05 november 2011

Iets warmer


Iets warmer


Nu de dagen steeds korter worden in plaats van langer, verlang ik weer terug naar mijn blog. Schrijven is het leukst op ochtenden waarop het maar niet licht wil worden, aan de keukentafel met de lamp aan. Koffie bij de hand, en iets lekkers voor erbij. Zitten en de hersens ertoe aanzetten om woorden te vormen. Het gaat goed als gedachten binnenin iets laten stromen. Woorden hebben iets nodig om op meegevoerd te worden. Ze moeten omlaag wapperen zoals een geel blad op het moment dat het afscheid neemt van haar boom, of ze moeten klateren als een bergstroompje, samen met andere bergstroompjes een compleet waterorkest vormen. Als je welgekozen woorden achter elkaar plaatst, krijg je een melodie, maar als het van binnen niet wil stromen, krijg je verkeerslawaai.
Soms lijkt het leven alleen maar verkeerslawaai. Kleuren willen niet opvallen, geuren willen mijn neus niet bereiken. De schoonheid van hoe mensen lopen of trippelen of schuifelen wil niet opvallen. Er zijn wel vogels die fluiten, maar de geluiden van de stad zijn de enige geluiden die opvallen. Bijvoorbeeld de geluiden van parkeerders. Ik woon in een rustig straatje, maar op zaterdagmiddag wordt er voortdurend geparkeerd en weggereden. Dus word dit stukje begeleid door geluiden van portieren die dichtgeklapt worden. Geluiden van motoren die starten, geluiden van gas geven, slippende koppelingen, abrupt remmen, want de wielen zijn nog niet schuin genoeg gedraaid om de plek te kunnen verlaten.
Terwijl iemand probeert weg te komen, staat degene die haar plek innemen al te wachten. Stationair draaiende motor. Alsmaar gebrom onder mijn raam, soms minutenlang. Als je wil beseffen hoe veel lawaai een benzinemotor eigenlijk maakt, ga dan in een rustig straatje waar wel betaald parkeren is, bij een raam een blogstukje zitten tikken.
Soms is het leven vooral grijs. Soms vlot het gewoon niet. Een doelloze bezigheid is het dan, dat leven. Ik voel me nutteloos. Hallo, ik ben hier een leven aan het leiden, roep ik dan in gedachten, maar er is niemand die het interesseert. Mensen lopen door. Een enkeling houdt heel even in, kijkt heel even om, maar bedenkt zich en loopt ook verder.
Op dit soort dagen met dit soort gedachten verlang ik nog het meest naar mijn blog. De eerste gedachte over een stukje op het blog zetten, is dat het nutteloos is, net als het leven waaraan ik nu even lijdt, in plaats van dat ik het leid. Dit blog is haar lezers allang kwijt geraakt. Er zijn geen bezoekers meer. De enkeling die  dankzij een verdwaalde zoekterm op Google naar hier verdwaalt, zal misschien even een paar regels scannen, maar bedenkt zich en surft verder.
Ondanks die wetenschap, geeft een stukje tikken en voltooien toch een goed gevoel. Want aan het eind van een stukje is het altijd ietsje warmer dan aan het begin.

7 opmerkingen:

Gerard zei

Mooi be en omschreven.

Wijnand zei

Zeker niet, was wachten op een stukje. Reken ook weer op een top 200, of is dat alleen in even jaren?

jack of hearts zei

@GdeB: thx
@Wijnand: top 200 sla ik dit jaar over, maar ik wil wel één tip geven. Lana del Rey - Video Games. De zomer komt spontaan weer terug, zo zwoel.

Henry zei

Dat was lang geleden! ;)

VenusVido zei

Doe ik graag, 's ochtends na het ontbijt. Lekker schrijven, muziekje aan, kachel hoog. Kop koffie erbij. De kat naast me. Als ik er helemaal in zit, hoor ik niks meer, zelfs de prachtige muziek niet meer.

Wenz zei

Je bent Jack of Hearts. Of je het nu wil of niet, vergeten wordt je niet. Je zit in ons virtuele hart. :) Kom, schrijf, besta, neem je ruimte in. Ik geniet daar graag van mee.

Zeekraai zei

hoezo geen bezoekers meer ?

Clicky

Clicky Web Analytics