Subjackts

Iets warmer

2011-11-05T15:12:00.002+01:00

Iets warmer

Nu de dagen steeds korter worden in plaats van langer, verlang ik weer terug naar mijn blog. Schrijven is het leukst op ochtenden waarop het maar niet licht wil worden, aan de keukentafel met de lamp aan. Koffie bij de hand, en iets lekkers voor erbij. Zitten en de hersens ertoe aanzetten om woorden te vormen. Het gaat goed als gedachten binnenin iets laten stromen. Woorden hebben iets nodig om op meegevoerd te worden. Ze moeten omlaag wapperen zoals een geel blad op het moment dat het afscheid neemt van haar boom, of ze moeten klateren als een bergstroompje, samen met andere bergstroompjes een compleet waterorkest vormen. Als je welgekozen woorden achter elkaar plaatst, krijg je een melodie, maar als het van binnen niet wil stromen, krijg je verkeerslawaai.

Soms lijkt het leven alleen maar verkeerslawaai. Kleuren willen niet opvallen, geuren willen mijn neus niet bereiken. De schoonheid van hoe mensen lopen of trippelen of schuifelen wil niet opvallen. Er zijn wel vogels die fluiten, maar de geluiden van de stad zijn de enige geluiden die opvallen. Bijvoorbeeld de geluiden van parkeerders. Ik woon in een rustig straatje, maar op zaterdagmiddag wordt er voortdurend geparkeerd en weggereden. Dus word dit stukje begeleid door geluiden van portieren die dichtgeklapt worden. Geluiden van motoren die starten, geluiden van gas geven, slippende koppelingen, abrupt remmen, want de wielen zijn nog niet schuin genoeg gedraaid om de plek te kunnen verlaten.

Terwijl iemand probeert weg te komen, staat degene die haar plek innemen al te wachten. Stationair draaiende motor. Alsmaar gebrom onder mijn raam, soms minutenlang. Als je wil beseffen hoe veel lawaai een benzinemotor eigenlijk maakt, ga dan in een rustig straatje waar wel betaald parkeren is, bij een raam een blogstukje zitten tikken.

Soms is het leven vooral grijs. Soms vlot het gewoon niet. Een doelloze bezigheid is het dan, dat leven. Ik voel me nutteloos. Hallo, ik ben hier een leven aan het leiden, roep ik dan in gedachten, maar er is niemand die het interesseert. Mensen lopen door. Een enkeling houdt heel even in, kijkt heel even om, maar bedenkt zich en loopt ook verder.

Op dit soort dagen met dit soort gedachten verlang ik nog het meest naar mijn blog. De eerste gedachte over een stukje op het blog zetten, is dat het nutteloos is, net als het leven waaraan ik nu even lijdt, in plaats van dat ik het leid. Dit blog is haar lezers allang kwijt geraakt. Er zijn geen bezoekers meer. De enkeling die dankzij een verdwaalde zoekterm op Google naar hier verdwaalt, zal misschien even een paar regels scannen, maar bedenkt zich en surft verder.

Ondanks die wetenschap, geeft een stukje tikken en voltooien toch een goed gevoel. Want aan het eind van een stukje is het altijd ietsje warmer dan aan het begin.

Terug

2011-04-15T21:49:00.002+02:00

“Heej,” zei Roelien, met een blik en stem vol verrassing.

“Lang niet gezien,” liet ze erop volgen. Een kort moment nam ze Folkert van top tot teen op, waarna ze opschrok, zich omdraaide en van de hoogste plank de jeneverfles nam. Vanwege het verre reiken lieten haar schouderbladen lieten een afdruk achter in haar gesteven witte bloes.

“Ik neem tenminste aan dat dit nog steeds jouw drankje is?” zei ze. Folkert knikte. Roelien pakte een klein glaasje, zette het voor Folkert neer en vulde het tot de rand. Folkert keek ingespannen toe.

“Je ziet er goed uit,” zei Roelien. “Dunner,” liet ze er schalks op volgen.

Folkert leek verrast. Toen hij haar aankeek, dacht ze bij nader inzien dat hij er ook moe uitzag. Zijn lachende ogen maskeerden een triestheid, maar verborgen haar niet helemaal.

“Het is een tijdje wel goed met me gegaan,” zei Folkert. Hij nam zijn glas. Hij bekeek het. Hij leegde het in één teug.

“Maar nu niet meer?”

Folkert keek naar zijn glas. Het was wel tien seconden stil voor hij naar Roelien opkeek.

“Mag ik er nog één?” vroeg hij. Roelien haastte zich de fles te grijpen. Opnieuw vulde ze zijn glas tot de rand en opnieuw keek Folkert ingespannen toe. Zodra Roelien klaar was met schenken, nam hij onmiddellijk zijn glas.

“Het voornaamste is dat je terug bent,” zei ze. Folkert keek aan.

“Ja,” zei hij. “Ik ben terug”.

“Daar drinken we op,” zei hij vervolgens, waarna hij wederom in één teug zijn glas leegde.

Verlatingsangst

2011-02-05T14:52:00.000+01:00

“Jouw beurt, Sjaak,” spreekt de docente.
Net als de vorige tien sprekers uit de kring sta ik op, vouw mijn handen voor mijn buik en schraap mijn keel. Ik laat mijn rechtervoetje vrijen met het kille laminaat van het zaaltje.
“Toe maar, Sjaak,” moedigt de docente met zachte dwang aan.
“Ik ben Sjaak Kempe, en ik heb verlatingsangst,” zeg ik vervolgens tegen tien paar niet onwelwillende maar ook niet bijster geïnteresseerde ogen.

Wat is verlatingsangst? Heel simpel, het woord zegt het al, elke keer wanneer iemand zich aan mij dreigt te gaan binden, voel ik de vrees, sterker nog, de overtuiging, dat deze persoon mij zal verlaten. Vroeg of laat, ze laat me in de steek. Ik zeg “ze” want je raadt het al, verlatingsangst speelt met vrouwen en niet of nauwelijks met mannen.
Ik geloof ook niet dat ze me leuk vindt. Niet echt. Niet tot in het diepst van mijn hart. Als ze in woord, blik of gebaar laat merken dat ze me aardig, lief of begerenswaardig vindt, denk ik dat ze toneel speelt. Als ze zegt dat ze zo weer terug is, denk ik, ja dat zal wel weer. Als ze zegt dat ik bijzonder ben en dat ze onze relatie kostbaar vindt, dan denk ik ja maar voor hoe lang nog? En als ze onder of boven op me ligt en een orgasme krijgt, denk ik dat ze faket, of aan de buurman denkt.
Is het vervelend? Dat is een understatement. Is het belemmerend? In alle opzichten.

Ik wist al wel dat ik het had, verlatingsangst. Ik voelde het al langer. Maar het gaat zoals in het liedje van Boudewijn de Groot (Tip van de Sluier)
Achter iedere deur die ik open doe
doe jij een andere deur weer dicht
en zo blijf je verborgen,
nooit wordt er meer dan een tip
van de sluier opgelicht
Ik moest eerst mijn ziekelijke verlegenheid overwinnen voor ik ontdekte dat ik belemmerd werd door een minderwaardigheidsgevoel, en pas nu dit gevoel me geen parten meer speelt, heb ik een nieuwe stank ontdekt. Ik sluip nog weer verder de donkere gang in en ontdek een nieuw hol. Zwavelachtige dampen van de bewoner van dit hol kringelen mijn neus in en maken me onpasselijk. De draak is thuis.
Ik voelde altijd al wel dat hij er was, maar tot nu zag ik hem niet. Als je de vijand niet ziet, weet je ook niet hoe je tegen hem moet vechten. Tot nu toe had ik al verloren voordat er überhaupt een gevecht begonnen was. Ik wist niet dat ik langs de draak moest, dus was ik de verkeerde weg al ingeslagen voordat ik het zwavel rook en voordat het vuur uit zijn neusgaten mijn huid schroeide.

Er is iemand. Er is weer eens een “ze”. Het is een contact op afstand. Heel veel mailen en nog niet zo vaak elkaar zien. Er is chemie en er is aantrekkingskracht. Steeds dichterbij is ze gekomen. Ze is al op de plek waar het warm is, waar het schemerlicht flakkert op haar mooie gezicht, schittert in haar mooie blauwe ogen. Er is warmte. Er is vriendschap. Er is een taart en de belofte van slagroom. Zij rent net als ik nog voor het ontbijt naar de computer en drukt als laatste actie voor het slapengaan op de “verzenden”-knop van haar mailprogramma.
Als je met elkaar mailt, als de dans verzorgd wordt door woorden, dan weet je niet altijd alles. Je ziet wat er staat, maar je voelt niet altijd wat er achter zit. Soms lees je woorden die getikt zijn toen de ander scherp en fit en vrolijk was, maar jij bent moe als je ze leest, en interpreteert ze daarom anders. Je ziet de ander niet, ziet niet de ogen bij de woorden. Zit er een twinkeling in of kijken ze ernstig? Plagen ze of voelen ze zich aangevallen?
Met andere woorden, talloze kansen voor verlatingsangst om de kop op te steken. Bijvoorbeeld elke keer nadat ik op de “verzenden” knop gedrukt heb. Mailt ze nog wel terug? Elke 10 minuten even kijken. Alweer niet. Ze is er niet. Een normale stem zegt dat ze even boodschappen aan het doen is. Ze is even met iets bezig. Ze heeft telefoon of bezoek of weet-ik-veel gekregen en haar antwoord komt heus nog wel. Maar een schrille stem zegt dat ze op vakantie is gegaan zonder het jou te melden, dat ze onder een bus is gekomen en dat je nooit meer van haar zult horen, dat ze naar een andere man is gelopen om daarmee het pikante fantasietje te beleven wat jij haar zojuist gemaild hebt.

Er komt een moment dat ze iets mailt wat pijn doet. Het doet pijn omdat het uit de lucht komt vallen, of omdat je de context niet kent of omdat je haar woorden verkeerd opvat. En op zo’n moment is de verlatingsangst er als de kippen bij.
“ZIE JE WEL!” schreeuwt het schrille stemmetje triomfantelijk. “Zie je wel dat ze je verlaten heeft?”
En vervolgens steekt de pijn de kop op. De machteloze woede. Het gelaten schroeiende vuur van het is ook altijd hetzelfde.
“Reageer furieus,” hitst het schrille stemmetje. “Leer haar eens en vooral altijd af om jou zoveel pijn te doen. Wees haar voor. Haal de trekker over voordat zij het doet. Doe haar pijn, kwets haar, maak haar af, slinger de akeligste woorden die je kunt verzinnen recht in haar mooie gezicht. Ruïneer haar mooie blauwe ogen met zwavelzuur.”

Jouw verstand probeert de zaak nog te sussen. Er is een basis, heus. De warmte en vriendschap waren echt. Echte vriendschap kun je niet in één mailtje om zeep helpen. Maar dat schrille stemmetje pakt draadjes op en bestuurt jouw vingers terwijl ze tikken. En hij pakt een pook en stuwt dat gelaten schroeiende vuur nog wat hoger op.
Je drukt op “verzenden” en denkt nu ga ik wat anders doen. Nu ga ik verder met de rest van mijn leven. Klaar. Ik ben helemaal klaar met haar. Maar 2 minuten later kijk je voor het eerst of er al een antwoord is. Je beseft dat je jezelf nog net zo verbonden met haar voelt als voordat je die pijn voelde, maar het schrille stemmetje probeert om de verbondenheid die je voelt, aan alle kanten te bagatelliseren, te ontkrachten, zwart te maken. Het was allemaal één grote leugen, zie je dat nou echt niet?

Je wacht en je wacht en je wacht en je houdt jezelf opgefokt, en eindelijk, daar is het mailtje terug. Ja, heel goed, jouw woorden hebben hun effect niet gemist. Er is verbazing en ergernis en een duidelijk begin van woede, van wegkijken, van deuren dicht slaan. Mooi zo. Goed zo.
“EN NU NOG ZO’N MAILTJE” schreeuwt het schrille stemmetje.

Gisteren kwam ik oog in oog met de draak te staan. Verlatingsangst. Voor het eerst zag ik wat hij was en in welk hol hij zich schuilhield. Hij was er half uitgekropen. Ik zag hoe de draak eruit ziet. Al zijn zeven koppen zwiepten, terwijl zijn neusgaten zwavel uitbraakten en de opengesperde monden vuur spuwden.
Min of meer in blinde paniek besloot ik om met de draak te vechten. Ik weet niet precies hoe ik het deed, maar het lukte me om één van zijn koppen eraf te hakken en vervolgens bleek ik net genoeg ruimte te hebben om langs de draak te glippen en buiten bereik van zijn verzengend vuur te blijven.
Ik tikte een mailtje vanuit mijn ware gevoel en niet vanuit het gevoel dat door het schrille stemmetje ingegeven werd. Wachten-wachten-wachten en een diepe zucht, want ik kreeg van haar ook een mailtje vanuit haar ware gevoel. Ook zij was langs haar draak gekomen. Tijd voor reparatiewerkzaamheden.
Het brandje is geblust. Het contact is in stand gebleven. Het is nog goed tussen ons.

De draak is een slag toegebracht. Maar verslagen is de draak nog lang niet.

Nederland is te druk

2011-01-16T16:19:00.000+01:00

Destijds mocht Pim Fortuyn van het bestuur van Leefbaar Nederland niet zeggen dat Nederland te vol was. Dus maakte hij ervan dat Nederland te druk is. Dagen als deze bewijzen dat hij gelijk had.

Met dagen als deze bedoel ik dagen waarop half Nederland erop uittrekt om oma rond te rijden, of om ergens te wandelen of te fietsen. De eerste dag in de lente dat het zonnig en boven de 15 graden is, is zo’n dag. De eerste dag in mei dat het 20 graden is met weinig wind. En een onverwachts zonnige dag in de winter is ook zo’n dag, zeker als die komt nadat de sneeuw vele mensen meer dan een maand thuis gehouden heeft.

Ik ga regelmatig uit fietsen, ook wanneer anderen daar niet aan zouden moeten denken. Als het zwaarbewolkt is, als het koud is of als er een harde wind staat. Voordeel is dat het met dat soort weer rustig is, je kunt overal lekker je eigen tempo rijden. Nu was het zwaarbewolkt noch koud, integendeel, het was lekker zonnig, maar een harde wind stond er wel, dus het aantal mensen dat durfde te gaan fietsen, bleef beperkt. Maar wel zaten de binnenweggetjes vol met auto's die oma rondreden, en de fietspaden en kleine weggetjes zaten tjokvol met wandelaars. De voetpaden zijn erg drassig, zeker voor mensen die op hun gewone Schoenenreuzen de paden op, de lanen in gingen. En dat was vandaag iedereen. Met andere woorden, mensen liepen daar waar ik wilde fietsen.

Sommigen liepen netjes aan de kant en anderen gingen naar de kant als mijn bel klonk. Maar in één uur en drie kwartier fietsen turfde ik 12 keer moeten stoppen of inhouden voor mensen die midden op de weg liepen, 5 keer stoppen omdat rechts van de weg mensen liepen en links een omataxi aankwam, 2 keer een paar kilometer niet op volle snelheid kunnen rijden omdat ik achter een omataxi kwam te zitten die met een vaartje van 20 kilometer het binnenweggetje meende te moeten nemen, 1 keer inhouden voor een hond met een stok die niet luisterde naar baasje en bazin, en 1 keer vol op de rem omdat hond wel naar de kant ging, maar baasje en bazin liepen tijdens het roepen van het beest naar het midden van de weg. Oh ja ook nog 1 keer vol op de rem omdat een echtpaar zonder te kijken het fietspad overstak omdat ze aan de llinkerkant iets moois zagen waarvan ze een foto wilden nemen. En 3 keer inhouden voor kleine kinderen, maar dat is niet erg.

Als mensen ergens lopen, en allang vergeten of helemaal niet door hebben dat ze op een fietspad zijn, schrikken ze vaak als iemand iets doet waarvoor dat fietspad bedoeld is. Er was een mevrouw die midden op het fietspad liep en die zich wild schrok toen ik haar tegemoet kwam rijden aan de uiterste rechterkant, dus een aanrijding was echt niet aanstaande. Maar wel krijg je op zo’n moment zo’n blik van “Weer zo’n mongool die het waagt om op het fietspad te fietsen.”

Ik moet bekennen dat ik dacht aan de woorden van Pim Fortuyn, toen ik even stilstond op een mooi stukje weg, en zowaar kon ik 50 meter ver kijken zonder een wandelaar te zien. Overigens moet ik er wel bij zeggen, dat van al die mensen die mijn fietstochtje doorkruisten, er 0 mensen bij waren die op moslims leken. Allemaal zo autochtoon als wat, die mensen die me voor de wielen liepen.

En ik moet ook bekennen dat ik op dat moment dacht dat het helemaal niet zo’n gek idee zou zijn als er van die 16,6 miljoen Nederlanders er een stuk of 6,6 miljoen zouden emigreren of uitsterven. Ik vond het wel een beetje nare gedachte van mezelf, maar ook een niet geheel onbegrijpelijke.

Nee ik veracht de ecologisch achterlijk succesvolle soort “mens” niet, maar het is nou ook weer niet zo dat ik haar elk uur van de dag een warm hart toedraag.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (10-1)

2010-12-31T17:17:00.000+01:00

10. Metallica – Welcome Home (Sanitarium) (1986)

Een groot liefhebber van metal ben ik nooit geweest, maar voor Ace Of Spades van Motörhead en de 10 beste nummers van Metallica maak ik graag een uitzondering. Net als het veel bekendere One begint het nummer zachtjes en eindigt het nummer in een eruptie, alleen is de eruptie in dit geval wat gekker en tegendraadser, niet zo raar want het nummer gaat over gek worden.

9. The Verve – Lucky Man (1997)

Over vrede vinden met jezelf, over jezelf willen, durven en kunnen zijn. En een stille trots voelen als dit wel eens lukt.

8. Throwing Muses – Green (1986)

Voor dit nummer heb ik eigenlijk geen woorden. Het meest concrete wat ik erover kan zeggen, is dat dit nummer het zusje is van de kleine jongen binnen in mezelf. Wat helaas geen omschrijving waarmee jij nu weet hoe het nummer klinkt. Dus luisteren maar, bijzonder is het nummer op z’n minst.

7. Radiohead – Lucky (1997)

Eén van de prijsnummers van een zeldzame prijsplaat, OK Computer. Over 250 jaar als de mensheid ten onder gegaan is aan z’n eigen vuil, komen buitenaardse wezens de korte geschiedenis reconstrueren, kort in elk opzicht, met uitzondering van hun oorlogen, hun klaagzangen en hun napraten over voetbal op televisie.

Bbbrr, zullen ze denken. Bach, Beethoven, Beatles, Rolling Stones, Radiohead.

6. The Velvet Underground – Venus In Furs (1967)

Nummer dat laat horen hoe sadomasochisme klinkt, voelt en ervaren wordt.

5. Pavement – Grounded (1995)

Het snakken naar een refrein benadert soms het snakken naar een orgasme.

4. Green Day – Boulevard Of Broken Dreams (2004)

Het lijflied van de einzelgänger.

3. Belle & Sebastian – The Stars Of Track And Field (1996)

Belle & Sebastian is dromerig en associatief, een beetje ijl en luchtledig, enigszins ongrijpbaar en onaantastbaar. Maar Belle & Sebastian is vooral aandoenlijk, puur en bloedmooi. If You’re Feeling Sinister is hun mooiste en meest betoverende plaat, en dit nummer is een nummer zonder weerga.

2. Death Cab For Cutie – Transatlanticism (2003)

Over de verwijdering tussen geliefden, eindigend in een muzikale, op het strand uiteenspattende golf, flonkering, betovering, en een hartekreet op het moment dat de levens te lang langs elkaar geleefd hebben.

1. dEUS – Disappointed In The Sun (1996)

Mijn lijflied en mijn levenshouding, verpakt in een muzikale grabbelton van melodieën en dissonanten. Een pianoloop creëert een gaandeweg breder wordende stroom van klanken. Spanning bouwt op tot haast ondraaglijke proporties, tot snakkend naar bevrijding. En die komt gelukkig, in een climax waarin echt alle registers opengaan. Voor even mag en kan alles.

Dit is muziek. Dit is leven.

Laat nu de champagne maar knallen en laat 2011 beginnen.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (20-11)

2010-12-30T19:59:00.000+01:00

20.The Pogues – Thousands Are Sailing (1987)

De mooiste liedtekst aller tijden. Pure poëzie, het meest deze strofe:

Then we said goodnight to Broadway

Giving it our best regards

Tipped our hats to Mr. Cohen

Dear old Times Square’s favourite bard

Then we raised a glass to JFK

And a dozen more besides

When I got back to my empty room

I suppose I must have cried

19. Joy Division – Day Of The Lords (1979)

Nee dit is geen vrolijk nummer en nee dit is geen muziek om gezellig mee te neuriën. Dit gaat over angst en onvermogen, pijn en falen. Donker krassende gitaren die desalniettemin stuwen. Boven die donkere, akelige laag zweven ijle, serene klanken, die voor een echte verstaander van een ontroerende schoonheid zijn.

18. (I Keep A) Close Watch – John Cale (1982)

Over het laatste stadium van een relatie, de wetenschap bij beiden dat het over is. Over de neiging tot zelfbescherming, afsluiten, tegenover de neiging om toch nog weer het even het licht en de warmte te voelen die er geweest is.

