18 juni 2010

Alles voor het verhaal

Als je lief bent, maak ik je mooi, maar als je dat niet bent, nou, dan maak ik je misschien wel dood. Denk je dat ik dat niet zou durven? Als het moet, dan durf ik alles. Alles voor het verhaal, de plot, het logische vervolg. Als het functioneel is, dan ben je dood voor je het weet. Of misschien wel naakt. Ja naakt, dat lijkt me wel wat, dat lijkt me eigenlijk stukken beter dan dood. Dood is zo dood, vind je niet, en verder heb ik trouwens ook helemaal geen hekel aan je. Het is helemaal niet erg dat jij in mijn brein rondspookt. Gezellig wel, eigenlijk.


Nou okee, naakt hoeft niet. Niet meteen aan het begin tenminste, zo plompverloren, zo van dik hout. Al sluit ik beslist niet uit dat er in dit verhaal ontwikkelingen plaatsvinden waardoor de zaak verandert. Wacht jij maar eens even af. Als we drie alinea's verder zijn, zou het zomaar eens logisch of plausibel kunnen zijn dat je jouw kleren uittrekt, of op z'n minst is het dan niet meer compleet bespottelijk. Misschien vind ik je wel zo aantrekkelijk dat ik er bij het minste of geringste van wil gaan genieten. Ik kan jou laten doen wat ik wil, weet je nog? Ik kan jou laten zijn wie ik wil. Je bent de vrouw die hopeloos naar me smacht. Je bent de vrouw die verliefd geworden is op mijn stem. Je bent de vrouw die verrukt en betoverd is geraakt van mijn woorden. Mijn lippen naderen jouw oortje dat half verborgen zit onder jou frisgewassen blonde haren. Ga ik je kussen of ga ik fluisteren, en is datgene dat ik fluister dan het allerliefste wat je ooit gehoord hebt? Okee, een van de leukste dingen dan.


Ik wil niet dat de mensen zien dat je met huid en haar van mij afhankelijk bent. Ik maak je zelfstandig. Ik maak je trots. Ik maak dat je zelfbewust oogt. Er is bijna niemand die weet hoe klein jouw hartje feitelijk is. Je laat liever een masker zien dan de waarheid. Degene die via jou gezien wordt, is eigenlijk ikzelf, maar omdat iedereen naar jou zoekt, is er niemand die dat opvalt. Ik ben openhartig, maar er is niemand die het doorheeft. Ik zou over een zin of vier mijn diepste wezen kunnen blootleggen, maar iedereen zal denken dat hij een grapje heeft gelezen. Het maakt niet zo heel veel uit hoe eerlijk de schrijver is als hij zijn woorden optekent. Het gaat erom hoe eerlijk de lezer leest. Zoekt hij de waarheid tussen de letters, de woorden of de regels, of neemt hij letterlijk wat er staat. Of is ze een zij? Hou je trouwens van voetbal, natuurlijk gaan we uitslapen en brunchen en lieve woordjes in elkaars oor fluisteren, maar daarna om een uur of kwart over een …

"Oh dan ga je boeien om mijn polsen doen… Heel fijn hoor. Heel grappig, maarre, ik dacht dat ik je zojuist uitgelegd had dat…."


Als ik het voor het zeggen heb, zou het kunnen dat jij het volledig voor het zeggen hebt, maar als mijn pet daar niet naar staat, dan dans je naar mijn pijpen. Of ik verzin een man met donkere ogen als jouw tegenspeler en dan moet je bij dat bij hem doen. Misschien maak ik hem knap en geef ik jou vlinders in je buik en doe je toch waarvan je nu al zo'n drie alinea's zegt dat je een meisje bent dat zoiets nooit zou doen. Alles voor het verhaal. Maar eigenlijk ben ik jouw gezeur een beetje zat. Daarom zet ik jou bij nader inzien  toch maar op een bank, met alleen een kat in de buurt om te aaien.

12 juni 2010

Een grote dag voor Nederland


"Het is een grote dag voor de PVV maar ook een grote dag voor Nederland," zei Geert Wilders, nadat bekend was geworden dat hij heel veel zetels ging winnen. Die uitspraak is een mooie inkijk in het hoofd van de populist. De acht of miljoen negen stemgerechtigden die niet op de PVV gestemd hebben, zijn niet van belang, want "maar liefst" anderhalf miljoen mensen heeft het wel gedaan. Alsof die acht of negen miljoen het  ook hadden kunnen doen. Alsof mijn hart bij de PVV was toen ik in het stemhokje stond, maar helaas was vervolgens mijn verstand zo stom om een ander hokje in te kleuren.

