geteld en laten we eens kijken welke partij hier de grootste is geworden en zou dat niet ons aller PVV kunnen zijn?"

Inderdaad bleek dat er in de diepste krochten van Haven en Buiten flink op onze Geert gestemd was, dus inderdaad, hij was de grootste. Waarna de partijleiders en kroonprinsen opnieuw over elkaar heen buitelden om vragen te beantwoorden over wat het betekende voor het land, en waarom Geerts Blijde Boodschap de kiezer wel aanspreekt, en of de PVV bij voorbaat uitgesloten werd of niet enzovoorts enzovoorts enzovoorts. De verkiezingsspot van de PVV werd alleen even onderbroken omdat de uitslagen van Oost-Knollendam en Tubbergen binnenkwamen, maar vervolgens ging het maar door en door en door, en toen ik om 11 uur uitgeput naar bed ging, was er nog niks bekend van wie er nou gewonnen en verloren had. Uit geen enkele grote stad was er een uitslag binnen. En toen ik gisterochtend de krant opensloeg, bleek dat Grootegast en Eemsmond nu geteld waren, maar van de grote steden was er nog steeds nauwelijks wat bekend. Oh ja, in Almere was inmiddels 48,22% van de stemmen geteld en het had er nog steeds alle schijn van de PVV de grootste zou worden. Gelukkig maar…


 

Dit kunnen we niet nog een keer hebben, op 9 juni, als de landelijke verkiezingen zijn. Het begin van de show staat al vast, om 9 uur sluiten de stembussen en dan begint opnieuw een grote verkiezingsshow. Rond half tien wordt Maurice de Hond naar het grote blauwe scherm geroepen en de presentator zegt: "Maurice, er zijn inmiddels 0.054% van de stemmen geteld, als je de tot nu toe getelde stemmen nou eens extrapoleert naar 100% en corrigeert voor het Schiermonnikoogeffect en een mooie correctie toepast voor de lage opkomst en het stralende weer en de opvallend grote hoeveelheid pollen in de lucht, wat wordt dan de uitslag?"

Waarna Maurice de handjes zal laten wapperen en op het scherm een indrukwekkende winst- en verliesrekening verschijnt waaruit blijkt dat de PVV de langste heeft de grootste is. En vervolgens zullen partijleiders verschijnen, waarbij sommige met blije gezichten zullen zeggen dat een historische avond geworden is en anderen zullen met gezichten als oorwurmen zeggen dat ze toch blij zijn, want er is hard gewerkt en veel bereikt maar wellicht is de boodschap toch nog niet helemaal tot de kiezer doorgedrongen.

Het enige wat ons kan redden van dit oeverloze geklets zijn echte, keiharde uitslagen. Maar als we hebben gestemd met het rode potlood, zullen die niet komen. Okee na Schiermonnikoog en Vlieland is er om vijf over tien Onderbanken, maar dat ligt vlakbij Venlo, dus dan weet je het wel, de victorie van de PVV zal alleen maar heviger gekraaid worden. Er zal uitgesloten worden en omarmd, maar bovenal zal er eerst maar eens afgewacht moeten worden totdat de uitslag definitief is, en dan gaan we naar de Koningin en dan pas zullen we wel eens zien welke coalitie er haalbaar is. En op het moment dat 6 komma 44 procent van de stemmen geteld is, en het er alle schijn van heeft dat de PVV nog steeds wel eens de grootste zou kunnen worden, al ontvouwt zich inmiddels een nek-aan-nek race met het CDA, dan zal er gepraat worden over hoofddoekjesverboden en migrantenstops en of dat niet uit te ruilen is tegen mooie nieuwe straaljagers of betere zorg. En zou Jan-Peter Balkenende na zoveel successen leiding kunnen geven aan een coalitie met een partijtje of zeven?

Ik kan blijven zitten tot 12 uur of nog langer, maar als ik het bier en de chips op heb en uitgeput en murw gebeukt naar bed ga, zal ik nog steeds geen flauw benul hebben wie er nou gewonnen en wie er verloren heeft. En ik zal dus ook geen flauw benul hebben of we nu wel of niet nog in een vrij land leven.


 

Ik wil nu de stemcomputer terug!

Clicky

Clicky Web Analytics