17. The Jam – Down In The Tube Station At Midnight (1978)

Schitterend epos over de gevaren die schuilgaan in de ondergrondse gangen van de metro. Zet niet op de iPod op het moment dat je ’s avonds laat zo’n station binnenwandelt.

16. Sonic Youth – Tunic (Song For Karen) (1990)

Maar voor mij een song voor papa.

15. The Beatles – Lucy In The Sky With Diamonds (1967)

Het is altijd moeilijk om te zeggen wat het beste nummer van The Beatles is, maar dit is door de jaren heen het nummer waar ik het meeste mee heb, omdat de coupletten zo mooi dwarrelen en het refrein zo mooi sprankelt. Verder moeilijk uit te leggen. Muziekbeleving is soms te abstract om in woorden te vangen. Blij dat geestverruiming via destructieve, onbetrouwbare drugsrommel niet nodig is, dankzij het feit dat er dit soort nummers zijn om je geest op mee te laten voeren.

14. R.E.M. – Nightswimming (1992)

Ook van R.E.M. zijn er diverse nummers die ik zou kunnen kiezen. Nightswimming is het nummer van R.E.M. dat ik afgelopen 2 jaar het meest draaide, altijd laat op de avond, en meestal een goed glas binnen handbereik. Soms is genieten simpel.

13. David Bowie – Heroes (1977)

Het verlangen naar ware liefde is op miljoenen manieren via liedjes geuit, maar deze manier is de manier die het best past bij mijn gevoelens.

12. Eels – Last Stop, This Town (1998)

Dit nummer creëert een auditieve fantasiewereld waarin ik best heel veel jaren in zou willen wonen.

11. K’s Choice – Not An Addict (1995)

Zeldzaam ultiem genot, er zijn geen lekkerder drugs te krijgen dan de cocktail van de stem van Sarah Bettens en de gitaarclimax van haar band.

Mijn eerste leesbril

2010-12-30T15:49:00.000+01:00

Het eerste moment waarop je weet dat je niet jong meer bent, is het moment waarop een meisje dat jij heel leuk vindt om te zien, jou met “u” aanspreekt. Het tweede moment is wanneer je aan de leesbril moet. Dat moment is voor mij nu aangebroken.

Tot nu toe heb ik altijd kunnen zeggen: “Ik heb goede ogen”. Voor veraf kan ik dat nog steeds zeggen, maar dichtbij is het afgelopen. De bereidingswijze van Kip Tandoori kan ik nauwelijks nog van het pak lezen. De Top 2000-lijst in de krant, ik heb geen idee wie er allemaal instaan en op welke plek, want de letters zijn een doorgelopen brij. Om ’s ochtends de krant te kunnen lezen, leg ik hem tegenwoordig midden op tafel, want veraf zijn de letters nog wel van elkaar te onderscheiden. En ik heb tegenwoordig steeds vaker goed licht nodig om te zien wat ik aan het doen ben.

Dus ben ik tegen heug en meug naar de opticien gestapt en ben teruggekeerd met een bestelling van mijn eerste leesbril. En dat er nog maar vele mogen volgen, denk ik er cynisch bij.
Plus driekwart, het is niet veel. Maar om te bewijzen dat ik hem toch nodig heb, heeft Pearle de letters op het bonnetje zo klein gemaakt dat ik ze eigenlijk niet kan lezen. En de verkoopster zei dat ik de bril niet met afwasmiddel moest schoonmaken waar citroen in zat, maar toen ik zojuist mijn afwasmiddel pakte om te kijken wat daar allemaal inzit, kwam ik tot de ontdekking dat ik geen idee heb of er citroen in zit, want ik kan de opsomming van bestanddelen niet lezen.
Het is trouwens wel een leuke bril, mijn eerste leesbril, een rode Pepe Jeans. Maar helaas, het moment dat ik ervan ga genieten, is nog niet aangebroken. Met mijn verstand ben ik weliswaar vandaag brildragend geworden, maar met mijn gevoel nog niet. Zeggen dat een leesbril leuk staat, klinkt voor mij als zeggen dat iemands incontinentieluier een mooie kleur heeft.

Ach, uiteindelijk zal het niet de grootste ramp blijken. De halve wereld zet voortdurend brillen op en af, tuurt er overheen of er onderdoor, heeft hem aan een touwtje om de nek hangen. Ik ben dienstplichtig geworden voor dit leger, dat is alles. En die dienstplicht is levenslang. Maar je kunt wel carrière maken: Na de leesbril komt de sterkere leesbril en na de sterkere leesbril komt de multifocale, want veraf is de wereld inmiddels ook wazig aan het worden. Alsmaar meer strepen op het uniform.

Meisjes met bril zijn soms heel mooi, denk ik om mijzelf op te beuren. Als ik vervolgens denk: “Wat geldt voor meisjes die ‘u’ tegen me zeggen”, lukt dat nog niet goed.

Oud worden, je doet er niks aan. Accepteren, aanpassen en verder maar weer. Op naar het derde moment waarop ik weet dat ik niet jong meer ben. Zalig dat ik nog geen idee heb welk moment dat is.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (30-21)

2010-12-29T18:56:00.002+01:00

30. The Cure – Prayers For Rain (1989)

Hypnotiserende muziek, laag over laag over laag. Daarachter de stem van Robert Smith:

You fracture me, your hands on me

A touch so plain so stale it kills

You strangle me entangle me

In hopelessness and prayers for rain

29. Oasis – Don’t Look Back In Anger (1995)

Perfecte britse pop, die alles heeft wat je van een liedje hoopt.

28. Manic Street Preachers – Motorcycle Emptiness (1992)

Vooral vanwege de gitaar die jankt en grient, verlangt, hoopt, jubelt, treurt.

27. PJ Harvey – The Dancer (1995)

Een bijna schaamteloos openhartige kijk op de “ware”. Nee niet zo’n duffe ridder op een wit paard. Deze “ware” is sensueel en woest erotisch.

26. U2 – New Year’s Day (1983)

En al weer een perfecte popsong, van een band die daar groot in is.

25. Foo Fighters – The Pretender (2007)

Opwindender dan dit kan rock ‘n’ roll niet worden. Als je het nog opwindender wilt, ga dan maar de liefde bedrijven of zoiets.

24. Auf Der Maur – Taste You (2004)

Het meest sensuele nummer aller tijden, als je een vriendinnetje hebt die dit opzet, dan zeg “Aan het werk en zorg dat je haar nooit meer kwijt raakt”.

23. Japan – Nightporter (1980)

Bijna klassieke muziek die de sfeer van de nacht laat horen. Je bent alleen en je piekert. Je smacht. Je verlangt.

22. The Shins – New Slang (2001)

Een prachtig, klein lied over alleen zijn en hopen dat het beter wordt.

21. Kristin Hersh – Your Ghost (1994)

Een nummer dat onder je huid kruipt, je raakt op een diepte waar liedjes meestal niet komen, en jij vaak ook niet, maar de moeite waard is het wel om er een keertje te zijn. Werd overigens destijds een hitje, maar dat kwam omdat Michael Stipe van R.E.M. de achtergrondzang doet. Verder niks van aantrekken, dat het een hitje werd. Het nummer wordt er niet minder van.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (40-31)

2010-12-28T23:28:00.003+01:00

40. Belly – Slow Dog (1993)

“Star” van Belly is één van de fijnste platen van de jaren 90 en “Slow Dog” één van de meest aanstekelijke nummers.

39. The Sisters Of Mercy – Marian (Version) (1985)

Vanuit de diepte van een crisis of depressie, een zware vermoeide schreeuw om aandacht. Maar wat is de muziek hypnotiserend en dansbaar.

38. The Decemberists – The Engine Driver (2005)

Dit lied heb ik geadopteerd als één van mijn lijfliederen, vanwege de volgende strofe:

I am a writer, writer of fictions

I am the heart that you call home

And I’ve written pages upon pages

Trying to rid you from my bones.

37. The Who – Baba O’Riley (1971)

Een lied met een intro uit duizenden, dat je nooit meer vergeet, al was het maar omdat het op gezette tijden weer eens achter een reclame wordt gezet.

36. Jimi Hendrix – All Along The Watchtower (1968)

Het origineel is van Bob Dylan, maar de versie van Jimi staat op 1 in de top 100 van “covers die beter zijn dan het origineel”.

35. Deep Purple – Child In Time (1970)

Behoeft geen introductie. Het enige nummer uit de “echte” Top 2000 wat je ook uit eigen vrije wil af en toe blijft draaien. Waar Nederland in ’74 de wereld bekoorde met totaalvoetbal, bekoort Deep Purple in dit nummer met “totaalmuziek”.

34. Rufus Wainwright – Hallelujah (2001)

Ook al weer zo’n enorm vaak gecoverd nummer, onder andere door winnaars van allerhande talentenjachten. Het origineel van Leonard Cohen is mooi, de versie van John Cale ook. De versie van Jeff Buckley is prachtig, maar die van Rufus Wainwright vind ik nog net iets prachtiger.

33. De Artsen – Conny Waves With A Shell (1989)

Een topper uit het genre hypnotiserende gitaarmuziek. De Artsen zijn de eerste versie van de band Bettie Serveert, jammer genoeg nog zonder Carol van Dyk, maar wel al heel goed.

32. System Of A Down – Chop Suey (2001)

Op mijn vorige huisadres had ik geen buren. Oh, wat heb ik die buren die ik niet had, toch vaak gek gekregen met het keihard draaien van dit nummer.

31. The Feelies – Loveless Love (1980)

Je komt het weinig tegen, muziek die zo eigen is dat het nauwelijks te vergelijken is met andere muziek. De Feelies vallen in deze categorie, met name op hun album Crazy Rhythms, waarvan dit zo’n bijna ongrijpbaar nummer is. Zowel ondefinieerbare verstandelijk als ondefinieerbaar romantisch. Een ongehoord luisteravontuur.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (50-41)

2010-12-28T00:27:00.000+01:00

50. Neil Young – Southern Man (1970)

Van Neil Young kun je meerdere liedjes kiezen, een hele Top 10, maar deze editie dit liedje, ten eerste omdat het geweldig is, ten tweede omdat dit het jaar van Geert Wilders is. Als nog meer mensen dan nu het in hun hoofd halen om voor hem neer te knielen en hem te gedogen, dan zijn dit soort liedjes vlakbij.

49. Massive Attack – Inertia Creeps (1998)

Onderkoeld en best een beetje gevaarlijk nummer. Werkt beter in de slaapkamer dan een rode zakdoek over de bedlamp hangen. Of doe dat ook, en zet dan dit nummer op.

48. The Stone Roses – I Am The Resurrection (1989)

The Stone Roses maakten maar één plaat, maar wel een superplaat. Zelfverzekerde, volkomen onweerstaanbare dansmuziek.

47. Van Morrison – The Way Young Lovers Do (1968)

Een nummer waarin verliefdheid bijna manische properties krijgt.

46. Caesar – Ana Nomaly (2000)

Ondanks dat liefde een onmogelijk parcours is, en samenleven met een ander misschien ook wel, wil je het toch steeds weer.

45. The Postal Service – The District Sleeps Alone Tonight (2003)

Muziek die moeilijk in een hokje past, want het is elektronisch, maar klinkt toch heel erg pop. Denk “Death Cab For Cutie” maar dan gecomputeriseerder. En als je denkt dat “Death Cab For Cutie” een film of een game voor de Nintendo is, luister dat dan eerst.

44. Tom Waits – Downtown Train (1985)

Dit nummer is door Rod Stewart gecoverd, maar dat kan het nummer of Tom Waits niet aangerekend worden. Natuurlijk is deze versie 1000 keer beter.

43. Rolling Stones – You Can’t Always Get What You Want (1969)

Volgens allmusic is dit het Stones-antwoord op Hey Jude, uit de tijd dat The Beatles Ajax waren en The Stones Feyenoord en toen ze ook allebei nog kampioen werden. Allebei 7 minuten lang, allebei rustig beginnen en eindigen met uitgesponnen singalong. Beide nummers willen ook maar niet ophouden, en bij beide nummers is dat op de een of andere manier verslavend in plaats van vervelend.

42. Blur – Trimm Trabb (1999)

Trimm Trabb is de naam van een Adidas-schoen. I’ve got Trimm Trabb like the flashboys have, and I can’t go back. Over de mooie spullen aan hebben maar toch nog steeds alleen slapen. Geen nummer om vlak voor het slapengaan aan te zetten, want dan loop je de kans wakker te blijven.

41. Lou Reed – Coney Island Baby (1976)

Een nummer over de strijd en de zoektocht om je plek te vinden. Er eigenlijk niet bij horen, maar toch je draai vinden. Een nummer over liefde ook. Een stronteigenwijze, eigengereide liefdesverklaring, niet precies de manier die in de boekjes staat maar daarom zo authentiek.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (60-51)

2010-12-27T10:20:00.002+01:00

60. Sufjan Stevens – Casimir Pulaski Day (2005)

Liedje dat iets lichtvoetigs liegt, want het gaat over een relatie met een meisje dat kanker heeft en dit niet overleeft.

59. Nada Surf – Popular (1996)

Het ideale nummer om eens even flink af te reageren dat de 10% mooie mensen 90% van de vriendjes en vriendinnetjes krijgt. Niet dat je er meer vriendjes of vriendinnetjes door krijgt, maar het lucht wel op.

58. Led Zeppelin – What Is And What Should Never Be (1969)

Heeft wel wat weg van Whole Lotta Love, maar heeft niet zo’n ellenlang middenstuk waar je het na 100 keer luisteren helemaal mee gehad hebt.

57. The Serenes – Spirit (Let Me Walk With You) (1993)

Zo mooi, zo uitgesponnen en met een heerlijke zweem van zweverigheid. Echte ongecompliceerde emotie. Wat jammer dat The Serenes zo kort hebben bestaan en maar 2 platen hebben gemaakt in plaats van 20.

56. Television – Marquee Moon (1977)

Niet alle virtuoze muziek is wereldberoemd. Dit nummer is een toppunt van muzikale virtuositeit. Als je de tijd neemt het te leren kennen, op te zuigen en doorgronden, ontdek je een flonkerende diamant.

55. Andrea Corr – Time Enough For Tears (2003)

Nazomerse hartstocht. De winter lijkt in aantocht, maar is nog niet gearriveerd, dus beter nu beminnen, want later is er ook nog Time Enough For Tears.

54. Janis Joplin – Piece Of My Heart (1968)

Want er is geen vent die harder rockt dan Janis in dit nummer.

53. Iggy Pop – The Passenger (1977)

Dit nummer werd gedraaid in elke new wave disco die ik ooit binnen ben gegaan, en ik heb er aardig wat gezien.

52. The Kinks – Celluloid Heroes (1972)

Want als je een filmheld zou zijn, dan voel je geen pijn en ga je nooit echt dood.

51. Thin Lizzy – The Boys Are Back In Town (1976)

In de top 200 van nummers waar ik uitgelaten van raak, staat dit stijf op 1.

Kerstdiner

2010-12-26T11:37:00.002+01:00

Al 10 minuten lang trokken de besneeuwde weilanden zwijgend langs. Rutger boog naar Eva toe en fluisterde in haar oor: “Heb ik al gezegd dat je er fantastisch uitziet?”

Eerst leek het alsof Eva zou gaan huilen, vervolgens leek het alsof ze zou gaan schreeuwen, middenin een trein die vol zat met mensen op weg naar een kerstdiner. Maar toen brak er een lach door op haar gezicht. Eindelijk ontspande ze.

“Het is gewoon echt niet mijn ding,” mompelde ze toen. Ze bekeek haar blote armen en haar nu nog vrij bewegende vingers. Ze wist dat er in haar tasje een paar handschoentjes zaten om ze te bedekken. Lichtblauw, zo licht dat ze bijna grijs leken, en oh zo zacht. Ze voelden heerlijk, ze wist het.

Er waren mensen die naar haar keken, nu ze in de trein zat in een lichtblauwe japon. Sterker nog, elke keer als ze opkeek, ontmoette ze ogen die terugkeken. Mannen maar ook vrouwen. Ze herinnerde zich haar regelmatig terugkerende droom van op een toneel staan en een lied zingen, en daarna applaus krijgen en bekeken worden zoals nu. Die droom was een leugen, dacht ze. Al die bewondering, of afgunst, of leedvermaak, het bezorgde haar vooral een opgelaten gevoel. Ze keek op haar pols voor ze zich herinnerde dat ze haar horloge had moeten afdoen omdat zo’n goedkoop modern dingetje niet paste bij haar kerstjurk.

“Zijn we er nou al bijna?” snauwde ze tegen Rutger.

“Niks past bij mijn jurk. Die hele trein en alle inzittenden passen ook niet bij mijn jurk,” dacht ze. “Een rijtuig of limousine misschien.”

“En dat pak past trouwens ook voor geen meter,” dacht ze vervolgens, toen ze Rutger op zijn horloge zag kijken. “Vijf minuutjes,” zei hij, waarna ook hij naar haar keek met die zweem van hongerigheid, ondanks dat er een vestje over haar blote schouders hing, dat ze nog maar een keer nadrukkelijker om zich heen sloeg.

Sommige mannen zagen er opeens geweldig uit als ze een pak droegen, maar voor Rutger gold dat niet. Rutger beleefde hoogtepunten in z’n leven voornamelijk in slobbertrui.

“En ik?” dacht ze terwijl ze haar eigen lijf zag waar geen grammetje teveel vet aan zat. “Ben eigenlijk geknipt voor zo’n jurkje, als ik het nou maar zou durven dragen…”

Ah,” sprak oom Stefan, net nadat Eva zich had laten bijschenken. “Jij moet haast wel Eva zijn…”

“Je bedoelt zeker Eva 1 en Eva 2,” dacht ze, terwijl ze het slappe handje schudde van de man die nu ongetwijfeld ging zeggen dat ze er fantastisch uitzag.

“Mijn neef heeft smaak, moet ik zeggen,” zei oom Stefan, waarna hij eindelijk naar iets anders keek dan Eva’s decolleté.

“Uw neef is ronduit fantastisch,” antwoordde Eva, waarna ze naar de klok keek. Nog 10 minuten voordat ze mocht aanzitten.

“Dit doe ik dus nooit weer,” zei ze kribbig, tijdens het neerploffen op een stoel van een gelukkig bijna lege trein. Met geërgerde bewegingen begon ze haar handschoentjes uit te trekken.

“Was het zo erg?” vroeg Rutger, voor hij naast haar kwam zitten, enigszins tegen haar aanschurkte.

“Al die opgedirkte pratende apen,” stoof ze op. “Dat ik nou net weer naast die oom Stefan moest zitten. Ouwe geile bok.”

“Hij is zeer aardig,” pareerde Rutger. “Okee, hij is vrijgezel maar daar staat toch geen doodstraf op?”

Eva wist dat Rutger gelijk had. Ze had alleen even geen zin hem gelijk te geven. Ze sloeg met de handschoentjes op de stoelleuning zodat het kletste.

“Jij was absoluut de koningin van het bal,” zei Rutger. Hij zei het op een toon die Eva deed opblikken. “Heb jij soms te veel wijn gezopen?” vroeg ze kribbig, voor ze zich vooroverboog om in haar tasje haar vestje te zoeken en voor ze besefte dat hij haar eigenlijk best een fijn gevoel gaf met zo’n opmerking.

“Een koningin moet wel aanbeden worden,” sprak ze 5 minuten later, toen haar après kerstdiner-ogen de zijne zochten en vonden. “Anders wordt ze onhandelbaar.”

Een paar seconden keken ze elkaar aan. Toen sloot Eva haar ogen weer. Plotseling voelde ze zich tevreden. Okee, iets te veel wijn had ze ook gelezen, maar verder zat het straks thuis wel goed.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (70-61)

2010-12-26T10:33:00.002+01:00

70. The Smiths – Half A Person (1987)

Met één van de mooiste strofen uit de popgeschiedenis: Sixteen, Clumsy and Shy, I went to London and I, booked myself in at the YWCA. Waarbij de W geen spelfout mijnerzijds is, maar een losgeraakte, door de wind gegrepen M.

69. The Flaming Lips – A Spoonful Weighs A Ton (1999)

Als Pink Floyd een opvolger heeft, dan zijn het de Flaming Lips.

68. Bettie Serveert – Sundazed To The Core (1992)

Die paar keren in je leven dat je “sundazed to the core” raakt, die zijn het waard om te koesteren, ook al is vluchtig en duurt het vaak maar even.

67. Spinvis – Voor Ik Vergeet (2002)

De mooiste Nederlandstalige tekst. Denken gaat van associatie naar associatie. Deze tekst bestaat uit associaties, en denkt iets wat vol betekenis is.

66. The Delgados – Thirteen Gliding Principles (2000)

Ja hoor ook met blokfluitjes kun je teringherrie maken.

65. Genesis – Firth Of Fifth (1973)

Een prachtige muzikale langeafstandswandeling langs landschappen en vergezichten.

64. Nick Cave & The Bad Seeds – By The Time I Get To Phoenix (1986)

De emoties van degene die verlaat, zijn nooit beter vertolkt dan in dit lied.

63. The Breeders – Drivin’ On 9 (1993)

Rijden en mijmeren over betere tijden.