"Niemand kan nu nog om ons heen," is de andere uitspraak. Het wereldbeeld van de schreeuwer. Misschien op het eerste gezicht een onzinnig beeld, maar wat gebeurt er als je een Amsterdamse Dam vol met mensen hebt die graag twee minuten stil willen zijn, maar er is ook één schreeuwer? Juist, en zo werkt het ook met de PVV. Geert heeft in zekere zin gelijk. Dat van die grote dag ammehoela. Maar we kunnen niet onze schouders ophalen voor zijn club, zijn geluid, zijn stemmers. Negeren is helaas te makkelijk.


 

Lijsttrekkers roepen nu in koor dat de verkiezingsuitslag recht gedaan moet worden, waarmee ze bedoelen dat er met de PVV gepraat moet worden. Dit is natuurlijk strategie. Ze zitten echt niet allemaal met een warm kloppend hartje van verlangen te wachten tot de PVV in het kabinet zit. Ze hopen dat Geert zelf de problemen gaat oplossen, door geen druppel water bij de wijn te doen zodat ze naar eer en geweten kunnen verkondigen dat er met die man niet samen te werken valt en dat de kiezer het ook gelooft.


 

De stelling dat met een kabinet CDA-VVD-PVV de verkiezingsuitslag recht gedaan zou worden, is behoorlijk aanvechtbaar. Ten eerste zit er een partij in die verpletterend verloren heeft. Ten tweede roept het gedachtegoed van de PVV, wat Geert zelf een "boodschap van hoop" noemt, bij sommigen weerstand op, als ik goed geteld heb bij een meerderheid van de Nederlanders. Misschien is dit kabinet voor één helft van het land een zegen, ze krijgen zo ongeveer wat ze willen. Hoewel, ik betwijfel of Geerts kiezers, die niet allemaal boven de anderhalf keer modaal zitten, de VVD-bezuinigingen zonder maagpijn verteren. Het CDA zal geen kans krijgen om er rustig weer bovenop te komen. En hoe blij zijn de Hans Wiegels van deze wereld als Geert straks Minister van Buitenlandse Zaken is geworden en op handelsmissie naar Turkije moet?

"Hé Erdogan, total freak, ik heb als opdracht om voor onze industrie hier in dit prachtige land met al die leuke moslims 5 miljard aan orders binnen te slepen."


 

Je moet constateren dat het land ongeveer 50-50 verdeeld is in hoe de toekomst er uit moet zien, en dus kun je zeggen dat een kabinet Paars-Plus de verkiezingsuitslag beter recht doet, want dan heb je tenminste vertegenwoordiging uit beide kampen. Of misschien moet je wel CDA-PvdA-VVD doen, al worden weinigen en ook ik niet vrolijk van dat idee. Wel betekenen deze keuzes dat de PVV constant aan de zijlijn mag gaan staan schreeuwen en dan sluit ik niet uit dat de volgende verkiezingen echt een "grote dag voor Nederland" zullen gaan worden. Kunnen we Limburg niet gauw weggeven aan Belgie, dat scheelt een zetel of 10 voor de PVV. Voor Belgie maakt het niks uit, ze kunnen daar nu ook al geen regering meer vormen.


 

De PVV aan de zijlijn betekent de PVV nog groter maken. Maar als de PVV gaat regeren, voel ik me pas goed gegijzeld. En als ik zeg "ik" en ook even populistisch denk, dan zeg ik dus eigenlijk "Heel Nederland". We kennen inmiddels de kreet "linkse hobby's", wat behalve het vertroetelen van allochtonen inhoudt dat je heel veel geld uitgeeft aan volslagen zinloze zaken als inburgeringscursussen, ontwikkelingshulp, milieusubsidies, cultuur, kunst en wetenschap. Als we de PVV laten regeren is dat een "nationalistische hobby". Kost ook duur hoor. Ten eerste worden een aantal van die jaknikkers die op dat lijstje van Geert staan, opeens minister van iets en ik twijfel nogal over hun vakbekwaamheid. Ten tweede wil Geert bijna alles laten zoals het was, behalve het immigratiebeleid en de bureaucratie. Dat eerste gaat er vermoedelijk op neerkomen dat taalcursussen worden afgeschaft zodat mijn Halalslager straks geen Nederlands meer spreekt, en het tweede komt er op neer dat er bij de overheid talloze consultants ingehuurd gaan worden à raison van enkele honderden Euro's per uur om een rapport te schrijven hoe de inkrimping gestalte moet krijgen. Ten derde, en daar zit de echte pijn, doet zo'n kabinet onze reputatie in het buitenland geen goed. Onze handel met moslimlanden zal tot 0 gereduceerd worden. Ons imago van tolerant en oase van stabiliteit en gelukkig gaat naar de maan. Het buitenland gaat denken dat "Heel Nederland" radicale standpunten loopt te verkondigen en een multinational die nog ergens een hoofdkantoor kwijt moet, gaat maar snel een landje verder.


