18 september 2010

Koebellen

Volgens de folklore doen Zwitsers hun koeien een bel om voor ze losgelaten worden in de wei. Eigenlijk nooit geloofd dat het waar was, je ziet het wel eens op TV, maar als je het in de reclame ziet dan is de koe paars en ik geloofde ook niet dat dit de kleur van de koe is in. Het lijkt nogal nutteloos, zo'n bel. Een hek om het weiland zetten is toch veel simpeler?
Maar de Zwitsers doen dat dus wel, hun koeien een bel omdoen, ook heden ten dage, nu er enkelbanden en chips zijn. Een weitje met koeien vind ik een rustgevende aanblik bieden, want koeien zijn dieren die volkomen onbekend lijken te zijn met het fenomeen stress. Als ze grazen, wat ze de ene helft van de dag doen, dan gaan kop en hals een beetje heen en weer en af en toe verzetten ze een poot om bij een nieuw stukje mals gras te komen, maar verder gaan ze op in wat ze doen en wat ze ruiken en wat ze proeven en is er niets wat suggereert dat ze het misschien anders of beter zouden willen hebben. In Zwitserland echter is het niet stil wanneer de koe graast, want hun bel rinkelt wanneer hun kop of hals een beetje heen en weer gaat. Met andere woorden, als je langs een wei met koeien komt, en er zijn eigenlijk altijd wel koeien aan het eten, dan is het een getingeltangel van belang. Eerst dacht ik steeds dat er ergens om de hoek een ijscokar aankwam, want dat is mijn eerste associatie met belgerinkel. Maar nee, het bleek een weitje te zijn.

Voor de koe zelf lijkt het me helemaal niet fijn. Ik zou er in ieder geval niet blij mee zijn als ik belgeluiden zou horen elke keer wanneer ik mes, vork of lepel oppakte om op eten aan te vallen. Om gek van te worden zelfs. Misschien dat een Zwitserse koe ook wel helemaal niet snapt wat de oorzaak is van het geluid. Misschien denkt ze dat gebel het geluid is van gras in doodsnood, de schreeuw van gras vlak voor het in één van die zeven magen verdwijnt.

Dat een hek in Zwitserland niet alles oplost, is duidelijk als je er een tijdje geweest bent, want veel van die weitjes liggen niet bepaald vlak. Palen zetten en palen slaan is daar niet simpel en er zullen altijd plekken blijven, de plekken waar het steil is, waar een koe zonder moeite kan oversteken van de hoge naar de lage kant, daar hoeft ze niet eens vrijheidsdrang voor te ontwikkelen of vandalistisch voor te worden, gewoon blijven grazen en dat hek wordt vanzelf omgeduwd.

Als je fietst in het Zwitserse heuvelland, is het gerinkel van koebellen een vaste begeleider op je reis. Maar ook op de bergpassen hoor je het soms, als je vroeg genoeg bent, als het gros van de motoren en auto's en touringcars en campers nog in het dal geparkeerd staan. Je beklimt een berg in het tempo van een koe die graast, en opeens denk je dat je een ijscokar hoort. Je richt jouw kop op, die bewoog als een koe die graast, op en dan ontdek je ergens ver boven of ergens ver onder jou een paar bruine stippen. Geen hele wei, want daarvoor is niet genoeg voedsel, maar voor kleine groepjes koeien is er tussen de rotsblokken en stenen voedsel genoeg. Een mooi gezicht, die bruine stippen. Een mooi geluid, zo'n bel. Een hart onder de riem voor de vroege klimmer, een stimulans om zijn weg te vervolgen.

Clicky

Clicky Web Analytics