62. Bruce Springsteen – Born To Run (1975)

Rockklassieker over je nergens thuis voelen en alsmaar verder moeten.

61. The Pixies – Bone Machine (1988)

Van het klassieke album Surfer Rosa. Iedereen die het gevoel heeft of heeft gehad dat er ergens binnenin remmen zitten op ontplooiing, zal Surfer Rosa begrijpen en kan het als een bevrijding ervaren.

Dat kan handiger

2010-12-23T14:56:00.003+01:00

Rutger pakte een stapeltje kranten van de plank boven de kapstok. Hij deed twee stappen achteruit, vervolgens een stap of zes zijwaarts, en hij schoof het stapeltje kranten in zijn openstaande fietstas.

“Dat kan handiger,” dacht hij. “De fietstas van de fiets losklikken, daarmee bij de plank gaan staan en inladen maar.”

“Het geeft niks,” dacht hij vervolgens, en schuifelde terug naar de plank. Hij pakte een nieuw stapeltje, zag de resterende kranten schuiven en was nog net op tijd met zijn hand om te voorkomen dat de stapel door de hele gang kwam te liggen.

“Het maakt geen zier uit hoe lang ik bezig ben,” juichte het van binnen bij hem, terwijl hij met kranten in zijn hand opzij schuifelde door Eva’s smalle gangetje. “Want er zijn geen deadlines meer. Nu is er vakantie.”

Hij schoof de kranten in de tas en keek hoe veel ruimte er nog was. “Nog vier stapeltjes,” dacht hij, en hij schuifelde weer terug. “Nog vier keer heen en weer.” Plotseling neuriede hij een liedje wat hij kende van erg lang geleden. Van wie was dat lied nou ook al weer? Hij kon niet op de naam komen, maar herinnerde zich wel de studentenkroeg waar het lied gegalmd had. Stomdronken. Toen nog wel.

“Doctorandus P.” schoot hem vervolgens te binnen. Rutger neuriede het lied nog luider, want de enige tekst die in hem opkwam was “Heen en weer, heen en weer, heen en weer.” Er was meer tekst geweest, wist hij, meer dan heen en weer. Hij wist zelfs nog dat het een leuke tekst was, hoewel hij zich er op dit moment geen woord meer van kon herinneren.

Achter hem ging de deur naar de kamer open. Eva stak een slaperig hoofd met sliertige ongewassen bruine lokken om de deur.

“Wil je straks nog koffie,” vroeg ze. “Anders zet ik de kan uit.”

“Laat nog maar even aanstaan,” besloot Rutger na enige aarzeling. “Als ik straks terug ben van de papierbak, heb ik vast weer zin.”

Hij schuifelde met een nieuw stapeltje kranten richting zijn fietstas.

“Dat kan handiger,” zei Eva.

“Dat weet ik,” zei Rutger blij. Hij manoeuvreerde met zijn stapel tot hij hem omlaag kon laten schuiven in de lege ruimte die er nog was in de tas.

“Als je nou gewoon die tas loshaakt, dan kun je de tas in je hand houden en de kranten er zo in schuiven.”

“Dat weet ik,” zei hij, plotseling net zo geagiteerd als dat Eva had geklonken. Hij keek naar de fietstas maar kwam toch weer in zijn volle lengte overeind. Hij begon weer te schuifelen.

“Pak nou gewoon die ta-has!” zei Eva.

Er was geen ontkomen aan. Ooit had Rutger één keer geprobeerd om aan Eva uit te leggen dat hij ervan hield om de dingen onhandig te doen, dat hem dat rustig en gelukkig maakte. Hij had haar net zo goed de beginselen van stud poker kunnen proberen uit te leggen. Wat hij ook zei, ze hoorde hem niet eens, laat staan dat ze hem begreep.

Hij schuifelde terug, trok nijdig aan het handvat van de fietstas zodat de bevestigingsbeugels los klikten, en schoof vervolgens met de tas in zijn hand naar de plank. Inderdaad kon hij nu de hele stapel in één keer in de tas schuiven, zeker toen Eva hielp.

“Zie je,” zei ze tevreden. “Wat ben ik handig hè?”

“Als ik jou toch niet had,” zei Rutger met een zucht, en hij pakte zijn jas.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (80-71)

2010-12-23T14:52:00.002+01:00

80. Prince – Kiss (1986)

Zo dansbaar dat zelfs niet-dansers het gevoel krijgen dat ze ritmegevoel zouden kunnen hebben.

79. Wilco – Misunderstood (1996)

Cynisch en wanhopig relaas over terugkeer naar een oud nest en weten dat je er niet thuishoort en ook nooit meer zult thuishoren.

78. Otis Redding – (Sittin’On) The Dock Of The Bay (1968)

Op je reet zitten en zalig nietsdoen. In deze eeuw van werken-werken-werken en in je vrije tijd ook nog zo nodig van alles en nog wat moeten doen, een bijna vergeten ambacht.

77. Editors – Smokers Outside The Hospital Doors (2007)

Dit nummer heeft alles, ingetogen afgewisseld door luid, mooie coupletten, pakkend refrein, en een opbouw naar een mooie climax. Je zou je bijna afvragen waar die andere 199 nummer uit mijn lijst nog voor nodig zijn.

76. Elvis Costello – I Want You (1986)

Vertolkt de gevoelens die je doormaakt wanneer je ontdekt dat jouw partner je ontrouw is. Onbesmuikt en op de grens van gênant, maar wel 100 procent waarachtig.

75. Talking Heads – The Lady Don’t Mind (1985)

Een nummer dat klinkt als verliefd zijn, zo muzikaal dat je er verliefd van wordt als je het nog niet bent.

74. Nirvana – Come As You Are (1991)

Van het klassieke album Nevermind, wat de halve wereld in zijn kast heeft staan, maar ik behoorde tot de helft die het album ook nog draaide, en af en toe nog steeds draait.

73. Pearl Jam – Better Man (1994)

Over de meest voorkomende reden waarom mensen bij elkaar blijven, uit gewoonte.

72. The Cult – Love Removal Machine (1987)

Dankzij DJ Marco voor altijd verbonden met Scheikundefeesten aan het eind van de jaren 80 en het begin van de jaren 90.

71. Violent Femmes – Kiss Off (1983)

De Violent Femmes klinken als het verlangen naar liefde zoals het voelde toen je nog jong was, toen je bloed nog onmogelijk snel stroomde. Je wilde de halve wereld, maar zovelen van degenen die je wilde, waren onbereikbaar.

De einzelgänger in 30 stellingen

2010-12-19T13:07:00.001+01:00

De einzelgänger is zo graag alleen dat hij verjaardagen vergeet.

De einzelgänger neemt foto's waar geen mensen op staan, zelfs zijn eigen schaduw is taboe.

Als er in de trein keus is, pakt de einzelgänger een bank voor twee personen en niet voor vier.

Einzelgängers plaatsen advertenties op sites die door niemand bezocht worden.

Een einzelgänger vindt nestgeur iets dat stinkt, of op z'n minst zit daar een luchtje aan.

Omdat einzelgängers niet genoeg opvallen om als groep gezien te worden, zeggen anderen niet: "Zet ze maar allemaal op de Stoel".

De einzelgänger krijgt de Kerstgedachte op het moment dat de Kerstdagen voorbij zijn.

De einzelgänger is degene die zich gelukkig voelt bovenop de top van een winderige berg.

De einzelgänger kan terugkeren in zijn geboortestreek zonder bij zijn familie op bezoek te gaan.

De einzelgänger kan op 1000 manieren sterven, maar niet door platgedrukt te worden in een mensenmenigte.

De einzelgänger gaat ook in z'n eentje naar een begrafenis.

De einzelgänger koopt zijn broeken vijf minuten na openingstijd of vijf minuten voor sluitingstijd.

De einzelgänger raakt niet teleurgesteld door het gedrag van anderen, want hij verwacht op voorhand niks.

De einzelgänger weet van zichzelf dat hij alleen aardig is als hij daar zin in heeft of verwacht daar voordeel uit te kunnen halen.

De einzelgänger heeft een afstandelijke moeder.

De einzelgänger spreekt zijn uitgesproken meningen vaak niet uit.

Een einzelgänger in de klas hoopt dat hij geen beurt krijgt.

De einzelgänger bewondert van een afstandje en houdt dus van mooie vrouwen.

In zijn fantasie is de einzelgänger wel dictator of kasteelheer.

De iPod is bedacht door einzelgängers en gemaakt door einzelgängers, voor einzelgängers.

De einzelgänger reageert verwonderd als zijn nichtje of neefje tegen hem zegt dat hij lief is.

Een einzelgänger schrijft blogjes waar meer dan 30 keer het woord einzelgänger in voorkomt.

De einzelgänger erkent hooguit via omwegen dat hij er één is.

Als een einzelgänger een prijs wint, is het hooguit de tweede.

Het is juist de clown die de einzelgänger blijkt te zijn, niet de aangever.

Een einzelgänger doet misschien juist niet wat anderen hem aanraden.

Een einzelgänger kan goed koken voor twee personen, maar slecht voor twaalf.

Het gezelschap van de einzelgänger bestaat uit mensen die zichzelf graag horen.

Een einzelgänger rekent iedereen en dus eigenlijk niemand tot zijn publiek.

Als de einzelgänger die ene wel vindt, zal hij haar met liefde overstelpen.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (90-81)

2010-12-19T13:05:00.002+01:00

90. Bloc Party – Banquet (2005)

Een lied waarin levenslust en angst voor het onbekende hand in hand dansen op een onweerstaanbaar ritme.

89. Beirut – Cliquot (2007)

Om te draaien op winterdagen en te verlangen naar zonniger oorden, of om te draaien op zomerdagen, op zo'n avond waar de zwoelheid nooit ophoudt.

88. Guns 'N' Roses – Knockin' On Heaven's Door (1991)

Er kan verbazingwekkend veel trots en levenswil zitten in een nummer over doodgaan.

87. Grateful Dead – Truckin' (1970)

Voor mij een lied over onderweg zijn, over weggaan en aankomen en weer weggaan.

86. The Clash – London Calling (1979)

Liedje met het tempo van pure levenslust, 3 minuut 33 waarin het bloed sneller stroomt en je uitgelaten mag zijn.

85. The Band – The Night They Drove Old Dixie Down (1978)

De live-uitvoering van dit nummer op de plaat The Last Waltz, is een feest met schetterende blazers en zang.

84. Queen – Killer Queen (1974)

Nee aan mijn lijf geen Bohemian polonaise, die laat ik graag over aan de top 2000 op de radio. Killer Queen is een speels, lichtvoetig nummer over aantrekkingskracht en aangetrokken worden, verleiden en verleiding.

83. The Del Fuegos – I Still Want You (1985)

Een lief en hartverscheurend liedje over waar alle liedjes over gaan.

82. Wire – Reuters (1977)

Als je dacht dat punk alleen maar heeft bestaan uit stom gerag, wordt het tijd dit nummer te luisteren. Onweerstaanbaar intelligente en bloedstollende opbouw.

81. Pink Floyd – One Of These Days (1971)

Want zelfs Pink Floyd heeft een kant die er wars van is om Music For The Millions te maken.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (100-91)

2010-12-14T22:08:00.002+01:00

100. Neneh Cherry – Manchild (1989)

In dit nummer zit zowel de macht als de breekbaarheid van de Vrouw.

99. Franz Ferdinand – Take Me Out (2004)

Voor al uw bruiloften en partijen. Ik ben niet zo'n danser, maar voor een nummer als dit wil ik dan nog wel een uitzondering maken. Onweerstaanbaar.

98. Heather Nova – Winterblue (1998)

Het op één na sensueelste nummer aller tijden. Wat het allersensueelste nummer aller tijden is, vertel ik over een paar weken.

97. Herman Brood – Never Be Clever (1978)

Nederland is helemaal geen land van rock and roll, want daar zijn we veel te calvinistisch voor. Een land dat gekarakteriseerd wordt door de uitspraak als "doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg", verdient niet meer dan Blof, De Kast en Nick & Simon. Maar er is gelukkig altijd een uitzondering die de regel bevestigt.

96. Leonard Cohen - Suzanne (1968)

Als je twijfelt of het mogelijk is dat een songtekst pure poëzie kan zijn, dan wordt het tijd om dit nummer te leren kennen.

95. The Doors – L.A. Woman (1971)

The Doors op hun best, een perfecte popsong, als je buitenaardse wezens zou willen uitleggen waarom de soort "mens" op de planeet "Aarde" zo opgewonden kan raken van een klaarblijkelijk toevallige opeenvolging van luchttrillingen, dan is dit één van de nummers die ik voor de delegatie van groene mannetjes zou draaien. En wie weet zouden ze het dan eindelijk begrijpen.

94. Arcade Fire – Crown Of Love (2004)

Uiteindelijk blijkt toch meestal weer dat "Love was made to forget it". En wat er op dat moment over is, is muziek, om ervoor te zorgen dat "in my heart there's flowers growing on the grave of our old love".

93. The Traveling Wilburys – Handle With Care (1988)

Een gezelschap van zulke grote namen (Bob Dylan, Roy Orbison, Jeff Lynne, George Harrison en Tom Petty) is het natuurlijk aan hun stand verplicht om minstens één nummer te maken wat je nooit vergeet.

92. The Libertines – The Man Who Would Be King (2004)

Over turbulentie binnen een band die aan interne spanningen op exploderen staat.

91. Traffic – John Barleycorn (1970)

Over een man die dood moet, maar niet dood te krijgen is. De man in het lied is de personificatie van gerst, of beter gezegd, de producten die van dit gewas gemaakt worden, bier en whisky.

Alvast voorpret

2010-12-12T21:09:00.002+01:00

Het ene helft van het leuk aan de vakantie is de voorpret. De voorpret begint met de vraag "Waar gaat de reis naartoe?" December is een prima tijd om alvast over het antwoord op die vraag na te denken. De dagen zijn kort en worden nog altijd korter. Zonlicht is schaars. Warmte zo ver weg dat de gedachte aan in een T-shirtje buiten lopen onwezenlijk is. Het verlangen naar vakantie is in december bijna onbereikbaar ver weg, want hoe lang gaat het niet duren voor het weer zomer is. Alleen de droom is dichtbij. De droom waarin je alvast gaat.

Het soort vakantie is in mijn geval niet zo moeilijk. Mijn soort vakantie is fietsvakantie. Waar zou ik allemaal nog naartoe willen? Vanaf de voordeur naar Praag, vanaf de voordeur naar Kopenhagen, vanaf de voordeur naar Milaan. Rondje Ierland, rondje Schotland, rondje Noorwegen, Dolomieten, rondje Bosnië, rondje Nieuw-Zeeland, rondje Baltische Staten, Bretagne, Vogezen, Pyreneeën, Alpen.

Okee, dat lijkt me iets te veel voor één vakantie.

Vlakke weg of klimmen? Niet alleen vlakke weg. Ik ben nu nog jong en gezond genoeg om goed te kunnen klimmen, later weet je het nooit. Misschien zijn mijn longen straks te klein, mijn knieën misschien te kapot, mijn rug te zwak geworden. Dus Kopenhagen valt af, kan ook nog wel als ik gepensioneerd ben. Bretagne ook, hoewel het daar wel glooit.

Handen en voeten of mezelf verstaanbaar kunnen maken? Liever het laatste. Zo gaat er een kruis door Milaan, Dolomieten, Bosnië, Baltische Staten. Mijn Frans is ook niet al te best, maar ik ben onderhand gewend aan Franstalige gebieden. Gewoon hulpeloos kijken en dan vertellen ze het langzamer, of ze zoeken die ene dorpsgek op die wel iets anders spreekt dan Frans. Praag is nu ook verdacht, ik ben er ooit een paar dagen geweest, en het aantal mensen dat een beetje fatsoenlijk Duits of Engels spreekt, is niet groot.

Plotseling heb ik zin in stilte. Ik ben de afgelopen jaren in prachtige landen en steden geweest, maar geen landen en steden waar het echt rustig was. Steden tjokvol met auto's en plattelanden waar de volgende snelweg nooit ver weg was. Afgelopen zomer in Zwitserland de drukke bergpassen, zodra het weekend en zonnig was, wil daar iedereen naar boven, maar dan niet zoals ik op de fiets, maar in of op één of ander gemotoriseerd ding.

Ik heb geen idee hoe druk het op Bosnische wegen is en ik heb ook geen idee hoe druk het is in een Baltische staat. In Schotland, Noorwegen en Nieuw-Zeeland is het naar wat ik gehoord en gegoogled heb, redelijk rustig. Nieuw-Zeeland trekt me wel, maar wat me niet trekt is dat ik dan in de winter op vakantie moet, met andere woorden, dan duurt het niet nog een half jaar voordat ik weer mag, maar een heel jaar.

De shortlist bestaat dus uit Schotland en Noorwegen. In beiden was ik vandaag via Google Earth.

Naar Schotland kun je komen door vanuit IJmuiden de boot naar Newcastle te nemen, en dan langs de Engelse Oostkust omhoog. Voorbij Glasgow of Edinburgh begint het dan echt. In mijn fantasie ging ik via Ben Nevis en Loch Ness naar Inverness, en vervolgens last de oostkant, via Aberdeen weer terug. Vermoedelijk veel te veel kilometers, maar zolang je nog droomt, maakt dat niet uit. Pas als ik echt een kaart heb gekocht, komt het plannen in kilometers.

Kun je in één dag in Noorwegen zijn? Misschien wel. Heel vroeg op de trein naar Leer, vervolgens Hamburg, daarna Kiel. Als het lukt daar om 14.00 aan te komen, stap je op de boot, en dan ben je de volgende ochtend 10.00 aan. Je kunt kiezen, of eerst een paar dagen Oslo, of eerst een rondje maken en dan aan het eind nog een paar dagen Oslo. Ik ga denk ik eerst maar eens lekker fietsen, een paar vlakke dagen om erin te komen, Hamar en Lillehammer. Dan westwaarts, waar het terrein ruig en leeg wordt. Op 1400 meter is het gezien de foto's ook in de zomer besneeuwd. Alle fiets-winterkleding moet dus mee. Je komt ergens uit bij het Sognefjord, en nadat je dat een paar dagen gevolgd heb, steek je het water over met de boot en ga je naar Bergen. Vervolgens misschien Stavanger, maar je kunt ook pal oostwaarts gaan, waar opnieuw ruig en leeg terrein ligt te wachten.

Lekker dat dromen van dingen die zouden kunnen.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (110-101)

2010-12-12T17:17:00.003+01:00

110. The Kills – Tape Song(2008)

Ingehouden spanning in de coupletten, eruptie in het refrein. Heftig, misschien wel akelig heftig. Zoals relaties soms zijn.

109. Tröckener Kecks – Diep In Mijn Hart (1987)

Wat mij betreft is deze plaat (1 op 1 miljoen) en dit nummer hun creatieve hoogtepunt. Pas een paar jaar later bereikten ze het grootste publiek, maar met die mijlpaal waren ze ook hun speelsheid en iets van echt- en oprechtheid kwijt.

108. Beastie Boys – Fight For Your Right (1984)

Je bent zo jong als je je voelt. Op het moment dat je gaat roepen dat dit nummer te wild, te stom of te plat is, dan ben je te oud geworden.

107. Depêche Mode – Somebody (1984)

Een tekst over ware liefde waar ik het helemaal mee eens ben. Ware liefde is The things I detest, I will almost like.

106. Joan Osborne – One Of Us (1995)

God als zomaar een willekeurig mens, ergens in een bus op weg naar Nergenshuizen.

105. The Walkabouts – The Light Will Stay On (1996)

Nummer met een serene, bijna bijbelse sfeer, maar een tekst die onderhuids kruipt, want iets sinisters blijft maar net buiten de lichtcirkel.

104. The Charlatans – North Country Boy (1997)

Ik ben nog nooit in Noord-Engeland geweest, maar ik stel me voor dat het daar is zoals dit nummer klinkt.

103. Hole - Celebrity Skin (1998)

Op grootse wijze wordt hier de vloer aangeveegd met plastische chirurgie. I'll make me over, I'm all I wanna be, A walking study in demonology.

102. Fatal Flowers – Well Baby Part I & II (1986)

Het allerbeste wat de Fatal Flowers ooit maakten en een kroonjuweel in de Nederlandse popgeschiedenis.

101. Crash Test Dummies – Mmm Mmm Mmm (1993)

De tekst en de titel suggereren relaxtheid, maar dit nummer gaat misschien wel over allesbehalve relaxtheid, al is het eigenlijk helemaal niet zo duidelijk waar het nummer nou eigenlijk over gaat.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (120-111)

2010-12-11T14:34:00.004+01:00

120. Urban Dance Squad – No Kid (1990)

Rap is niet mijn muziek, maar dit is crossover-rap en bovendien kwam dit uit in een tijd dat er in Nederland eindelijk wel weer eens iets goeds mocht gebeuren. Juiste tijd, plaats en plaat.

119. Therapy? – Diane (1995)

Dit is een nummer waar je het koud van kunt krijgen, of onaangenaam warm. Dit is een nummer met een onderhuidse spanning en dreiging en tegelijkertijd een serene sfeer, die misplaatst lijkt als je de tekst luistert, maar toch past. Alsof goed en kwaad, verlangen en obsessie, krijgen en nemen met elkaar dansen, hopeloos uit elkaars ritme, maar toch op een of andere manier synchroon.

