15 augustus 2012

Leve Ierland


Er zijn misschien niet veel mensen die in Ballyvourney honger krijgen (behalve de inwoners van Ballyvourney zelf). De eenzame fietser wel. Daarom besloot hij een middagmaal te nuttigen in een pand met groene raampjes dat Abbey Hotel heette. Erg mondain zag het er niet uit, maar hoe veel mondains kon je verwachten van het Ierse platteland? Er was in ieder geval een grote bar, zag de eenzame fietser toen hij door een van de kleine raampjes tuurde. Hij parkeerde zijn stalen ros, bepakt met vier tassen, tegen de gevel.
Hij zocht en vond de ingang en passeerde een desk met een bordje ‘Reception’. Onbemand. Het was ook nog te vroeg voor incheckende gasten. Hij ging linksaf en betrad iets dat op een pub leek. Al was het publiek van deze pub wel opvallend oud. De eenzame fietser zag niemand die niet gepensioneerd was. De kreet 8 tot 88 kwam bij hem op, al zag de meneer links die met bibberende vingers een grote groene doperwt op zijn vork probeerde te prikken, eruit alsof hij best nog wel eens ouder kon zijn.
De oudjes zaten her en der verspreid aan tafeltjes, soms met z’n tweeën, soms alleen, maar één ding hadden ze gemeen. Ze hadden allemaal een bord voor zich met een paar heuveltjes aardappelpuree erop, een bergje grote groene doperwten en een gehaktbal met een jusvochtigheid van 100%. De eenzame fietser vroeg zich af of al deze oudjes hotelgasten waren of dat er een soos aan de gang, dan wel de pauze van een bridgetoernooi. Bij de televisie hoog aan de wand ontdekte hij een jonge jongen, ook al bezig met zo’n bord aardappelpuree. Daarnaast met een half oog bezig met het weerbericht. Een mevrouw met een full Irish accent vertelde opgeruimd dat het heel slecht ging worden.
De eenzame fietser besloot toch neer te strijken, al was aardappelpuree met doperwten nou niet het eten waar hij net buiten naar had verlangd. Nadat hij een minuutje had gezeten, begon de man achter de bar (ook niet meer de jongste) tegen hem te praten en naar achteren te wijzen. De eenzame fietser kon de man niet bijster goed verstaan, maar begreep dat hij daarheen moest voor het eten. De man zei wel “sandwich menu” en het leek de eenzame fietser stug dat hij daar aardappelpuree met doperwten mee bedoelde. Maar het was toch met een gevoel van wantrouwen dat de fietser zich naar de achterkant van de pub begaf, waar het donker was en een lege ruimte gaapte. Een beetje meer licht maken en hier kon op zaterdagavond traditioneel gedanst worden.
Als het niks was, zou hij rechtsomkeert maken, nam de eenzame fietser zich voor. Aan het begin van Ballyvourney had hij een tankstation gezien en daar kon hij vast wel een broodje scoren. Onder geen beding ging hij erwten zitten knauwen. Voor hij de ruimte betrad waar het licht was, kwam hem een geur tegemoet die hem deed denken aan een gaarkeuken. Werd het voer gratis verstrekt aan oudjes en hulpbehoevenden, en had de laatste klim hem zodanig afgemat dat de barman hem voor de laatste categorie aanzag?
De eenzame fietser betrad iets wat inderdaad wel wat weg had van een gaarkeuken. Een kleintje maar, met twee vrouwen achter een balie, beide in zwart kokstenue inclusief muts. In de voorste vitrine lag een grote berg aardappelpuree glimmend op hem te wachten. En ook van de erwten waren er nog meer dan genoeg.

Maar gelukkig, er konden ook sandwiches besteld worden, ontdekte de eenzame fietser op een schoolbord. Terwijl de oude man voor hem begerig op de stapel met puree wees, bestudeerde hij het aanbod. Hij besloot voor de Chicken Kiev te gaan, want daar zaten ook frietjes en salade bij. Want de eenzame fietser had best wel. De bestelling was geen probleem, hij kon teruggaan naar zijn tafeltje en dan zou het lekkers hem gebracht worden.
Terwijl de fietser zat en wachtte, zag hij dat de oudjes in een tijdsbestek van een paar minuten allemaal opstonden, alsof er een signaal gegeven was. Ze gingen letterlijk af door de zijdeur, de deur die toegang leek te geven tot de kamers van dit hotel. Toch werd het niet echt leeg, want er kwamen twee grote mannen binnen, nog lang niet gepensioneerd. Ze liepen resoluut door naar achteren en kwamen terug met hun aardappelpuree nadat de eenzame fietser bij de barvrouw (niet echt piep) een koffie had besteld. Monsterachtige porties.
Ongeveer op dat moment kreeg de eenzame fietser zijn sandwich voorgezet. Het was een enorm geval, twee keer drie sneetjes naar knoflook ruikende toast, met daartussen een dikke laag kip met cheddar cheese. Daarnaast een bakje dikke gele patatten en een op een schoteltje nog een berg salade wat in Nederland rustig als één lunchgerecht verkocht zou worden. En dat ene gerecht zou waarschijnlijk duurder zijn dan de 8,50 die als prijs op het schoolbord bij deze orgiastische lunch gekalkt stond..  
“Leve Ierland,” dacht de eenzame fietser terwijl hij zijn sandwich aan zijn mond zette. Hij smaakte heerlijk. Lekker veel vooral, veel knoflook, veel kaas, veel kip. Overdaad schaadt echt niet altijd. Halverwege zijn eerste sandwich wist de fietser al dat hij zijn friet nooit op zou krijgen. Hij keek om zich heen en zag dat één van de grote mannen een extra bak patat kreeg geserveerd bij zijn maaltijd. De eenzame fietser voelde bewondering voor de eetlust van de Ier. Hij kon aardig eten, maar hier in Ballyvourney, moest hij zijn meerdere erkennen. Hier woonden oermensen.

Uiteindelijk moest hij driekwart van zijn patat en een kwart van zijn sandwich laten liggen. Uitgeput maar voldaan leunde hij achterover en genoot van het glas water dat gratis verstrekt werd, op een groot dienblad op de bar stonden een aantal literglazen klaar voor de dorstigen. Als er eentje afgepakt was, zette de barvrouw er prompt weer een terug.
Op het tafeltje naast hem zette een enorme man in bouwvakkersoverall zijn bord vol aardappelpuree neer, om er op aan te vallen alsof dit het eerste eten was dat hij in drie dagen zag. In de tijd dat het de eenzame fietser kostte om de laatste bodem van zijn glas water op te drinken, verzwolg de man zijn middagmaal. Schoon op.
“Leve Ierland,” dacht de eenzame fietser nogmaals, waarna hij besloot dat het tijd geworden was zijn tocht te vervolgen.

Geen opmerkingen:

Clicky

Clicky Web Analytics