 

Kortom, het is in zekere zin waar, "Niemand kan om de PVV heen". Of we laten ze regeren en ruimen achteraf een hoop scherven op, of we doen het niet, maar dan zitten ze in de hoek waar de klappen vallen en de hokjes rood gekleurd worden.


 

Daarom lijkt het me verstandig dat we de komende jaren het regeren zo weinig mogelijk aan de politici overlaten. Europa kan een stukje doen, het bedrijfsleven kan een stukje doen en de werkgevers- en werknemersorganisaties doen de rest. De Minister-President wordt een functionaris die linten doorknipt en handjes van slachtoffers komt vasthouden als er een ramp heeft plaatsgevonden. Om de verkiezingsuitslag recht te doen, mag Geert dan dit baantje gaan invullen.

06 juni 2010

Wat kan het me nog schelen

Dat er misschien wel een kabinet komt met de PVV erin. Er is nu nog maar één ding wat ik wil weten, en dat is alles over de hamstring van Arjen.

05 juni 2010

Onzichtbare inkt

Liever schrijf je een geheim op in onzichtbare inkt dan dat je het gewoon helemaal niet opschrijft. Voor praten geldt hetzelfde. De beste manier om een geheim te bewaren, is er tegen niemand iets van zeggen. Maar liever kies je één persoon uit om in vertrouwen te nemen, waarna je een onmenselijk beroep doet op dat vertrouwen door hem of haar te vertellen: "Wat ik je nu ga vertellen, mag je tegen niemand zeggen."

Er zitten gradaties aan het verklappen van een geheim. Je kunt het hele geheim aan iemand prijsgeven, maar het komt ook voor dat je toespelingen maakt. Je vertelt jouw geheim op een manier dat het niet duidelijk is dat je een geheim verklapt hebt. Dat doe je door cruciale dingen weg te laten, dingen die al te duidelijk en dus al te belastend zijn.

 
Toen Joran van der Sloot ongewild bij Peter R. de Vries in de uitzending was, leverde de belofte in de promo dat hij zijn geheim ging verraden, vele miljoenen kijkers op, ik weet niet meer precies hoe veel, wat minder dan een WK-voetbalwedstrijd maar wel veel meer dan willekeurig welke spelshow. Kijken was een anticlimax, want hij lulde wel een hele hoop, maar de belofte werd niet ingelost. Hij verried zijn geheim niet.

 
Of deed hij het toch? Achteraf denk ik van wel.

 
Maar dat was pas nadat het bericht kwam dat hij in Chili werd gearresteerd als verdachte van een moord op een nieuw slachtoffer. Een aanwijzing dat hij niet alleen maar iemand was die uit angst in een opwelling een lijk wegmaakte, maar dat hij een moordenaar was. Aanwijzing, wat zeg ik? Dit is geen aanwijzing meer, dit is schreeuwen. Al kun je blijven aanvoeren dat iemand pas schuldig is als hij veroordeeld is en zo ver is het nog niet. Bovendien blijft gelden dat voor de moord op Natalee Holloway te weinig bewijs is om hem ervoor te veroordelen. Officieel is Joran van der S. dus geen seriemoordenaar, maar officieus zal iedereen hem nu zo betitelen.

Achteraf bekende hij in die auto, met die joints en dat rondrijden, wel degelijk de moord op Natalee Holloway. Hij zei op een gegeven moment dat ze zomaar opeens begon te schudden en te sidderen en dat ze vervolgens omviel. Dat was de toespeling, het stukje wat hij schreef in zichtbare inkt. Maar daaromheen verzweeg hij datgene wat te belastend was, namelijk dat zijn handen om haar keel zaten en dat die handen heen en weer schudden tot hij haar levenloos voelde worden, waarna hij haar losliet.

 
Het invullen van de onzichtbare inkt is achteraf soms ontnuchterend gemakkelijk.

Clicky

Clicky Web Analytics