118. The Drones – Luck In Odd Numbers (2008)

Dit is muziek die wars is van conventies, zich niet houdt aan gangbare structuren. Geen couplet-refrein-couplet-refrein. Ook geen "lekker" tempo of lieflijke melodieën. Mooie zang? Hahaha. Langzaam is bij The Drones tergend langzaam en snel is bij The Drones de zeventiende versnelling. The Drones is een gerecht waarvan velen zeggen dat ze het niet lusten, maar wie heeft er nou werkelijk goed geproefd? Dit is muziek die zich mengt met hersengolven en deze vervolgens draagt of meeneemt of met een doodsmak ergens tegenaan slingert. The Drones is niet gewoon luisteren, the Drones is jezelf laten meevoeren op een stroom.

117. The Jesus And Mary Chain – Just Like Honey (1985)

Muziek van een Britse indieband die ergens halverwege de jaren 80 kortstondig populair was bij alternativo's, maar al snel aan drugs ten onder ging. Dit nummer werd nieuw leven ingeblazen door de film Lost In Translation, waar het de aftiteling begeleidde.

116. Only Ones - Inbetweens (1979)

Nee, echt niet, de mooiste gitaarsolo aller tijden is niet van Jimi Hendrix, Eddie Vanhalen, Steve Vai, Eric Clapton of Jan Akkerman. Hij is van John Perry van de schandalig onbekend gebleven band The Only Ones, en hij zit in dit nummer.

115. Smashing Pumpkins - Soma (1993)

Gitaarband uit de jaren 90 die het afwisselen van hard en zacht doorvoert tot ongeveer de grens van het incasseringsvermogen.

114. Billy Joel – Piano Man (1973)

Schitterend portret van de pianist in een bar, en het publiek dat hij entertaint. And the waitress is practicing politics, As the businessman slowly gets stoned, Yes they're sharing a drink they call loneliness, But it's better than drinkin' alone.

113. Tanya Donelly – Swoon (1997)

Een van de mooiste stemmen die ik ken, als die van een nieuwslezeres die over rampspoed en crisis bericht, maar het enige wat jij hoort is hoe mooi haar stem is.

112. Portishead – Sour Times (1994)

Muziek alsof het vanachter een raam komt waar je nauwelijks doorheen kunt kijken, zo nat is het van de regen.

111. The Hold Steady – Chips Ahoy! (2006)

Want gewoon even lekker snel en ongecompliceerd spelen en lekker raggen is ook heerlijk.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (130-121)

2010-12-07T22:00:00.002+01:00

130. Fleetwood Mac – Big Love (1987)

Misschien niet het mooiste nummer van Fleetwood Mac, maar wel het meest enerverende en opwindende. Plat gezegd een bloedgeil nummer.

129. Kate Bush – Cloudbusting (1985)

Van alle nummers die een onweerstaanbaar ritme hebben, is dit weer één van de allerlekkerste nummers.

128. The Triffids – Kelly's Blues (1987)

Eén van de mooiste teksten uit deze lijst en dus één van de mooiste teksten ooit. Met als hoogtepunt de zin "The wind and I we howled around your door". Hoe kun je de emotie rusteloosheid beter verwoorden?

127. Arno – Mother's Little Helper (2002)

Een eenzame huisvrouw gaat ten onder aan lekkere snoepjes. Origineel is dit nummer van The Stones, uit hun zweverige periode. Zij deden het nummer uptempo, maar Arno heeft er een even trage als tragische ballade van gemaakt, die veel beter de tekst past.

126. Midnight Oil – The Power And The Passion (1983)

Het is altijd weer moeilijk om van Midnight Oil niet één van de nummers te kiezen van hun geweldige plaat Earth And Sun And Moon uit 1993. Maar dit nummer is weer meer jeugdsentiment. De energie van dit nummer blijft onverwoestbaar, de sfeer als de titel, power, passion.

125. The White Stripes – Seven Nation Army (2003)

Waarschijnlijk dé undergroundklassieker van de jaren 00.

124. Marillion – Forgotten Sons (1983)

Dit is mijn ultieme jeugdsentiment. De plaat waar dit nummer op staat, Script For A Jester's Tear, kon en kan ik van de eerste tot de laatste regel meezingen. Dit lied is een anti-oorlogslied, koren op de molen in de tijd dat rechtse politici dit land vol wilden zetten met kernwapens.

123. The Pretenders – Precious (1980)

Het eerste nummer van de eerste plaat van The Pretenders, waarvan de wilde kant, kant A, een hoogtepunt is uit de punkrockgeschiedenis. Haast nooit meer zulke rode oortjes van opwinding gekregen van het eerste keer luisteren van een plaatkant. En van andere eerste keren met Chrissie Hynde heb ik best ook wel eens gedroomd.

122. Roxy Music – If There Is Something (1972)

Volgens de overlevering gaat het eerste gedeelte van dit nummer over een puber die zich afvraagt wat liefde is, het tweede gedeelte gaat over volwassenen in het "heetst van de strijd" en het derde deel gaat over de zanger die oud geworden is en terugdenkt aan de passie van toen.

121. L7 – Pretend We're Dead (1992)

Een nummer over niet nadenken, geen vraagtekens zetten, je niet uitspreken. Er gebeurt een kredietcrisis, een implosie van het door onszelf gecreëerde economische systeem, maar zodra we weer alles kunnen kopen wat ons hartje begeert, doen we als tevreden als voorheen, alsof we allemaal dood zijn.

Evaleaks

2010-12-05T12:24:00.002+01:00

"Dat is de derde keer," zei Wieteke en ze stootte Eva aan. Die hoefde niet te vragen waar Wieteke het over had, want het was Eva zelf ook al opgevallen dat er een jongen was die steeds maar weer naar het hoekje keek waar de lichting '92 van het Vrouwendispuut Skarabee verzameld was voor een reünie. Die jongen was Rutger. Alleen de allereerste keer dat hij keek, was het omdat hij Eva zag. Hij had gezwaaid en een beetje gelachen, maar verder leek het er niet op dat hij blij verrast was door haar aanwezigheid.

"Volgens mij is het al de zesde keer," zei Eva, stuurser dan ze bedoelde. Ze keek opzij. Wieteke droeg een kleurig jurkje dat strak om haar lange afgetrainde lijf zat. Halve marathons, had ze gezegd, en binnenkort haar eerste hele. Ze had een verloren jaar gehad vanwege een scheiding, had ze ook gezegd. Blijkbaar was het vandaag 1 januari van het nieuwe jaar, dacht Eva.

"Ken je die jongen? Het is een leukerd, hè?"

Eva overwoog een paar seconden lang nee schudden, maar toen besefte ze dat dit niet meer kon, want als ze die jongen echt niet zou kennen, had ze onmiddellijk nee geschud.

"Jazeker is het een leukerd," zei ze toen dapper. "Ik kan het weten, want hij is een ex van mij."

Wieteke begon zowat te gillen. Ging dat soort meidenhysterie met de jaren dan niet over, dacht Eva, terwijl ze alweer een bessen met ijs in handen gedrukt kreeg. Het tempo was als vanouds. In ook al weer zo'n hoog tempo vuurde Wieteke vervolgens vragen op haar af. Wat deed Rutger? Woonde hij in de stad? Hoe oud was hij nou precies? Hield hij van honden?

"Honden?," zei Eva en ze trok haar wenkbrauwen op. Rutger was altijd degene die die beesten aanhaalde, ondanks dat hij heel goed wist dat Eva dan met een merkbaar verhoogde adrenalinespiegel het beest uit haar buurt probeerde te kijken. Wat vaak niet lukte, want Rutger maakte ze door het dolle heen, zodat ze ook tegen haar wilden opspringen. En tot overmaat van ramp ook nog likken natuurlijk.

"Ja daar is Rutger wel aardig gek van," zei Eva, "Van honden."

"Maar van op z'n hondjes niet," voegde ze eraan toe. Ze schrok. Oh gelukkig, die laatste woorden had ze alleen maar gedacht. Uitgesproken had ze die woorden niet. Terwijl Eva haar glas bessen bekeek, zag ze hoe Wieteke de kant uitkeek waar de ICT borrelaars stonden. Je herkende ze onmiddellijk aan de witte T-shirts die onder hun nette overhemden vandaan kwamen slobberen. Ze dronken allemaal bier uit van die grote pullen. Tot Eva's afgrijzen zag ze Wieteke steels naar Rutger zwaaien en die zwaaide al even steels en met net zo'n idiote grijns terug. Hoeveel van die pullen had hij al verzwolgen? Vroeger maakte hij haar altijd wijs dat hij op de vrijdagmiddagborrel na drie stopte, maar met terugwerkende kracht geloofde Eva hem niet meer.

"Katten daarentegen, daar is hij niet zo gek mee," zei Eva. Wieteke keek haar aan. Lodderogen van te veel bessen.

"Hij probeert ze te vergiftigen als ze in de tuin komen," zei Eva. Het duurde even voordat haar woorden een effect kregen in op Wietekes gezicht, in de vorm van een lichte ontsteltenis.

"Vergiftigen?"

"Ja vergiftigen," zei Eva koeltjes. "Hij heeft een adresje waar hij spul kan krijgen. Als ze dat spul oplikken, zijn ze er binnen 10 minuten aan, wel pijnloos trouwens, naar het schijnt."

Ze zag de ontsteltenis weifelend overgaan in afgrijzen.

"Ik geloof je niet," zei Wieteke toen, maar haar stem was dronken van twijfel, en onderhand ook van alcohol.

"Dan geloof je het niet," zei Eva wat bruusk, waarna ze een flink grote slok van haar bessen nam en een beetje terzijde kwam te staan, luisteraar in plaats van deelnemer aan de steeds luider gevoerde, steeds joliger gesprekken.

Eva was op weg naar het toilet op het moment dat Rutger zijn ogen zogenaamd opnieuw liet afdwalen van zijn eigen groep, in Wietekes richting. Ditmaal ving hij bot. Met een lichte ontsteltenis keek hij in Eva's richting, die deed alsof ze hem niet zag.

"Wat kun jij liegen zeg!" herinnerde ze zich. Die woorden had hij uitgesproken net nadat hij bij haar was komen inwonen, en er een boze buur op de stoep stond met een vuilniszak in haar hand. Dat was de vuilniszak die niet meer in de container bleek te passen, standaard voor de zondagavond, en dus had Rutger hem er maar naast gezet. Mevrouw Bols verhitte gezicht suggereerde dat ze van plan was een flink verhaal af te steken over hoe asociaal dit gedrag wel niet was en hoe hoog de boete was die daar op stond. Maar Eva nam haar de wind uit de zeilen door glashard te ontkennen dat het hun vuilniszak was. Dat geloofde mevrouw Bol natuurlijk niet, want ze gluurde altijd uit de ramen en had "die nieuwe vriend van Eva", ze keek Rutger aan, met die zak zien lopen.

"Ik weet niet wie u heeft zien lopen, maar Rutger was het niet, want hij zit vanaf half zes vanmiddag naast mij op de bank, en ik kan getuigen dat hij het huis niet verlaten heeft."

Mevrouw Bol was danig van haar stuk gebracht door Eva's resoluutheid. Ze vroeg smalend van wie die vuilniszak dan wel was, maar Eva haalde hartstochtelijk haar schouders op en zei: "Hoe moet ik dat nou weten?". Vanaf dat moment begon ze te mompelen dat ze het in het donker misschien toch niet helemaal goed gezien was, een theorie waarin Eva haar op een steeds vriendelijker manier gelijk gaf - ja misschien was een nieuwe bril helemaal geen gek idee - totdat ze met een verontschuldiging en met die vuilniszak afdroop.

"Jeminee!" voegde Rutger eraan toe, waarna hij wist niet of hij Eva afkeurend of bewonderend moest bekijken.

"Evaleaks," zei Eva hardop toen ze de deur met het vrouwenfiguurtje gevonden had en naar binnen ging. Ze moest om zichzelf lachen. Het echode in het kleine hokje. Pas toen ze op de pot zat en haar hoofd zwaar was in haar armen, raakte ze overmand door verdriet.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (140-131)

2010-12-03T22:05:00.002+01:00

140. Sinead O'Connor – Troy (1987)

Pijnlijk nummer, maar aan het eind is er de overwinning op het verleden. The Phoenix From The Flame. Er is hoop en er is verder leven.

139. Gotcha! – Mathilda Da Wicked Witch (1991)

Het is erg jammer dat er in Nederland geen bands meer zijn als Gotcha! Dans alom, feest alom, uitgelaten, swingend, geilend, schmierend. Toen Gotcha ophield te bestaan, verdween het feest een beetje uit Nederland.

138. Crosby, Stills, Nash & Young – Almost Cut My Hair (1970)

Een vorm van een protestsong. Een schreeuw om jezelf te mogen zijn. Het recht om jezelf te mogen zijn, dient steeds weer opgeëist te worden, want de mensen die een norm willen waarvan niemand mag afwijken, zijn altijd vlakbij om de macht weer over te nemen. Ook in Nederland.

137. Townes Van Zandt – None But The Rain (1969)

Zowat het allerdroevigste liedje van deze poëtische songwriter met één van de gevoeligste stemmen uit de pophistorie.

136. Modest Mouse – Bukowski (2004)

Zoals Bukowski schreef, zou ik het ook best willen, ware het niet dat ik het talent mis om elke dag een fles sterke drank achterover te slaan. Of misschien is het ook wel het pure schrijftalent dat ik mis.

135. Adamski – Killer (1990)

Vergeet de versie van de Seal, want deze is veel beter. Deze versie is intens en deze versie is tot op het bot.

134. Everlast – I Can't Move (2000)

Een lied over vastzitten, in een buurt, een milieu, een leven. Een leven waarvan je niet ziet hoe je eruit zou kunnen komen.

133. John Cougar Mellencamp – Paper In Fire (1987)

Net zoals een aantal andere liedjes uit deze lijst brengt dit nummer warme herinneringen boven aan de dansvloer van Mazzo, de discotheek annex dranktent waar ik in mijn studententijd heel wat vaker was dan op het college the day after the night before. Dit was een floor filler voor "boven". Hoger in de lijst staan een paar floorfillers van "beneden".

132. Arctic Monkeys – I Bet You Look Good On The Dancefloor (2006)

Een nummer wat bloed en hormonen sneller doet stromen.

131. Hüsker Dü – Could You Be The One (1987)

En nog altijd heimwee naar het VPRO-radioprogramma De Wilde Wereld, waar dit een grijsgedraaid nummer was. De rest van de wereld luisterde naar het zoveelste Stock Aitken & Waterman rampestampertje, maar hier klonk the real thing, de muziek die echt heftig was en echt ergens over ging.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (150-141)

2010-11-28T15:44:00.003+01:00

150. Magnapop – Merry (1991)

Aanstekelijk enthousiasme is een van de betere kwaliteiten die rockmuziek kan hebben. Dit nummer heeft een 101 aan aanstekelijk enthousiasme op een schaal van 100.

149. Mano Negra – Mala Vida (1989)

Dit nummer gaat over nare dingen, hoewel mijn Spaans te slecht is om te doorgronden wat er precies aan de hand is. De kracht van een nummer is echter ook waar het aan doet denken en naar doet verlangen. Dit nummer doet verlangen naar de terugkeer van de felle volle zon, en in die zin is in dit nummer in staat om door een winter heen te helpen. Een letterlijke of figuurlijke maakt niet zo veel uit.

148. Felt – Primitive Painters (1985)

Is een op en top "new wave" nummer, een begrip wat toen ik achttien was nog iets inhield, namelijk dat je zwarte kleren droeg en je gezicht beschilderde en koketteerde met depressiviteit. Het mooie van new wave nummers vind ik de levenslust achter de vervreemdende lagen, het echte en pure. Hier zit zelfs iets vrolijks en fijns verstopt in de galm, de trance, de doom.

147. The Veils – The House She Lived In (2009)

De zanger die anno 21^ste eeuw misschien wel het allerdichtst bij middeleeuws troubadourschap komt, is Finn Andrews van The Veils. Sun Gangs uit 2009 is een prachtig album en dit nummer is het prijsnummer.

146. This Mortal Coil – Mr. Somewhere (1991)

Een liedje waarbij de stem van de zangeres genoeg is. Luisteren is alles wat je hoeft te doen, luisteren naar die stem en de gevoelens die ze overbrengt. Eigenlijk maakt het geen zier uit waar het nummer over gaat.

145. Steve Harley & Cockney Rebel – Make Me Smile (Come Up And See Me) (1975)

Speelse gekte vermengd met muzikaliteit. Theatrale elementen vermengd met cabaret en liedkunst. Een nummer wat gek en bijzonder is, maar toch zo lekker klinkt dat het haast weer doodgewoon is. Verveelt nooit.

144. Creedence Clearwater Revival - I Put A Spell On You (1968)

Want liefhebben kan haast maniakale vormen aannemen.

143. Klein Orkest – Over De Muur (1984)

De Muur is allang gevallen en ook mensen kunnen al heel lang soms bij de Gedächtniskirche en soms op het Alexanderplein zijn. Toch goed dat er zo'n nummer is, ter herinnering aan een tijd dat een muur een stad splitste als een schizofrene geest.

142. Stone Temple Pilots – Interstate Love Song (1994)

Ik heb geen auto en heb dus ook niet veel met te hard rijden. Ik beleef het 50-kilometer-te-hard-gevoel het liefst met de stereo op 10 en rockmuziek. Dit nummer leidt tot onmiddellijke invordering van het rijbewijs.

141. Snow Patrol – Chasing Cars (2006)

Als je het genot uitstelt tot haast ondraaglijke proporties, dan is het als het toch nog komt, des te fijner en intenser. En daarom is dit nummer een door de halve wereldbol geliefd lied.

Het bankje

2010-11-27T17:21:00.003+01:00

"Ze bloeiden gewoon nog," dacht Rutger, bitter als de koffie die hij net gedronken had. "Die begoniaatjes vonden het wel fijn in mijn tuin."

Opnieuw bekeek hij het bankje, dat onverwachts bezoek gekregen had van duizenden sneeuwvlokjes. Of zouden het er tienduizenden zijn. Met zo'n vraag kon je haar dus ook al nooit interesseren. Dan keek ze verstrooid op en zei ze "Wat maakt het uit?" En dan had ze nog gelijk ook, en dat was het ergste.

Hij dacht terug aan toen hij het bankje gekocht had. Zijn hart bonsde toen hij haar zijn tuin inleidde. Iets kopen zonder haar medeweten was een waagstuk, want er mankeerde maar al te vaak iets aan. Of eigenlijk alles. Maar dit keer niet. Ze zei eerst "Wat leuk!" en toen "Wat mooi" en toen "Cool bankje man". En toen ging ze zitten. Haar benen waren bloot, haar laarzen lang en het rokje wat ze droeg best nogal kort. Toen hij vroeg of het nieuw was, zag hij een stralende lach doorbreken op haar gezicht. "Voor jou," had ze gezegd. Vervolgens was Rutger naast haar komen zitten en was de rest geschiedenis.

Dat was de eerste keer dat ze op zijn bankje had gezeten. De tweede keer en laatste keer was twee jaar later. Drie weken geleden. Toen kon ze haar jas nog gewoon uit doen, want toen was haar trui nog gewoon warm genoeg. Ze zat midden op het bankje waarop ze anders nooit zat. Een stuurs gezicht, haar laarzen functioneel en de spijkerbroek die ze droeg vaal. Waarna ze een sigaret opstak en haar verwijten begon te spuwen. Hou nou eens op met dat gedroom en maak eens serieus werk van werk zoeken. Zelden iemand zo vol afgrijzen zien kijken toen hij het woord "Reizen" had uitgesproken.

"Jij? Reizen? Jij vindt Terschelling al ver," was ze uitgevallen. Ze had nog gelijk ook, en dat was het ergste.

Maar drie weken geleden reageerde Rutger niet zo gelaten als dat hij deed nu hij terugdacht. Drie weken geleden ontplofte hij. Hij begon over dat gerook van Eva. Waarom was ze weer begonnen? Als er nou toch iets is waar je niks aan hebt en als er nou toch iets is waar je niks aan verliest als je ermee stopt en als er nou toch iets is waarvan het 100% zeker dat het je geen steek verder zal brengen, dan is het wel roken. Zijn vinger was gaan wijzen en zijn stem begon met overslaan. Eva bekeek haar sigaret die bijna op was. Even leek het alsof ze hem ging uitdrukken op het hout van zijn bankje, maar ze bedacht zich. Ze zette de peuk op haar duim en met haar wijsvinger schoot ze hem de tuin in, ergens tussen de hoop bladeren die van geel steeds bruiner werd.

"Als jij al niet met een gewoonte kunt stoppen die 100% negatief is," had hij toen tegen haar gezegd, "Hoe durf jij me dan te verwijten dat ik niet kan stoppen met dromen van een schrijverschap, en voor een veilig programmeursbaantje zou moeten kiezen…"

En zowaar, er klonk een snik in zijn stem. "Touché," dacht hij vervolgens, even strijdlustig als bitter. Het was opeens stil in de tuin. Onder de boom dwarrelde een zwermpje muggen in het schaarse licht van een half gesluierde, al weer bijna ondergaande zon.

"Schrijverschap," had Eva herhaald. De toon waarop ze het woord uitsprak, zei genoeg. Niet heel veel later besloot ze om niet te blijven eten. Laat staan slapen. Nog een paar dagen later belde ze Rutger op. Ze wilde tijd om na te denken. Ze wilde een afkoelingsperiode.

Hij staarde naar zijn bankje. "Je zit in hetzelfde schuitje als ik," zei hij, waarna hij terug naar binnen slofte.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (160-151)

2010-11-27T17:16:00.003+01:00

160. The Strokes – Last Nite (2001)

Rock zoals het op z'n lekkerst is, snel en jachtig. Seks en drugs zijn voortdurend vlakbij.

159. Dinosaur Jr. – Said The People (2009)

Nummer met één van de mooiste gitaarsolo's uit de geschiedenis, uitgesponnen, eigenlijk een huilbui voor zes snaren. En als die solo voorbij is en je denkt, dit was toch wel heel mooi, dan komt er dus nóg een gitaarsolo!

158. Claw Boys Claw – Suzie McKenna (1986)

Scheurzaagromantiek, met elke kleur die de nacht kan hebben.

157. The Byrds – Chestnut Mare (1967)

Sixties op en top. Zwevend op een paard boven de wolken, romantiek geïnspireerd door een pretsigaret met een enorme toeter. Puur en prachtig gitaarspel.

156. Don McLean – Vincent (Starry Starry Night) (1971)

Eén van de tekstregels uit deze schitterende tekst is "This world was never meant for one as beautiful as you." Die zin is mij meer dan eens door het hoofd geschoten tijdens het kennis nemen van de strafbladen van PVV-kamerleden. Dat soort hufters geeft dit soort woorden hun waarheid.

155. The Sugarcubes – Deus (1988)

Als Gerard fantaseert over seks met God in de gedaante van een ezel die hem komt bezoeken, dan mag je zeker fantaseren dat je in al jouw verleidelijkheid in een warm bad ligt, en dat God in hoogsteigen persoon jou "squeaky clean" komt maken.

154. Sigur Rós – Svefn-n-Englar (1999)

Muziek die synoniem is voor sfeer, muziek die sfeer feitelijk als enige bestanddeel heeft. Een grote veelkleurige, zware, warme ballon van "sfeer".

153. Buzzcocks – What Do I Get? (1979)

Als iemand het ooit verzint om een Top 10 te gaan maken over liedjes vol zelfmedelijden, dan staat dit nummer op de eerste 10 plaatsen.

152. My Chemical Romance – Welcome To The Black Parade (2006)

Omdat mooi bombast dus echt niet lelijk is.

151. Alice Cooper – Poison (1989)

Velen zullen denken wereldhit aan het eind van de jaren 80, maar ondertussen denk ik aan S., een vrouw die me leerde wat ik eigenlijk altijd al wist.

Brave New World

2010-11-20T13:48:00.002+01:00

Daniël was al op het zebrapad toen hij verschrikt opkeek, want het geluid van de auto die hem naderde, klonk te luid. Zodra hij zijn pas inhield, vermeerderde de auto vaart in plaats van af te remmen. Geschrokken huppelde Daniël terug tot op het veilige voetpad. Zijn gebaar, dat het midden hield tussen een vermanend vingertje en een mistroostig wegwerpgebaar, werd beantwoord met een opgestoken vinger.

Even later was hij op de relatief rustige Noorderkade en ademde hij wat vrijer, hoewel hier nadat de kade 15 jaar autovrij was geweest, tegenwoordig weer auto's reden. Vroeger toen de stoep nog breed was, lagen hier wel eens drollen, herinnerde hij zich. Nu stonden er overal borden met een tamelijk vormloze zwarte hoop erop en het achterlijf van een hond, met een groot rood kruis erdoorheen. De boete was laatst verhoogd van 100.000 naar 200.000 gulden, herinnerde Daniël zich. Precies een modaal maandsalaris. Het duurde niet lang voordat Daniël een stadswacht in het oog kreeg, die behalve op de honden ook scherp oplette dat niemand papier of peuken weggooide, waar ook 200.000 gulden boete op stond. Daniël keek hem blijkbaar iets te lang of nadrukkelijk aan, want de stadswacht, een gezette man een kaal hoofd en "Lucassen" op zijn naambordje, tikte op zijn wapenstok en vroeg hem op vinnige toon of we nou nog gingen doorlopen, ouwe.

"Je bent zelf ook in de 50," dacht Daniël, maar hij zei dat natuurlijk niet. Er waren wel kranten met berichtgeving over wat ze dan met je deden, maar die kranten kon je bij de kiosk tegenwoordig niet meer krijgen.

Daniël vrolijkte op toen hij het Berlusconiplein bereikte, want de ijsbaan was weer opengegaan. Op de vrolijke klanken van René Froger, waar iets mee was, vijfde sterfdag of zoiets, reden veelal jonge mensen hun rondjes. Bij het zien van een meisje in een roze jas en een witte gebreide muts, smolt Daniëls hart. Ze leek best wel een beetje op Adèle, hoewel ze een flink stuk jonger was. Misschien leek ze meer op de dochter die hij en Adèle nooit gehad hadden, dacht Daniël, maar vervolgens stampvoette hij en vloekte hij binnensmonds tot die gedachte weg was. Het meisje was trouwens ook veel te bleek, dacht Daniël, nadat ze opnieuw enigszins parmantig langs gezwierd was en heel even opkeek. Nee, ze had geen spoor van een "kleurtje", zoals Adèle, al waren de Nederlanders die 's zomers naar een zonnig strand gingen, vaak bruiner. Ze had vast ook geen twee paspoorten. Of een verblijfsvergunning die met terugwerkende kracht ongeldig verklaard kon worden.

"Ik heb haar nooit meer gezien," dacht Daniël, voor hij schrok, want iets beroerde zijn been. Na die schrikreactie begon het "iets" onmiddellijk heftig te keffen. De eigenares van het hondje vroeg beledigd aan Daniël of hij niet kon uitkijken, want Pim kon er niet tegen als mensen haar een vrije doortocht belemmerden.

"Sorry mevrouw Graus," zei Daniël met een mengeling van onderdanigheid en ergernis, waarna hij zich uit de voeten maakte, want met die laatste emotie kon je tegenwoordig maar beter niet meer te koop lopen. Hij stak de brug over en passeerde het Grand Theater. Op het plakkaat las hij dat de afscheidstournee van toneelgroep Amsterdam vanavond zijn stad aandeed. Hij voelde een steek in zijn hart, ondanks dat hij maar één keer van z'n leven bij een voorstelling geweest was, natuurlijk met Adèle, want toen hij met Adèle was, deed hij nog wel leuke dingen. Hij zocht de prijs en vond die uiteindelijk piepklein op een informatiebordje naast het dichte loket. 360.000 gulden. Bijna een maandsalaris, en precies zesendertig keer zo veel als een volle tank benzine. Niet zo gek dat toneelgroep Amsterdam naar Berlijn gingen uitwijken, dacht Daniël. Was hij er zelf maar. In Berlijn waren naar verluid nog wel mensen met rastahaar, met hoofddoekjes, of mannen met haar dat tot op de schouders viel of zelfs er overheen. Maar sinds dat Nederland zich teruggetrokken had uit de Eurozone, waren landen die aan de Euro vasthielden, onbetaalbaar geworden.

Hier in de winkelstraat aangekomen, klonk Jeroen van der Boom. Daniël kende het liedje wel, het was een cover. Frank Boeijen Groep, dacht hij. Jaren tachtig van de vorige eeuw. Verbazend pessimistische tijden waren dat toch geweest.

"Denk niet wit," zong hij mentaal mee. "Denk niet zwart, Denk niet zwart-wit"

Ooit, vroeger, heel erg lang geleden, stond Daniël onder een douche en galmde "Maar in de kleur van je hart". Alleen zong Jeroen dat niet, tot Daniëls verbazing zong hij "Maar in de kleur van Geerts hart". Of vergiste hij zich nou, die Frank Boeijen kreeg namelijk vroeger ook altijd het verwijt dat zijn teksten niet te verstaan waren. Bij het volgende refrein luisterde Daniël nog eens heel goed, maar echt, wat Jeroen van der Boom zong was duidelijk te verstaan.

Omdat Daniël middenin de drukke winkelstraat bijna tot stilstand gekomen was, duurde het niet lang voordat er van achteren iemand bijna tegen hem aanbotste. Hij kreeg een halve duw en een meneer met een bolhoed en een rood gezicht hief zijn wandelstok naar hem op.

"Ik weet waar je woont," siste hij. "En ik weet waar de brievenbus zit."

Vervolgens maakte de driftkikker zich gelukkig uit de voeten, zij het demonstratief stampvoetend.

De Oostvaardersplassen

2010-11-14T12:44:00.005+01:00

"Verschrikkelijk," zuchtte Eva. Het papier van de krant ritselde toen ze wild de bladzijde omsloeg. En nog een bladzijde. En nog één. Ze vluchtte naar een veilige pagina.

"Wat is er zo verschrikkelijk?" vroeg Rutger. Hij schrok van het geluid van de opgevouwen krant op de rand van de tafel, alsof daar een vlieg had gezeten die nu doodgeslagen was. Maar dat kon het niet wezen, want Eva vond het zielig als je een vlieg doodsloeg.

"Als je het echt wilt weten, Rutger, dan moet je me aankijken," zei Eva, en zij keek Rutger aan. Met een blik die kon doden. Niet voor het eerst vroeg Rutger zich af waarom hij altijd zin in seks kreeg als ze zo keek.

"Die Oostvaardersplassen, dat is zo verschrikkelijk," zei Eva. "Nou staat er weer zo'n stuk in de krant van iemand die beweert dat je die beesten aan het eind van de winter gewoon lekker moet laten doodgaan, anders is het geen echte natuur."

"Dan heeft die iemand gelijk," antwoordde Rutger, killer dan hij het eigenlijk bedoelde. Hij won discussies namelijk graag. "In de echte natuur sterven individuen, vooral aan het einde van de winter. Dat is slecht voor dat ene individu, maar het is goed voor de soort."

"Ja, maar ze kunnen toch ook gewoon een paar voederbakken neerzetten," zei Eva met hartstocht. "Dan hoeven die beesten helemaal niet dood. Het is zo verschrikkelijk dat wij mensen…"

"Dan komen er veel te veel," onderbrak Rutger, met minstens evenveel hartstocht. "Als je gaat pamperen, zitten die Oostvaardersplassen straks vol met heckrunderen. Dan gaan ze de buitenwijken van Almere terroriseren. De jonge aanplant opvreten in de tuintjes. Denk maar niet dat wij mensen het heckrund nog steeds een schattig dier vinden als ze tuinhuisjes vernielen of deuken in auto's maken. Of de jonge katjes opvreten…."

"Wat draaf jij weer ontzettend door," viel Eva uit. "Hoezo komen er te veel? Hoezo dat ze dan in Almere gaan rondlopen? En hoezo dat ze jonge katjes vreten!"

Eva was nu echt boos. Rutger grijnsde. Eva graaide naar de kaas die tussen hen in op tafel lag. Een plat stuk jong belegen, 600 gram schoon aan de haak. Een compromis-stuk, want Rutger hield van oud en Eva van jong.
"Dat durf je toch niet," zei Rutger. Hij wees achter zich de grote ramen aan, waarachter de novemberochtend troosteloos nat was. Even leek alsof Eva het toch zou durven, maar ook zij herinnerde zich hoe veel dat dubbel glas destijds gekost had. Langzaam legde ze de kaas weer neer. Net toen Rutger dacht dat hij veilig was, pakte ze de prop van het zakje dat om de slagersachterham gezeten had en gooide dat in plaats van de kaas naar Rutgers hoofd. Ze schampte zijn flapoor.

"Heb je het stuk eigenlijk wel gelezen?" vroeg Rutger. Toen Eva niet reageerde, zei hij dat de ophef over de dierensterfte van de afgelopen winter, dankbaar door de jachtlobby aangegrepen was.

"Ja, inderdaad, dan worden er eind februari voederbakken geplaatst," zei Rutger. "En inderdaad, dan zullen een paar zwakke dieren die anders gestorven zouden zijn, de lente halen. Maar om de populatie te controleren, moet er gejaagd worden. Dat gebeurt nu niet. Nu worden er alleen wel eens dieren afgeschoten op het moment dat ze inderdaad stervende zijn, om ze uit hun lijden te verl…"

"Het gaat helemaal niet om jagen," viel Eva in. "Het gaat om onnodig lijden. Hoe kun jij vinden dat we beesten maar gewoon moeten laten doodgaan."

"Je hebt het stuk niet gelezen," zei Rutger. "We kunnen twee dingen doen. Het eerste is accepteren dat er aan het eind van de winter dieren sterven, wat op zichzelf de normale loop der dingen is, maar ja, als je hijgerig met een camera achter die stervende dieren aan gaat rennen…."

Weer die blik die kon doden.

"… En het pontificaal op YouTube zet, dan schreeuwen hele volksstammen dat het allemaal zo zielig is. En met hen de politici die graag gekozen willen worden."

"Het is inhumaan," zei Eva kalm, maar beslist. "Het is onbeschaafd en daarom ontoelaatbaar."

"Okee, dan is het alternatief jouw voederbakken," zei Rutger. "Maar dat houdt wel in dat begin november de jagers komen. We zetten een hek neer en sluiten het gebied een dag af, zodat er geen hinderlijke pottenkijkers komen met vervelende camera's. Begin november lopen die dieren daar onbekommerd rond en verkeren ze in blakende welstand, voedsel zat. Maar eenderde van de dieren moet worden afgeschoten om te voorkomen dat er de volgende lente zoveel zijn dat de natuur het niet meer aankan."
Rutger keek Eva aan. Hij deed alsof hij een geweer vasthield.

"Abknallen," zei hij met zijn Prins Bernhard-accent. "Gewoon lekker abknallen."

"Paf-paf-paf," zei hij, en hij liet zijn geweer een cirkel beschrijven. Vervolgens liet hij het zakken.

"In naam der beschaving heb ik zojuist 200 kerngezonde heckrunderen abgeknallt," sprak hij, met een Duits accent, doorkneed met een onaangenaam sadisme.

"Lul," zei Eva hartgrondig. Ze keek zoekend rond over de tafel, maar ze kon niks meer vinden waarmee ze veilig kon gooien.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (170-161)

2010-11-07T18:19:00.009+01:00

170. Kings Of Leon – Use Somebody (2008)
Een soort van liefdesliedje voor alle gezindten, want het klinkt een klein beetje alternatief, maar was bijvoorbeeld ook regelmatig bij the Voice Of Holland, tijdens de 'Blind Auditions'. En waarom moet ik eigenlijk zoveel Engels typen als het gaat om een Nederlands programma?

169. Nomeansno – Now (1991)
Een liedje van een band die een vorm van speedmetal speelt, maar toch het liedje met de mooiste liefdesverklaring aller tijden: And if I had the courage, I'd pour into your jar, All the things that I have heard you whisper in the dark, And when that jar was heavy with your honeyed confidence, I'd put it to my lips and drink it's meaning and it's sense.

168. Yeah Yeah Yeahs – Maps (2003)
The Yeah Yeah Yeahs zijn helaas vooral een net niet band, maar in dit liedje overtuigen ze wel. Dromerige klanktapijten in de kleuren suikerwarm, bitterzoet en pruimensap.

167. Air – Sexy Boy (1998)
Ik gebruik allang geen drugs meer, ook omdat ik er niet tegen kan. "Lekker stoned" is iets wat mij maar een paar keer gelukt is, want drugs gebruiken ontaardde meestal in angstaanvallen en neigingen tot waanvoorstellingen en paranoia. Dit nummer klinkt als hoe "lekker stoned" voelde en dit nummer klinkt als die paar schaarse momentjes dat het lekker was om drugs te gebruiken.

166. The Wipers – Any Time You Find (1987)
Rock die met 187 over een snelweg raast in het midden van een zwarte nacht. Schitterende gruizige gitaarpartijen.

165. Pere Ubu – Non-Alignment Pact (1978)
Het meest eigenzinnige punknummer aller tijden. Onconventioneel en origineel, een nummer dat figuurlijk nergens op lijkt, en letterlijk ook wel enigszins, maar toch onweerstaanbaar is.

164. The Moody Blues – Tuesday Afternoon (Forever Afternoon) (1967)
Zeldzaam, want dit is een band waar ik helemaal niet van hou, veel te veel bombast en melodrama. Voorbeeld, het ronduit verschrikkelijke Nights In White Satin, een draak van een lied. Maar dit nummer staat als een huis, klinkt als een klok en heeft alles wat muziek hoort te hebben. En dus staat het ondanks de band toch in deze top 200.

163. The Chemical Brothers – Galvanize (2005)
Nee ik hou niet van dance of electro, maar als het allemaal net niet in een veilig hokje past, is het wel weer leuk. Ongeacht het hokje waar Galvanize nou precies in hoort, het is een zeer aanstekelijk nummer. Als de huiskamer gestoft moet worden, zet ik dit nummer keihard aan en hoop dat de vibraties van de bassen het stof wegjagen.

162. T. Rex – Hot Love (1972)
Of de macht van gewoon maar "la la la la la la la" zingen. Aan het begin verwacht je het al en verlang je er al naar, maar het duurt nog even voordat het losbarst en dan duurt het en duurt het en duurt het voort, maar het nummer is gewoon veel te onweerstaanbaar om je er aan te ergeren, integendeel.

161. Krezip – You Can Say (2002)
Ik kende het nummer niet zo goed tot het op een gegeven moment in een spinningles zat. Het nadeel van thuis luisteren naar nummers waarop je je in een fitnesscentrum in het zweet werkt, is dat je je ook thuis gaat verbeelden dat er overal zweet uit poriën spuit, maar dit nummer is wel een paar zweetdruppels waard, want het is echte pure rock, gezongen door een zangeres die bij mij elke gevoelige snaar weet te raken.

Bezuinigen op cultuur

2010-11-06T19:10:00.002+01:00

De dag dat Siegfried zich realiseerde geen lezer meer te zijn, was de dag dat hij de televisie afzette kort voor een groot schrijver ter aarde besteld werd, en hij dacht: "Een Donald Duck is ook mooi." En hem toen pakte, samen met zijn leesbril.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (180-171)

2010-11-05T17:04:00.002+01:00

180. Toploader – Achilles Heel (2000)

Mooi, even lief als intens gezongen liedje over de "ware".

179. The Proclaimers – Letter From America (1988)

Een nummer dat gezellig is, dat doet verlangen naar regenachtig weer en in de kroeg belanden. Natte wangen opdrogend in oranje schemerlicht. Het bier uit het levensgrote glas schuimt. Ogen lachen.

178. The Associates – Breakfast (1984)

Een nummer met een Zangeres. Ze haalt alles uit de kast. Ook een ideaal nummer om in een pubquiz in de muziekvraag te doen. Hebben die mensen die de hele jaren 80 binnen vijf seconden herkennen eindelijk eens een nummertje waar ze even over moeten nadenken, want dit nummer is echt niet bekend geworden, maar het heeft vast wel een week of twee in de tipparade gestaan.

177. Steely Dan – Rikki Don't Lose That Number (1974)

Nummer dat heerlijk vol is van muzikaliteit. Muziek maken is helemaal niet moeilijk en kost helemaal geen moeite, denk je als je dit hoort. Een genot om naar te luisteren.

176. America – A Horse With No Name (1972)

Met welk meisje zou je op dit nummer dansen als je achttien zou zijn geweest in 1972? Om de een of andere reden denk ik aan een meisje met steil bruin haar in een korte rok, met ogen die blijven aanmoedigen tot je de hint eindelijk begrepen heb. Als we vervolgens bij elkaar gebleven zouden zijn, zou ik nu 56 zijn en zij een paar jaar jonger en zou die glans van vroeger niet zo heel vaak meer oplichten, maar nog wel wanneer de shufflefunctie van de MP3-speler zijn mechanische keuze zou laten vallen op dit nummer.

175. Manu Chao – Me Gustas Tu (2001)

Al is de zomer buiten nog zo ver weg, met het horen van dit nummer lijkt hij altijd weer even binnen handbereik.

174. Tim Buckley – Phantasmagoria In Two (1967)

Een liedje voor als de nacht echt zwart is, de liefde echt voorbij, de nabije toekomst oprecht uitzichtsloos.

173. Tindersticks – A Night In (1995)

Alsof je een grote bak met ijs opendoet en romantiek opschept die smaakt naar diverse kleuren bittere chocola. Je eet en je blijft eten totdat je niet meer kunt.

172. Mumford & Sons – Winter Winds (2009)

Keltische folkromantiek. Een lied met een break en daarna een climax die onweerstaanbaar blij maakt. Weer hoopvol. Geluk komt terug binnen handbereik.

171. Richard Hawley – For Your Lover Give Some Time (2009)

Een lied voor de late avond en de volgende whisky. Je moet eraan wennen, net als aan het drinken van whisky, maar als je eenmaal nipt in het juiste tempo, met de juiste intensiteit, dan is het genieten geblazen.

Google is my best friend

2010-10-30T11:48:00.002+02:00

Zo luidt de uitspraak, die ook voor mij opgaat. Alles wat ik op te zoeken heb op mijn computer, zoek ik via Google, en alles wat ik op te zoeken heb, doe ik via mijn computer. Google is gewoon de beste, klaar. Maar soms vraag ik me wel eens af waarom Google eigenlijk de beste is.

Want ook in een ander opzicht is Google “my best friend”. Ik vertrouw hem alles toe, via de zoektermen die ik hem voer. Google weet welke hobby’s ik heb en op welke clubs ik zit. Google weet hoe goed of hoe slecht mijn weblog en Flickr-fotopagina bezocht worden. Google weet van welke muziek ik hou. Tot nu toe weinig schokkend, dit weten mijn andere beste vrienden ook. Maar Google weet ook welke medische probleempjes ik heb, naar welke fobische angsten ik wel eens zoek, op welke manier ik seks het lekkerst vind en als ik er een geheim leven op na hou, een identiteit naast de identiteit waarmee ik me hier vertoon, dan weet Google dat ook. Er is één maar, namelijk dat Google eigenlijk alleen mijn computer, mijn IP-adres kent. Hij weet niet hoe veel computers ik heb en ik vertel hem ook niet wanneer ik een nieuwe gekocht heb, al heeft Google dat heel snel geraden, want zodra ik dat doe, zoek ik naar informatie over een ander besturingssysteem dan voorheen, zoek naar een instellingshandleiding voor een draadloos netwerk (“Aha kijk eens aan”, denkt Google dan, “hij heeft dus meer dan één computer”), zoek ik naar nieuwe software, zoek ik naar foutcodes bij Windows Updates, enz.

Ik durf te wedden dat als de programmeurs van Google software maken die uitzoekt achter welke IP-adressen dezelfde eigenaar schuil gaat, en die loslaten op de database die ze stiekem van ons allemaal hebben, dat de succeskans hoger zal liggen dan die van weermannen, beleggers, handopleggers of relatiemakelaars.

Google zou aangifte kunnen doen als mensen neonazisites zoeken of kinderporno en zou een psychiater kunnen bellen voor mensen die dagelijks gewelddadige filmpjes op YouTube kijken. Afhankelijk van de politieke kleur van de zittende regering zou het aangifte doen kunnen veranderen. Onze huidige regering zou wellicht best graag een lijstje willen zien van mensen die zoeken op “burqa kopen”, “ of “sharia invoeren”. Mensen die daarbij aanvinken alleen pagina’s in het Arabisch te willen zien, kunnen meteen het land uit, niet geïntegreerd. Zou het zoeken naar “linkse hobby’s” ooit strafbaar worden?

Daar komt bij dat de tentakels van Google zich steeds verder verbreiden. Ik kan het ook niet helpen, maar als ik moet kiezen tussen Internet Explorer, Firefox of Google Chrome, dan is de laatste de winnaar, want de snelste, grafisch het handigste vormgegeven. Prijs is dat Google nu ook weet welke sites ik bezoek, welke sites ik in de favorieten zet, wat ik allemaal download, welke plaatjes ik vergroot en welke ik zonder een blik waardig te keuren overheen scroll, en welke pagina’s ik zo belangrijk vind dat ik ze bij het starten van de browser meteen laadt. Natuurlijk heb ik ook een gmail-account, dus Google kent mijn adresboek ook, en onder de identiteit van dat account beheer ik ook mijn weblog, dus Google kent mijn profiel en mijn schriftelijke zielenroerselen. Oh ja, en YouTube waar ik het zo-even over had, is dus ook van Google. Nog een bak met onthullende zoektermen die bij Google in bezit is.

Google is alomtegenwoordig. Google blijft “my best friend” als het om zoeken gaat, maar verder moesten we misschien maar niet te veel samen doen. Het is goed hem in de gaten te houden. Als onze vriendschap ooit bekoelt, blijkt Google namelijk de “best friend” aan wie ik zoveel heb toevertrouwd, dat hij alles wat ik ben op straat kan gooien.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (190-181)

2010-10-29T21:20:00.005+02:00

190. St. Germain – Rose Rouge (2000)

Grotestadserig. Drukke straten. Auto's en trams en geclaxonneer van taxi's. Jachtige mensen. Ze zijn met veel en velen zijn naamloos, maar opeens passeert een uitgesproken neus of een buitenissig pak. Een jurk die de aandacht trekt. Een sexy rok, een mooi gezicht.

189. Cuby and the Blizzards – Window Of My Eyes (1968)

Cuby and the Blizzards komen uit Grolloo in Drenthe. Ik kom daar alleen wel eens als het mooi weer is, op de fiets. Ik kom er fris ruikt en weids oogt, de wolken wit en de lucht blauw. Geen dagen voor Cuby. Geen dagen voor Window Of My Eyes. Window Of My Eyes moet geschreven zijn op een dag dat de lucht grauw was en regen net zo makkelijk viel als dat tranen opwelden. Een dag dat Grolloo mistroostig was, terneergeslagen, gespeend van hoop.

188. The Yardbirds – For Your Love (1965)

Een nummer van ver voor mijn tijd. Een nummer wat ik pas vond toen het voor vele fans allang vergeten was. Heerlijk om nummers te zoeken en pareltjes te vinden. Eenmaal gevonden nooit meer kwijtraken.

187 The Animals – We Gotta Get Out Of This Place (1965)

Het overbekende nummer van The Animals is natuurlijk House Of The Rising Sun, maar dit is mijn persoonlijke favoriet. Een echte rauwe rocker, blues vanuit de krochten van een doorgerookte strot.

186 World Party – Ship Of Fools (1985)

Een liedje dat heel goed over de kredietcrisis zou kunnen gaan, al was het liedje er veel eerder. Avarice and greed are going to drive you over the endless sea, drifting in the shallows, drowning in the oceans of history.
Bankiers preken van kansels dat ze geleerd hebben van fouten, maar bonussen worden weer uitgekeerd alsof er nooit iets gebeurd is. Mensen jagen nog steeds geld en macht en economische groei na, ondanks dat we nu weten dat deze jacht ons zal vernietigen. Zou er nog een moment komen dat gezond verstand de boventoon gaat voeren, of rennen we het onvermijdelijke tegemoet? Ons uitsterven is voor onszelf misschien een ontnuchterend einde, maar vanuit biologisch en ecologisch standpunt zou het een zegen zijn. Eindelijk worden natuur en milieu weer met rust gelaten. Onze planeet zit te snakken naar het einde van het zoogdier wat zoveel miste, maar in twee dingen beslist uitblonk, zelfoverschatting en zelfvernietigingsdrang.

185. Badly Drawn Boy – Nothing's Gonna Change Your Mind (2006)

Liedjes over ware liefde zijn er heel erg veel, maar deze is een krent uit de pap.

184. Weezer – Buddy Holly (1994)

Uitgelaten collegerock van een bandje dat toen nog zonder zorgen was, fris van de lever, echt en puur. Jammer dat ze dit niet bleven, maar na een veelbelovende eersteling volgen grote verwachtingen, en het is nooit makkelijk daaraan te voldoen.

183. TC Matic –Elle Adore Le Noir (1985)

Pikzwarte nachtblues op het zwoele ritme van een tango. Het lijkt een onmogelijke combinatie, maar dit down to the bone gezongen lied bewijst dat het kan.

182. Fugazi – Waiting Room (1990)

Cultklassieker, werd altijd gedraaid op feesten die ik destijds bezocht.

181. Kobus – When All Logics Die (1988)

Longen uit de lijf ballade van een verder niet erg bekend geworden Fries garagerockbandje dat ergens aan het eind van de jaren 80 een minihitje en pogodansvloervuller had met een cover van Rien n'a Changer van Les Poppys.

Mooiste liedjes aller tijden 2010 (200-191)

2010-10-23T16:34:00.006+02:00

200. Cindy Lauper – True Colors (1986)

Een lief, klein lied om mee te openen. Aandoenlijk, hartverwarmend en de volle waarheid. Destijds in 1986 waren er nog diverse ware kleuren die ik verborgen hield. Ik wist dat ze ooit tevoorschijn moesten komen, maar wist ook dat ik geen haast hoefde te maken, geduld kon hebben tot de tijd rijp was.

199. Janis Ian – At Seventeen (1975)

Er zijn niet veel liedjes met een tekst die in de buurt van de poëzie komt, maar dit is er zo één. Bedrieglijk ook, want het lijkt een licht jazzy wiegelied, terwijl het onderwerp een diep tragische kant heeft, namelijk het gevoel niet mee te doen en er niet bij te horen. Later leer je dat gevoel relativeren en leer je dat "er niet bij horen" iets relatiefs is, want in wezen hoort iedereen er op één of andere manier niet bij, en de dag dat je leert dat het geen zin heeft om te streven naar erbij te horen, is de dag dat je vrijheid voelt. Maar als je zeventien bent, doet het gevoel er niet bij te horen, pijn, en niet zo'n beetje ook.

198. Anouk – RU Kiddin' Me (1999)

Soms kleven er grote herinneringen aan liedjes, maar soms ook redelijk triviale. Dit liedje doet me denken aan mijn eerste ICT-baan, een werkkamer op de negende verdieping met fantastisch uitzicht als het mooi weer was, en elke keer als het mooi weer was, dit liedje op de radio. En als het regende trouwens ook. De baan die ik toen had, vond ik destijds best inspannend, want ik was junior en moest alles nog leren. Als ik er nu aan terugdenk, was die eerste baan bijna een paradijs. Het project waarop ik zat was bezig aan overspannen verwachtingen en exploderende kosten ten onder te gaan, en omdat ik geen rol of verantwoordelijkheid op dat terrein had, ging het gedoe grotendeels langs me heen. Zonder dat er veel aandacht aan me werd besteed, kon ik lekker mijn gang gaan en mezelf het vak leren wat ik tot op de dag van vandaag beoefen. Een project wat anderen uiteindelijk trauma's bezorgd heeft, was voor mij een ideale leerschool.

197. Spoon – The Underdog (2007)

Een niet zo opvallende band, want geen kaskraker en ook niet echt groot bij het cultpubliek. Wel een goede band die in 2007 een heel goede plaat maakte, waarvan dit het lekkerste lied is, zo'n lied wat bij de eerste draaibeurt helemaal niet zo vreselijk opvalt, maar als je het meerdere draaibeurten gunt, komt er een moment dat je opgewonden denkt: "Maar dit is écht goed!"

196. Underworld – Born Slippy (1995)

Een lied wat ik onlosmakelijk verbonden vindt met de film Trainspotting, wat één van de meest aansprekende films aller tijden is.

195. The Stooges – No Fun (1969)

The Stooges hadden misschien wel een nog grotere rocklegende kunnen worden als Led Zeppelin uiteindelijk werd, en als dat gebeurd zou zijn, dan was de punk nooit nodig geweest. Drugs gooide roet in het eten. De tomeloze creativiteit raakte verdoofd en the Stooges gingen te vroeg uit elkaar, maar een handvol memorabele liedjes hebben ze wel achtergelaten.

194. Waterboys – The Whole Of The Moon (1986)

Ik heb een zwak voor liedjes die eigenlijk een maat te groot zijn, die iets te veel klateren en schetteren of te groots uitpakken. Dit is zo'n lied. Eigenlijk is het allemaal net wat te veel, met name de trompettenclimax schuurt langs de grenzen van de goede smaak. Maar wat is het heerlijk als zo'n liedje halverwege helemaal loos gaat.

Er zullen nog een hoop liedjes komen waarin een climax zit, waarin men loos gaat, waarin een gevoel van bevrijding uitstraalt.

193. The Raconteurs – Many Shades Of Black (2008)

Een vrij zeldzaam genre, een min of meer vrolijk liedje over een verloren liefde. Maar soms is het plezier gewoon voorbij en de rek eruit en als het gewoon niet anders is en als het besef er is dat het goed is dat het voorbij is, dan wordt het tijd voor Many Shades Of Black.

192. Chumbawamba – Tubthumping (1997)

Echt rampetampen en hatseflatsen, höken en singalong. Brullen en blèren en te uitbundig gedrag. Lied met een aanstekelijkheid die onweerstaanbaar is en blijft.

191. Placebo – Battle For The Sun (2009)

Het tweede lied uit deze reeks met een climax. Deze hoor je al van verre aankomen, al minuten voor het gebeurt. Je moet er haast ondraaglijk lang op wachten, op het echte loos gaan. En dat is ook precies wat ik zo fijn vind aan een nummer als dit. Je moet geduld hebben, blijven verlangen, blijven hopen. Totdat je denkt dat het misschien nooit meer komt, maar dat is het moment dat je alles krijgt wat je wilt.

Dit knippen we eruit

2010-10-22T17:35:00.004+02:00

Dat je dan door de stad loopt. Dat je opkijkt bij elk meisje dat langskomt, hoe kansloos ook, om inderdaad bevestigd te krijgen dat zij niet ook naar jou kijkt. Dat je voelt dat je zwaar bent. Dat je slentert, dat er een lusteloosheid over je heen gekomen is waardoor je schouders ingezakt zijn. Je weet dat het beter voelt om rechtop te lopen, maar je voelt je te neerslachtig om het ook te doen. Geef het nou maar toe. Het komt niet door het weer, het weer is toevallig gelijk aan hoe je je nu voelt. Je slaat de krant open en je ziet zeven dagen vooruit alleen maar regenkansen. 80%, 80%, 70%, 50%. Je vraagt jezelf af of je 50% regenkans moet interpreteren als 5 minuten nat regenen bij 10 minuten buiten lopen. Zwartgallige gedachten. Zo voel je je. Je voelt water sijpelen door het gaatje onderin de zool van jouw schoen en zo voel je je ook al weer precies.

En je ergert je. Mateloos. Je ergert je aan brommers en vrachtwagens en auto's, waarvan er als het regent altijd zoveel meer lijken te zijn dan de onmetelijke hoeveelheden die er al zijn als het niet regent. Uitzichtloos, denk je. Je hele leven zul je je moeten blijven ergeren aan het geluid van verbrandingsmotoren. Net als dat je jouw hele leven alleen zult blijven. Je zult je er in jouw eentje doorheen moeten slaan. Alhoewel het in jouw leven statistisch gezien eind augustus is, voelt het als eind oktober. Een regenkans van 50% is een goede dag, godverdomme. Oh ja, een machteloze vloek, dat kan er ook nog wel bij.

Je bent thuis nu. Je schrijft. Eindelijk schrijf je weer eens een keertje over wat je bezighoudt. Je zou in de ik-vorm moeten schrijven om de lezer duidelijk te maken dat het echt zo is dat het je bezighoudt. Het is geen hypothetische situatie. Het is geen gedachtenexperiment. Het is echt zo. Ik voel me neerslachtig. Ik voel me gebukt gaan onder een uitzichtsloos gevoel. Ik zal wel alleen blijven, ik zal vast wel nooit meer vinden wie ik zoek, nooit uitvinden waar ze is, in welke straat van welke stad zij langs lokkende etalageruiten schrijdt. Ik denk zelfs aan haar, al ken ik haar niet. Misschien is ze op dit moment net zo neerslachtig als ik. Misschien, maar waarschijnlijk voelt ze een heel stuk beter en fleuriger. Maar dat ook zij zich ergert aan langsknetterende brommertjes, staat vast. Dat is één van de tientallen dingen die we gemeen hebben.

"Waarom niet?" Denk ik.

"Waarom ik niet?".

De tientallen mogelijke antwoorden op die vragen wil ik niet analyseren. Ik wil dingen kopen. Ik wil dan toch in ieder geval de macht voelen van het kunnen kopen. Ik kan zomaar de Bijenkorf binnenkopen en een Tommy Hilfiger trui kopen. Duur, maar ik heb geld. Geld zat heb ik. In mijn top 100 van sombere gedachten is geld niet voorgekomen. Toch fijn dat er iets in mijn leven is wat zonder zorgen is.

Terug in de regen hangen mijn schouders nog steeds. De trui is fijn, maar een wezenlijke verbetering van mijn leven is het niet. Het is op dit moment gewoon niet beter, niet lichter, niet kleuriger. Ooit ga ik dood en vlak voordat dit het geval is, trekt volgens de overlevering het leven dat je geleefd hebt, als een film voorbij. Korte film wordt dat, denk ik om te beginnen, want de grauwe wolken blijven maar voorbijdrijven. Ik besef dat deze dag en dit moment er niet in voor zal komen. Het is net als een trailer of een promo van de Voice of Holland. In 30 seconden tijd komen allemaal momentjes voorbij waarop ik me gelukkig voelde, en voor de toeschouwers zal het geweldig lijken om mijn leven te hebben gehad.

Tijd om naar huis te gaan. Ik wil schrijven, eindelijk weer eens. Schrijven over een moment waarop ik me gelukkig voel, komt wel weer eens, maar nu schrijf ik over één van die vele lange dagen die eruit geknipt zullen worden, uit de film die mijn leven is. Zodat het toch vereeuwigd is.

De Intrigrant

2010-10-01T23:33:00.010+02:00

Eén van de allerbeste verhalen van Asterix en Obelix is de Intrigant. Een klein onooglijk mannetje die bijna niks hoeft te zeggen of doen om overal om zich heen ruzie te veroorzaken. Waarna hij zich in de handen wrijft en zijn eigen belangen behartigt.

Dit verhaal wordt op dit moment in een moderne bewerking verteld in Nederland. Het CDA was meer dan drie maanden geleden bij het kampioenschap hokjes rood kleuren de grote verliezer, maar wilde toch wel heel graag regeren. Dat kon alleen met de PvdA, maar als Maxime daaraan dacht, dan liepen hem de rillingen over de rug. Gelukkig was er ook nog een vrij grote man met onooglijk witte haren, die regelmatig van die dingen riep waarvan de balloons waarin zijn woorden vermeld stonden, groen en geel kleurden. Niet ideaal, maar desalniettemin vergat Maxime Verhagen de PvdA op slag zodra hij de kans rook met de Intrigant in zee te kunnen gaan. Het duurde niet lang voordat in de berichtgeving over de kabinetsformatie ruziënde CDA’ers de boventoon voerden. Het leek er zelfs even op dat de partij die als een oase van stabiliteit geldt, met een grote klap ging ontploffen, maar nadat de gifgroene balloons van Ab Klink via intimidatie en dreigementen leeggeprikt waren, werd het weer rustig en ging Maxime verder met zijn karwei om het CDA in de regering te helpen en zichzelf op het pluche.

Zo kon het gebeuren dat er op een gegeven moment een regeerakkoord en gedoogakkoord was, en er stonden drie blije mannen achter een desk te vertellen dat ze mooie plannen hadden gemaakt en dat het een toffe tijd ging worden. Iedereen was tevreden. Er was alleen nog één horde te nemen, het congres van één van de drie partijen, het CDA, moest nog even ja zeggen tegen het regeerakkoord. Om deze formaliteit zo soepel mogelijk te laten verlopen, was ervoor gekozen het akkoord zo laat mogelijk te presenteren, zodat de leestijd en protestorganiseertijd minimaal zou zijn. Je zou verwachten dat het na wat last minute intern gemorrel snel stil zou worden. Het was immers goed geregeld, het CDA zat niet in de oppositie, hoefde niks te maken te hebben met de PvdA, en er lonkten misschien wel zes ministersposten. Dus voor de vorm nog even intern in de fractie wat mooie morele bezwaren uiten, maar dan snel het gezond verstand laten zegevieren en op dat congres als één grote applausmachine ja zeggen tegen regeren.

Echter, iedereen onderschatte wederom de Intrigant. Zonder zelf ook maar iets te doen, hij gaat zelfs het land uit, in Berlijn een volgende preek houden tegen de vermeende islamisering, sprongen bij het CDA aan alle kanten kikkers uit de pan. De halve partij zoekt televisieprogramma’s uit om zijn morele bezwaren te uiten. Meneer Hirsch Ballinn profileert zich bij Nieuwsuur als de zoveelste dissident, en één reclameblokje later zit Henk Bleker bij Pauw en Witteman zijn partijgenoot, die al sinds mensenheugenis lid is van het CDA en dus in zijn eigen kring een grootheid, vierkant af te vallen. De taal van al die CDA'ers is nog wel iets beschaafder dan die van de Intrigant, maar de balloons waarin ze spraken, waren donkergroener dan ooit. Het gaat lekker daar bij het CDA. Het sfeertje zit er goed in.

Bijna 5000 mensen gaan morgen in een hal zitten om te beslissen of ze al dan niet willen gaan regeren met de Intrigant, en het zou best kunnen dat ze elkaar met vissen te lijf gaan. Uiteindelijk zullen ze toch vast wel ja zeggen, want principes en een oprecht gevoel dat met de Intrigant in zee gaan, onheil betekent, kan het nooit winnen van de verlokking van dat pluche. Wat moet bijvoorbeeld Jan-Kees de Jager met zijn leven doen als dat congres nee zegt? Dus op dat congres zal hevig tegengesputterd worden, en daarna zullen er misschien ook nog wel notabelen hun lidmaatschap opzeggen en worden er nog wat mindere goden uit de fractie geknikkerd, maar aan het eind van het pandemonium zal er een Koningin op een bordes zijn, en zij zal omringd worden door trots blozende CDA’ers die niet kunnen wachten om met de Intrigant te gaan regeren.

Hoe lang het gedogen van Geert ook zal gaan duren, één ding is zeker. Het CDA zal bij de volgende verkiezingen een nieuwe grote nederlaag slikken en de PVV zal nog veel groter worden dan ze nu al zijn. Machtsbeluste politici zijn geen enkele partij voor de Intrigant.

Koebellen

2010-09-18T11:18:00.007+02:00

Volgens de folklore doen Zwitsers hun koeien een bel om voor ze losgelaten worden in de wei. Eigenlijk nooit geloofd dat het waar was, je ziet het wel eens op TV, maar als je het in de reclame ziet dan is de koe paars en ik geloofde ook niet dat dit de kleur van de koe is in. Het lijkt nogal nutteloos, zo'n bel. Een hek om het weiland zetten is toch veel simpeler?
Maar de Zwitsers doen dat dus wel, hun koeien een bel omdoen, ook heden ten dage, nu er enkelbanden en chips zijn. Een weitje met koeien vind ik een rustgevende aanblik bieden, want koeien zijn dieren die volkomen onbekend lijken te zijn met het fenomeen stress. Als ze grazen, wat ze de ene helft van de dag doen, dan gaan kop en hals een beetje heen en weer en af en toe verzetten ze een poot om bij een nieuw stukje mals gras te komen, maar verder gaan ze op in wat ze doen en wat ze ruiken en wat ze proeven en is er niets wat suggereert dat ze het misschien anders of beter zouden willen hebben. In Zwitserland echter is het niet stil wanneer de koe graast, want hun bel rinkelt wanneer hun kop of hals een beetje heen en weer gaat. Met andere woorden, als je langs een wei met koeien komt, en er zijn eigenlijk altijd wel koeien aan het eten, dan is het een getingeltangel van belang. Eerst dacht ik steeds dat er ergens om de hoek een ijscokar aankwam, want dat is mijn eerste associatie met belgerinkel. Maar nee, het bleek een weitje te zijn.

Voor de koe zelf lijkt het me helemaal niet fijn. Ik zou er in ieder geval niet blij mee zijn als ik belgeluiden zou horen elke keer wanneer ik mes, vork of lepel oppakte om op eten aan te vallen. Om gek van te worden zelfs. Misschien dat een Zwitserse koe ook wel helemaal niet snapt wat de oorzaak is van het geluid. Misschien denkt ze dat gebel het geluid is van gras in doodsnood, de schreeuw van gras vlak voor het in één van die zeven magen verdwijnt.

Dat een hek in Zwitserland niet alles oplost, is duidelijk als je er een tijdje geweest bent, want veel van die weitjes liggen niet bepaald vlak. Palen zetten en palen slaan is daar niet simpel en er zullen altijd plekken blijven, de plekken waar het steil is, waar een koe zonder moeite kan oversteken van de hoge naar de lage kant, daar hoeft ze niet eens vrijheidsdrang voor te ontwikkelen of vandalistisch voor te worden, gewoon blijven grazen en dat hek wordt vanzelf omgeduwd.

Als je fietst in het Zwitserse heuvelland, is het gerinkel van koebellen een vaste begeleider op je reis. Maar ook op de bergpassen hoor je het soms, als je vroeg genoeg bent, als het gros van de motoren en auto's en touringcars en campers nog in het dal geparkeerd staan. Je beklimt een berg in het tempo van een koe die graast, en opeens denk je dat je een ijscokar hoort. Je richt jouw kop op, die bewoog als een koe die graast, op en dan ontdek je ergens ver boven of ergens ver onder jou een paar bruine stippen. Geen hele wei, want daarvoor is niet genoeg voedsel, maar voor kleine groepjes koeien is er tussen de rotsblokken en stenen voedsel genoeg. Een mooi gezicht, die bruine stippen. Een mooi geluid, zo'n bel. Een hart onder de riem voor de vroege klimmer, een stimulans om zijn weg te vervolgen.

Vrijdag

2010-08-07T11:56:00.004+02:00

Zoals een poes in de dakgoot, plotseling elke spier gespannen van aandacht. Kijkend. Reikhalzend. Maar niet loerend, want loeren is onbeleefd. Loeren, dat heeft jouw moeder jou afgeleerd.

Blond in de volle zon. Net gewassen, fris golvend, waaierend in de wind. Midden op straat. In de eenentwintigste eeuw is midden op straat een ultieme daad van vrijheid, want midden op straat is het exclusieve domein van auto's, altijd en overal met velen, in drommen, rijen dik. Maar hier niet. Nu op dit moment even niet. Op dit moment alleen het geluid van de wind en het rinkelen van lege flesjes in het krat dat ze sjouwt.

Niet loeren, ook niet naar dat krat. Niet kijken. Niks laten merken. Behandel haar zoals zij jou behandelt, een willekeurige passant.

Feestje vanavond? Heb je dat gisteren allemaal opgedronken, ook die twee die er bovenop liggen? Jarig gisteren? Zijn jouw ouders gebleven toen het gezellig werd of moesten ze toen ophoepelen?

Vragen te over. Openingszinnen. Eerst reserve en mogelijk afweer, maar even later… Je weet het nooit.

Is het niet te zwaar? Zal ik je helpen?

Het rinkelen is een geluid dat overstemt wordt door de auto die er aankomt. Eindelijk. Eindelijk van de weg af en terug naar de stoep. Terug naar waar mijn plaats is. Een laatste keer omkijken. Ja het is ook haar plaats.

De poes, zo-even nog gebiologeerd tot in elke vezel van het lijf, loopt door. Alsof er niks gebeurd is. Alsof er vandaag ook niet veel gaat gebeuren.

Op doel

2010-07-23T13:12:00.002+02:00

Plotseling dacht Menno aan de jongens, rook hij het zweet en hoorde hij hun stemmen. Uitgelaten, want ze hadden gewonnen.

"Drieëntwintig vijfentachtig," was een vreemde tekst voor zijn jongens. Vreemde stem ook voor zo'n jongen.

"Mag ik dat pinnen?" vroeg hij aan de kassajuffrouw, die knikte en verveeld zijn spullen van zich af schoof, verder naar de rand. Dichter bij de deur. Zijn handen trilden toen hij dacht aan wat hem overkomen was. Hoe durfden ze, na achtend…

"Hoeveel zei u ook weer? Achtendertig?"

"Drieëntwintig vijfentachtig," herhaalde de caissière. Scherpe toon. Meer als wanneer ze verloren hadden en elkaar verwijten maakten. Ze dacht natuurlijk dat ze het niet zag als ze dan naar de wachtende klanten keek, en zo'n bek trok van nou moe kijk die ouwe nou toch weer… Maar hij zag het wel. Hij hanneste met zijn pinpas, kreeg hem maar niet goed evenwijdig met de gleuf waar hij in moest.

"Zal ik het even doen?" vroeg ze. Ze pakte de pas. Ze draaide hem een halve slag. Ze haalde hem bruusk door de gleuf.

Vijftien jaar geleden al weer. Dat van het bedrijf dan hè, want dat van de kleedkamer was nog langer geleden. Wanneer was hij nou ook alweer gestopt met trainen? Op een gegeven moment noemden ze hem een oude lul. De B's, te groot voor jochie, te klein voor puber, maar de grote bek die daarbij hoorde, hadden ze al wel. Niet leuk. En ook niet leuk dat hij probeerde een beetje positiespel te trainen, een beetje zoals die Spanjaarden het deden, maar dat dan in de wedstrijd erna de spits in de verdediging ging lopen en de rechtshalf op links en het een enorm zootje werd.

"Klaar maar weer," zei de caissière. En die jongens maar lachen.

"Ze wilden niks meer van me aannemen," antwoordde hij terwijl hij zijn bon aannam en al zijn spullen in één keer in zijn handen probeerde te pakken. Het kuipje boter viel bijna. Hij schoot omlaag en naar de grond, ondanks dat hij wist dat hij laatst thuis toen hij dat niet deed, niet meer omhoog had kunnen komen. Hij keek op, maar de caissière was met de volgende klant bezig. Hulp bieden deden ze tegenwoordig niet meer. Ze hadden geen tijd, zeiden ze. Ze haalden hun targets anders niet, zeiden ze. De man van middelbare leeftijd die aan de beurt was, keek weg. Want hij was nog in de kracht van zijn leven. Hij kon nog snel als hij haast had.

Een tijdje later, die man van middelbare leeftijd was al weer weg, lag toch alles op de rollator. Waarom had hij nou geen tas meegenomen? Omdat hij toen hij buiten stond, ontdekt had dat hij zijn portemonnee vergeten was. Hij was weer naar binnen gelopen, maar had blijkbaar toen zijn tas weggelegd om zijn portemonnee te zoeken. Nou ja, beter geen tas dan geen portemonnee. Hij zag zichzelf al staan zonder pinpas en zonder geld. Dan zou die man van middelbare leeftijd niet hebben weggekeken. Dan had hij hem zo vuil mogelijk bekeken, want hij had haast en dus geen geduld met zo'n overbodig oudje dat het tempo van de moderne tijd niet meer aankon.

Hij zette zijn rollator in beweging. De koekjes schoven half van het vlees voor vanavond af. Hij schrok, maar het ging net goed. Toen hij zijn rollator opnieuw in beweging zette, viel wel zijn meloen van het onderste treetje af. Hij rolde weg. Menno keek hem na. Hij hoorde de jongens. Ze renden er achteraan. Ze schoten zo hard ze konden op doel.

Focus leek het toverwoord…

2010-07-12T21:16:00.013+02:00

Voordat dit WK begon was focus een klotewoord, jargon dat alleen een manager of een "mental coach" met droge ogen zou durven gebruiken. Zes overwinningen en een finaleplaats later was alles anders. Omdat de spelersgroep gefocust was, kregen ze zo weinig doelpunten tegen. Omdat de spelersgroep de focus had, bleven ze geduldig, ook als het balletje niet lekker rond ging en de openingen niet gevonden werd. Want men vertrouwde erop dat er uiteindelijk altijd kansen kwamen en altijd goals.

Focus leek het toverwoord. Als Nederland ook in de finale gefocust zou zijn, dan zouden ze iets gaan doen wat uniek was in de sportgeschiedenis. De beker pakken. Wereldkampioen worden in de grootste sport ter wereld. Na twee keer tweede eindelijk eerste. Na het collectieve trauma van 1974 en het Rensenbrink-tegen-de-paal van 1978 uiteindelijk dan toch nog de overwinning.

Maar er ging iets mis.

Het was niet zo dat het Nederlands elftal niet gefocust was. Integendeel, Nederland was meer gefocust dan ooit. Helaas was Nederland wel iets vergeten: de vraag beantwoorden waarop nou ook alweer de focus moest liggen.

Ja, ze wilden winnen en dat wilden wij allemaal met hen. Maar om te kunnen winnen, moet je wel weten waar je goed in bent. Waar Nederland goed in is, is voetballen. Hoe verdedigend de tegenstander ook speelt en hoe destructief hij zich verder ook moge opstellen, Nederland moet proberen te blijven voetballen. Geduldig blijven proberen openingen te vinden. Niet gefrustreerd raken, je niet laten provoceren en niet opgefokt zijn. Voor 100% gefocust zijn op voetbal spelen. Mooi voetbal hoeft niet eens, als het maar voetbal is. Verdedigend de boel zo goed mogelijk dicht houden en geduld oefenen. Blijven zoeken naar de opening. Als je blijft zoeken, zul je vinden, en als de opening eenmaal gevonden is dan hebben we aanvallers van wereldklasse om de kansen te verzilveren.

Gisteravond was Nederland niet gefocust op voetbal spelen. Gisteravond was Nederland gefocust op het winnen van een beker. In de ploeg was het waanidee geslopen dat om die beker te winnen, elk middel geoorloofd was. Het idee dat men ten koste van alles voetbal moest spelen, verdween naar de achtergrond. Het idee dat men ten koste van alles geduldig moest zijn, ook. Nederland was niet geduldig, Nederland was opgefokt. Nederland was agressief. Daarom vlogen de Nederlandse spelers erin als gekken.

Het is een beetje ironisch dat we in Nederland zo kankeren op de scheidsrechter. Zeker, de man floot geen foutloze wedstrijd en dat hij die cornerbal niet zag was absurd. We lopen nu te kankeren dat sommige gele kaarten, waaronder de tweede voor Heitinga, pietluttig waren, maar dat is omdat we niet goed kijken. Verblind door de hoop dat onze jongens zouden winnen, zien wij niet wat deze man gezien heeft. Hij zag een Nederlands elftal dat er niet op uit was om te voetballen, maar hij zag een Nederlands elftal dat van de finale een schoppartij wilde maken. Hij zag onze controleurs karatetrappen uitdelen in plaats van de bal proberen te veroveren. Dus trok hij kaarten in een poging de boel te bedaren. De scheidsrechter was niet tegen ons, misschien was hij zelfs wel op onze hand, want hij heeft geprobeerd om die ordinaire schoppartij waarmee wij dachten de beker te gaan pakken, nog een klein beetje op een voetbalwedstrijd te laten lijken. Het zou volkomen normaal zijn geweest als Nederland na 20 minuten met 9 man zou hebben gestaan, van Bommel en de Jong allebei rood. Als Webb zou hebben gedaan wat terecht was, dan was het zo gelopen. Dan was de finale na 20 minuten gespeeld, een hopeloze missie. Spanje zou kunnen kiezen of het zakelijk de beker ging ophalen of volkomen over ons heen zou lopen. Scheidsrechter Webb wilde dat de finale een wedstrijd bleef en dus bespaarde hij ons minstens twee volkomen terechte rode kaarten. En op het eind nog een derde, toen Robben na een fluitsignaal de bal toch nog in het doel schoot, een vergrijp waarop standaard een gele kaart staat en dat zou de tweede zijn geweest.
Misschien had Puyol een tweede gele kaart moeten hebben, misschien was dat objectief beschouwd volgens de regels. Maar in een wedstrijd waarin je Nederland twee keer rood bespaard hebt, ga je aan de andere kant natuurlijk nooit rood uitdelen.

Het is ook al zo ironisch dat we verbaasd zijn, nu buitenlandse kranten schrijven dat het Nederlands Elftal agressief opereerde, te hard speelde en te opgefokt. Als we ons zouden proberen te verplaatsen in de neutrale toeschouwer, dan hadden we het wel gesnapt. Stel dat we onze focus zouden afleggen, stel dat we in plaats daarvan zouden kijken met een weidse blik, wat zouden we dan zien? Dan zouden we één ploeg zien die voornamelijk probeerde te voetballen en één ploeg die voornamelijk overtredingen maakte, die charges uitvoerde met als doel voetballen onmogelijk maken. Een schoppartij, dat is wat de neutrale toeschouwer gisteravond zag. En hij zal blij geweest zijn, dat de ploeg die probeerde te voetballen, uiteindelijk won.

Nederland mag blij zijn met zes overwinningen en trots zijn op een tweede plek, maar Nederland moet zich schamen voor de finale. Het is niet te zeggen wat de uitkomst van de finale zou zijn geweest als Nederland op weg naar de wereldtitel niet verstrikt was geraakt in dat gefocus. Als Nederland gefocust gebleven was op voetbal spelen boven alles, dan was de finale misschien ook verloren gegaan, maar wel hadden we dan een positieve indruk achtergelaten op 700 miljoen neutrale toeschouwers. Dat is een hoop waard.

Het is een doodlopende weg, de spelopvatting dat je zou moeten willen winnen door schoppen in plaats van te proberen voetballend de beste zijn. Nederland moet doen waar ze goed in is en dat is willen voetballen. Dat is ons karakter en daar ligt ons hart. Daarom hangen wij onze gevels vol met Oranje vlaggetjes en daarom trekken we met z'n allen Oranje shirts aan. Daarom schilderen we vlaggetjes op onze wang en doen beesies om ons nek. Daarom juichen we voor onze jongens. Daarom houden we van ze, en blijven we dat doen, ook al verliezen we die klotefinale nog acht keer.

Vergeet die klotefinale. Vergeet dat klotewoord. Voortaan weer gewoon lekker voetballen.

Naar de finale!

2010-07-07T08:14:00.003+02:00

En als we die finale ook nog winnen, wat zullen er dan volgend jaar april een hoop Wesley'tjes geboren worden. Of Yolanthe dan maar als het onverhoopt een meisje wordt.

Ambtenaren van burgerlijke standen zullen nee moeten verkopen aan vaders die hun zoons Maarten Nigel Giovanni Johnny Mark Rafael Robin Wesley Arjen Eljero Dirk Joris Gregory Khalid willen noemen. Vervolgens gaan ze naar huis om een flesje te geven aan Martina Robijntje Rafaella Gio.

De Goddelijke Oranje Kanaries

2010-07-02T20:44:00.004+02:00

Ik heb Nederland nog nooit van Brazilië zien winnen op een wereldkampioenschap. In 1974 was ik te jong. Van dat toernooi heb ik alleen een stukje van de finale gezien. Ik kan me nog herinneren dat mijn papa het wel spannend vond, maar ik was te jong om te snappen wat het leuke aan dit spelletje was en ook wat "mijn land" inhield en hoe het voelde om daar trots op te zijn.
Vervolgens kwamen de jaren '80 waarin Nederland op wereldkampioenschappen weinig potten wist te breken en nooit tegen Brazilië speelde, wat maar goed was ook, want men zou hebben verloren.

In 1994 holde Nederland in principe de hele wedstrijd achter de feiten aan, maar toch kwamen we nog gelijk. Toen kwam Branco die van een afzichtelijke afstand een vrije trap toch ineens op doel schoot. Dit toernooi bleef Christiano Ronaldo zoiets tot het bittere eind doen en er was geeneen bal bij die ook maar in de buurt van een doelpunt kwam, maar Branco kegelde destijds die vrije trap er snoeihard in en Nederland lag eruit.

In 1998 scheelde het niks, Brazilië en Nederland. Er was een fase in de wedstrijd dat Brazilië beter had en er was een fase dat Nederland bovenlag, maar je kon niet zeggen dat één van de twee ploegen het verdiende om te winnen. Pierre van Hooijdonk werd kort voor het eind van de wedstrijd omver getrokken, maar er kwam geen penalty. Er kwam wel een verlenging, en er kwamen strafschoppen. Philip Cocu miste en Ronald de Boer miste en we lagen eruit. In 1998 had Nederland een geweldig elftal, maar zoals wel vaker was Brazilië toch net een maatje te groot.

Na deze voorgeschiedenis verwachtte ik niet dat Nederland in 2010 zou winnen, want ik ben van de generatie voor wie Brazilië altijd een maatje te groot is geweest. Wat betreft de voorgeschiedenis kon je over Brazilië en Nederland eigenlijk hetzelfde verhaal vertellen. Tot nu alles gewonnen, nog nooit op achterstand gekomen, achterin stug en degelijk, voorin af en toe een briljant moment, maar niet sprankelend. Van zowel Brazilië als Nederland had je het gevoel dat het beste nog moest komen. Misschien dat er een geweldige wedstrijd zou volgen.

Een geweldige wedstrijd werd het niet. Wel een bizarre. In de eerste helft werd Nederland gewogen en te licht bevonden. Eén organisatiefout leverde voor het eerst dit toernooi een achterstand op, en het leek alsof Nederland er niet mee om kom gaan. Iedereen was overal steeds een stap te laat. Het spel was te bleek en het leek alsof het team wachtte op de knock out, en het was aan Stekelenburg te danken dat de 2-0 niet kwam. Toch zal het stil geweest zijn in Nederland toen het fluitsignaal klonk en de koppies hingen terwijl onze jongens naar de kleedkamer sjokten.

De tweede helft besloten onze jongens om te vechten voor hun laatste kans. Omdat we nog wat te goed hadden van dat omver trekken van Pierre van Hooijdonk, destijds in 1998, kregen we nu een kapitale fout van de keeper en daarmee een goal in de schoot geworpen. Plotseling hadden we steeds de bal en we voetbalden weer, speelden zoals ons eigen was. We kregen een corner en kopten die schitterend ingestudeerd binnen. In 10 minuten tijd waren we getransformeerd van het land voor wie Brazilië altijd een maatje te groot was geweest in het land dat van ze kon winnen. En Brazilië zelf?

Brazilië stond voor het eerst dit toernooi op achterstand, maar kon er niet mee omgaan. Felipe Melo trapte na tegen Robben en kreeg rood. De achtergebleven 10 spelers wekte de indruk de kluts kwijt te zijn. Het was Brazilië die gewogen werd en te licht bevonden. Een paar kansjes kregen ze nog wel, maar recht op de 2-2 hadden ze niet. Er kwam geen 2-2. Integendeel, Brazilië mocht van geluk spreken dat het geen 3-1 en 4-1 werd.

Fluitsignaal. Armen de lucht in, maar even geen gebrul. Even stilte. Want voor de eerste keer in mijn leven had ik Nederland zien winnen van Brazilië op een wereldkampioenschap.

Alles voor het verhaal

2010-06-18T23:46:00.005+02:00

Als je lief bent, maak ik je mooi, maar als je dat niet bent, nou, dan maak ik je misschien wel dood. Denk je dat ik dat niet zou durven? Als het moet, dan durf ik alles. Alles voor het verhaal, de plot, het logische vervolg. Als het functioneel is, dan ben je dood voor je het weet. Of misschien wel naakt. Ja naakt, dat lijkt me wel wat, dat lijkt me eigenlijk stukken beter dan dood. Dood is zo dood, vind je niet, en verder heb ik trouwens ook helemaal geen hekel aan je. Het is helemaal niet erg dat jij in mijn brein rondspookt. Gezellig wel, eigenlijk.

Nou okee, naakt hoeft niet. Niet meteen aan het begin tenminste, zo plompverloren, zo van dik hout. Al sluit ik beslist niet uit dat er in dit verhaal ontwikkelingen plaatsvinden waardoor de zaak verandert. Wacht jij maar eens even af. Als we drie alinea's verder zijn, zou het zomaar eens logisch of plausibel kunnen zijn dat je jouw kleren uittrekt, of op z'n minst is het dan niet meer compleet bespottelijk. Misschien vind ik je wel zo aantrekkelijk dat ik er bij het minste of geringste van wil gaan genieten. Ik kan jou laten doen wat ik wil, weet je nog? Ik kan jou laten zijn wie ik wil. Je bent de vrouw die hopeloos naar me smacht. Je bent de vrouw die verliefd geworden is op mijn stem. Je bent de vrouw die verrukt en betoverd is geraakt van mijn woorden. Mijn lippen naderen jouw oortje dat half verborgen zit onder jou frisgewassen blonde haren. Ga ik je kussen of ga ik fluisteren, en is datgene dat ik fluister dan het allerliefste wat je ooit gehoord hebt? Okee, een van de leukste dingen dan.

Ik wil niet dat de mensen zien dat je met huid en haar van mij afhankelijk bent. Ik maak je zelfstandig. Ik maak je trots. Ik maak dat je zelfbewust oogt. Er is bijna niemand die weet hoe klein jouw hartje feitelijk is. Je laat liever een masker zien dan de waarheid. Degene die via jou gezien wordt, is eigenlijk ikzelf, maar omdat iedereen naar jou zoekt, is er niemand die dat opvalt. Ik ben openhartig, maar er is niemand die het doorheeft. Ik zou over een zin of vier mijn diepste wezen kunnen blootleggen, maar iedereen zal denken dat hij een grapje heeft gelezen. Het maakt niet zo heel veel uit hoe eerlijk de schrijver is als hij zijn woorden optekent. Het gaat erom hoe eerlijk de lezer leest. Zoekt hij de waarheid tussen de letters, de woorden of de regels, of neemt hij letterlijk wat er staat. Of is ze een zij? Hou je trouwens van voetbal, natuurlijk gaan we uitslapen en brunchen en lieve woordjes in elkaars oor fluisteren, maar daarna om een uur of kwart over een …

"Oh dan ga je boeien om mijn polsen doen… Heel fijn hoor. Heel grappig, maarre, ik dacht dat ik je zojuist uitgelegd had dat…."

Als ik het voor het zeggen heb, zou het kunnen dat jij het volledig voor het zeggen hebt, maar als mijn pet daar niet naar staat, dan dans je naar mijn pijpen. Of ik verzin een man met donkere ogen als jouw tegenspeler en dan moet je bij dat bij hem doen. Misschien maak ik hem knap en geef ik jou vlinders in je buik en doe je toch waarvan je nu al zo'n drie alinea's zegt dat je een meisje bent dat zoiets nooit zou doen. Alles voor het verhaal. Maar eigenlijk ben ik jouw gezeur een beetje zat. Daarom zet ik jou bij nader inzien toch maar op een bank, met alleen een kat in de buurt om te aaien.

Een grote dag voor Nederland

2010-06-12T10:05:00.002+02:00

"Het is een grote dag voor de PVV maar ook een grote dag voor Nederland," zei Geert Wilders, nadat bekend was geworden dat hij heel veel zetels ging winnen. Die uitspraak is een mooie inkijk in het hoofd van de populist. De acht of miljoen negen stemgerechtigden die niet op de PVV gestemd hebben, zijn niet van belang, want "maar liefst" anderhalf miljoen mensen heeft het wel gedaan. Alsof die acht of negen miljoen het ook hadden kunnen doen. Alsof mijn hart bij de PVV was toen ik in het stemhokje stond, maar helaas was vervolgens mijn verstand zo stom om een ander hokje in te kleuren.

"Niemand kan nu nog om ons heen," is de andere uitspraak. Het wereldbeeld van de schreeuwer. Misschien op het eerste gezicht een onzinnig beeld, maar wat gebeurt er als je een Amsterdamse Dam vol met mensen hebt die graag twee minuten stil willen zijn, maar er is ook één schreeuwer? Juist, en zo werkt het ook met de PVV. Geert heeft in zekere zin gelijk. Dat van die grote dag ammehoela. Maar we kunnen niet onze schouders ophalen voor zijn club, zijn geluid, zijn stemmers. Negeren is helaas te makkelijk.

Lijsttrekkers roepen nu in koor dat de verkiezingsuitslag recht gedaan moet worden, waarmee ze bedoelen dat er met de PVV gepraat moet worden. Dit is natuurlijk strategie. Ze zitten echt niet allemaal met een warm kloppend hartje van verlangen te wachten tot de PVV in het kabinet zit. Ze hopen dat Geert zelf de problemen gaat oplossen, door geen druppel water bij de wijn te doen zodat ze naar eer en geweten kunnen verkondigen dat er met die man niet samen te werken valt en dat de kiezer het ook gelooft.

De stelling dat met een kabinet CDA-VVD-PVV de verkiezingsuitslag recht gedaan zou worden, is behoorlijk aanvechtbaar. Ten eerste zit er een partij in die verpletterend verloren heeft. Ten tweede roept het gedachtegoed van de PVV, wat Geert zelf een "boodschap van hoop" noemt, bij sommigen weerstand op, als ik goed geteld heb bij een meerderheid van de Nederlanders. Misschien is dit kabinet voor één helft van het land een zegen, ze krijgen zo ongeveer wat ze willen. Hoewel, ik betwijfel of Geerts kiezers, die niet allemaal boven de anderhalf keer modaal zitten, de VVD-bezuinigingen zonder maagpijn verteren. Het CDA zal geen kans krijgen om er rustig weer bovenop te komen. En hoe blij zijn de Hans Wiegels van deze wereld als Geert straks Minister van Buitenlandse Zaken is geworden en op handelsmissie naar Turkije moet?

"Hé Erdogan, total freak, ik heb als opdracht om voor onze industrie hier in dit prachtige land met al die leuke moslims 5 miljard aan orders binnen te slepen."

Je moet constateren dat het land ongeveer 50-50 verdeeld is in hoe de toekomst er uit moet zien, en dus kun je zeggen dat een kabinet Paars-Plus de verkiezingsuitslag beter recht doet, want dan heb je tenminste vertegenwoordiging uit beide kampen. Of misschien moet je wel CDA-PvdA-VVD doen, al worden weinigen en ook ik niet vrolijk van dat idee. Wel betekenen deze keuzes dat de PVV constant aan de zijlijn mag gaan staan schreeuwen en dan sluit ik niet uit dat de volgende verkiezingen echt een "grote dag voor Nederland" zullen gaan worden. Kunnen we Limburg niet gauw weggeven aan Belgie, dat scheelt een zetel of 10 voor de PVV. Voor Belgie maakt het niks uit, ze kunnen daar nu ook al geen regering meer vormen.

De PVV aan de zijlijn betekent de PVV nog groter maken. Maar als de PVV gaat regeren, voel ik me pas goed gegijzeld. En als ik zeg "ik" en ook even populistisch denk, dan zeg ik dus eigenlijk "Heel Nederland". We kennen inmiddels de kreet "linkse hobby's", wat behalve het vertroetelen van allochtonen inhoudt dat je heel veel geld uitgeeft aan volslagen zinloze zaken als inburgeringscursussen, ontwikkelingshulp, milieusubsidies, cultuur, kunst en wetenschap. Als we de PVV laten regeren is dat een "nationalistische hobby". Kost ook duur hoor. Ten eerste worden een aantal van die jaknikkers die op dat lijstje van Geert staan, opeens minister van iets en ik twijfel nogal over hun vakbekwaamheid. Ten tweede wil Geert bijna alles laten zoals het was, behalve het immigratiebeleid en de bureaucratie. Dat eerste gaat er vermoedelijk op neerkomen dat taalcursussen worden afgeschaft zodat mijn Halalslager straks geen Nederlands meer spreekt, en het tweede komt er op neer dat er bij de overheid talloze consultants ingehuurd gaan worden à raison van enkele honderden Euro's per uur om een rapport te schrijven hoe de inkrimping gestalte moet krijgen. Ten derde, en daar zit de echte pijn, doet zo'n kabinet onze reputatie in het buitenland geen goed. Onze handel met moslimlanden zal tot 0 gereduceerd worden. Ons imago van tolerant en oase van stabiliteit en gelukkig gaat naar de maan. Het buitenland gaat denken dat "Heel Nederland" radicale standpunten loopt te verkondigen en een multinational die nog ergens een hoofdkantoor kwijt moet, gaat maar snel een landje verder.

Kortom, het is in zekere zin waar, "Niemand kan om de PVV heen". Of we laten ze regeren en ruimen achteraf een hoop scherven op, of we doen het niet, maar dan zitten ze in de hoek waar de klappen vallen en de hokjes rood gekleurd worden.

Daarom lijkt het me verstandig dat we de komende jaren het regeren zo weinig mogelijk aan de politici overlaten. Europa kan een stukje doen, het bedrijfsleven kan een stukje doen en de werkgevers- en werknemersorganisaties doen de rest. De Minister-President wordt een functionaris die linten doorknipt en handjes van slachtoffers komt vasthouden als er een ramp heeft plaatsgevonden. Om de verkiezingsuitslag recht te doen, mag Geert dan dit baantje gaan invullen.

Wat kan het me nog schelen

2010-06-06T20:52:00.000+02:00

Dat er misschien wel een kabinet komt met de PVV erin. Er is nu nog maar één ding wat ik wil weten, en dat is alles over de hamstring van Arjen.

Onzichtbare inkt

2010-06-05T16:25:00.003+02:00

Liever schrijf je een geheim op in onzichtbare inkt dan dat je het gewoon helemaal niet opschrijft. Voor praten geldt hetzelfde. De beste manier om een geheim te bewaren, is er tegen niemand iets van zeggen. Maar liever kies je één persoon uit om in vertrouwen te nemen, waarna je een onmenselijk beroep doet op dat vertrouwen door hem of haar te vertellen: "Wat ik je nu ga vertellen, mag je tegen niemand zeggen."

Er zitten gradaties aan het verklappen van een geheim. Je kunt het hele geheim aan iemand prijsgeven, maar het komt ook voor dat je toespelingen maakt. Je vertelt jouw geheim op een manier dat het niet duidelijk is dat je een geheim verklapt hebt. Dat doe je door cruciale dingen weg te laten, dingen die al te duidelijk en dus al te belastend zijn.

Toen Joran van der Sloot ongewild bij Peter R. de Vries in de uitzending was, leverde de belofte in de promo dat hij zijn geheim ging verraden, vele miljoenen kijkers op, ik weet niet meer precies hoe veel, wat minder dan een WK-voetbalwedstrijd maar wel veel meer dan willekeurig welke spelshow. Kijken was een anticlimax, want hij lulde wel een hele hoop, maar de belofte werd niet ingelost. Hij verried zijn geheim niet.

Of deed hij het toch? Achteraf denk ik van wel.

Maar dat was pas nadat het bericht kwam dat hij in Chili werd gearresteerd als verdachte van een moord op een nieuw slachtoffer. Een aanwijzing dat hij niet alleen maar iemand was die uit angst in een opwelling een lijk wegmaakte, maar dat hij een moordenaar was. Aanwijzing, wat zeg ik? Dit is geen aanwijzing meer, dit is schreeuwen. Al kun je blijven aanvoeren dat iemand pas schuldig is als hij veroordeeld is en zo ver is het nog niet. Bovendien blijft gelden dat voor de moord op Natalee Holloway te weinig bewijs is om hem ervoor te veroordelen. Officieel is Joran van der S. dus geen seriemoordenaar, maar officieus zal iedereen hem nu zo betitelen.

Achteraf bekende hij in die auto, met die joints en dat rondrijden, wel degelijk de moord op Natalee Holloway. Hij zei op een gegeven moment dat ze zomaar opeens begon te schudden en te sidderen en dat ze vervolgens omviel. Dat was de toespeling, het stukje wat hij schreef in zichtbare inkt. Maar daaromheen verzweeg hij datgene wat te belastend was, namelijk dat zijn handen om haar keel zaten en dat die handen heen en weer schudden tot hij haar levenloos voelde worden, waarna hij haar losliet.

Het invullen van de onzichtbare inkt is achteraf soms ontnuchterend gemakkelijk.

De Hollandse Berg

2010-05-28T15:51:00.002+02:00

We waren met z’n vijven, vijf Hollanders die de Hollandse berg op wilden, Alpe d’Huez. Ieder had zo z’n eigen verwachting. Drie van ons wisten niet zo goed waaraan ze begonnen, ze hoopten boven te komen en ze hoopten een aardige tijd te scoren, zonder precies te weten wat voor hen een aardige tijd was. De mate van getraindheid wisselde. Twee van hen hadden zich goed voorbereid, de derde had een voorbereiding gehad die bestond roken en drinken en nog nooit op een racefiets gezeten tot nu. Ging hij het halen? Niemand die het wist.
Twee van ons wisten wat klimmen is (vorig jaar Mont Ventoux). Eén van hen is de Pantani van onze gezelschap, de man die na 100 meter al ongeveer uit het zicht is. De ander ben ik. Ik ben geen klimmer. Ik ben er te lang voor en mijn luchtwegen zitten te structureel verstopt om bij een hartslag van boven de 160 nog fatsoenlijk zuurstof te krijgen. Als een klim erg steil is, raak ik buiten adem. Maar ik heb wel geleerd wat ik ongeveer aan kan en ik heb geleerd wat ik goed kan, en dat is snel herstellen op de lichtere stukken en daar een flink ritme rijden. En ik vind klimmen heerlijk om te doen, dus nee, ik voelde vrees noch onzekerheid toen we op het bruggetje stonden en een bocht linksaf voor ons zagen die steil omhoog ging. Kom maar op met die rotberg. Ik dacht nog wel even terug aan vorig jaar, Mont Ventoux in zicht op het onzedige tijdstip van kwart over 8 ’s ochtends. Toen keek ik op naar de berg en hoopte ik dat ik hem kon bedwingen, maar er was ergens een licht knagende onzekerheid dat het niet zou lukken. Nu keek ik om of iedereen er klaar voor was, en zag die onzekerheid van een jaar geleden terug in de ogen van de mensen die nog niet wisten tot waartoe hun benen hen kunnen voortmalen.

Zoals het profiel ook al aangeeft, laat Alpe d’Huez er geen gras over groeien. Het is meteen stoempen met zwalkend bovenlijf in plaats van omhoog dansen als een ballerina. Ik lig voorop en denk waar blijft Pantani en op dat moment stuift er iemand langs, maar het is niet Pantani, het is onze rokende, drinkende en opdebankhangende beginneling, wel met Pantani achter hem aan. Dit kan niet anders dan iets te overmoedig zijn, die kom ik over een paar bochten echt wel weer tegen. Als ik na het ronden van de waar-blijft-ie-nou bocht, bocht 21, voor het eerst ingehaald wordt door iemand die niet bij ons groepje hoort, zeg ik “bonjour” en krijg “hallo” terug. Hé en wie staat daar aan de kant van de weg uit te blazen, is dat niet onze bankhangende beginneling?
“Ik ben helemaal buiten adem,” zegt ie, en ik denk “Goh wat een verrassing.”

Van de mensen die Alpe d’Huez beklimmen is meer dan de helft Nederlander. Het algehele klimniveau ligt niet heel erg hoog, want ik haal veel meer mensen in dan dat ik ingehaald wordt. Ik zeg nu “hallo”. Of ik zeg niks, want je kunt tijdens klimmen beter adem sparen.
Tot en met bocht 17 (Joaquim Agostinho en Carlos Sastre) is het erg zwaar, maar daarna rijd je naar een eerste dorpje toe en is het een tijdje makkelijker. Peter Winnen komt langs (bocht 15 en bocht 13), mijn held van vroeger, uit een tijd dat wielrennen nog door helden beoefend werd in plaats van door mensen die moeten liegen dat ze nooit wat nemen, want anders gaat hun kop eraf. Overal stroomt water. Het komt van de hellingen af en belandt in gootjes langs de weg. Op sommige plekken gaat het in gootjes onder het asfalt door. Ik raak helemaal in mijn element, want ik rij een lekker ritme, zie de zon de hellingen beschijnen en luister naar al dat water om me heen. Dit is waarom ik klim. Dit is waarom het zo’n fijne bezigheid is. Het gaat me minder om de tijd, al is dat altijd het enige wat gevraagd wordt als twee mensen elkaar ontmoeten die een berg beklommen hebben: “Wat was je tijd?” Vooral vanwege die vraag die ik nog ga krijgen, gaat het me stiekem toch wel een beetje om de tijd, al weet ik heel goed dat mijn tijd op echt goede klimmers geen enkele indruk maakt, terwijl ik voor de mensen die zo’n berg nooit zouden aandurven, best een half uurtje langzamer kan rijden. Voor de positie binnen ons gezelschap maakt het ook weinig uit wat ik doe, want Pantani zit een onbestemd aantal minuten voor me en van de anderen zie ik geen glimp als ik drie bochten naar beneden kijk.
Toch stap ik minder dan normaal af om foto’s te nemen. Ik wil binnen anderhalf uur, denk ik, want dat was de tijd waarop ik uitkom als ik die van Mont Ventoux neem en extrapoleer naar Alpe d’Huez. Plotseling lijkt die vermaledijde tijd toch belangrijk.

Tot het dorpje Huez gaat het gestaag, maar daarna wordt het vechten. De berg is nu ook weer erg zwaar geworden, te zwaar om een goed ritme te houden. Ergens tussen bocht 5 en 4 krijg ik een inzinking, ik voel dat mijn hartslag te hoog is en ik hou het nu ook niet meer vol om minstens 9 kilometer per uur op de teller te laten prijken. Maar dan kom ik binnen bereik van een cameralens, een fotograaf die van het fotograferen van bezwete Nederlanders zijn beroep heeft gemaakt. Even lachen naar de camera. Even aanzetten. Maar nee, het gaat echt niet lekker meer, dus besluit ik tussen bocht 4 en 3 even stil te staan en even te drinken. Even een minuutje rust. Even omhoog kijken naar hoe ver ik nog moet en dit doen met een begin van holle ogen. Nee niet fijn. Maar ik herinner me de man die ik net inhaalde, twee keer zo bezweet als ik en slingerend, waarschijnlijk niet meer in staat om 7 kilometer per uur op de teller te laten prijken. Ik kijk om waar hij nu is en zie dat het nog zeker een minuut gaat duren voordat hij bij me is, terwijl het amper 3 minuten geleden is dat ik hem inhaalde. Op de flanken van een berg is alles relatief. Iedereen zijn eigen tempo. Pantani (de echte) rijdt deze berg in 37 minuten en maakt daarmee een clown van de mensen die het in een uur doen, maar de gedachte dat ik deze berg in een uur zou kunnen doen, is zo onrealistisch dat hij me niet eens afgunstig maakt. Ik ga weer op weg en zie even later 9,5 op de teller staan, Pantani zou er van janken, maar die slingerende vent waar het zweet van af gutste, zou er een moord voor doen. Nog weer even later kom ik iemand tegen die aan het lopen is. Tja, zo kom je ook boven. Het uitzicht is prachtig, dus ik besluit, na op mijn horloge gekeken te hebben, om toch maar even een foto te maken, want dat anderhalf uur ga ik halen.

De lopende man vraagt of hij een foto van mij moet nemen. Ja doe maar, denk ik, en ik hoop dat het even lachen niet op even grimassen lijkt:

Na bocht 1 vecht ik mezelf het skidorp in. Het tourparkoers blijkt te worden aangegeven, da’s mooi, want op Google Earth was het niet zo goed te zien geweest waar de renners in het dorp nou precies langs gestuurd worden.
Bij een barretje aangekomen, is het opeens stampvol. Het lijkt wel alsof de Nederlanders hier allemaal stoppen, maar op de Tourbordjes staat arrivée 1,5 km. Hilbert je moet nog een rondje, denk ik, en ik ga dus door, linksaf een tunneltje in, waarachter het eigenlijk nog steeds niet echt licht klimt, maar wel lichter dan daarnet buiten het dorp. Een eindje verderop is er een bocht naar rechts en dan gaat het opeens naar beneden. Na een zo lange tijd 9 à 10 kilometer per uur gereden te hebben, lijkt 28 opeens op vliegen. De Zoetemelkbocht komt eraan, die bocht waar Mart Smeets nu nog steeds zegt “Kijk uit,” maar de bocht is niet meer wat het geweest is, tegenwoordig ligt er een rotonde. Onze groeps-Pantani staat er om me toe te juichen. Arrivée 300 meter, lees ik. Ik duik linksaf en voel de weg vals plat omhoog lopen. Aanzetten slaat in de benen. Dit is de plek waar Winnen in 1983 tegen Bernaudeau aanhing en de sprint won die eigenlijk een beetje een parodie op een sprint was. Ik voel nu in mijn eigen benen waarom, want sprinten na zoveel kilometer klimmen is echt geen doen. Ik ben er. 1 uur 25, dat bleek mijn tijd te zijn. Twee dagen later deden we de klim nog een keer en toen was mijn tijd 1 uur 27.
Onze groeps-Pantani deed het net binnen 1 uur 10. Onze nicotineademende metgezel bleek de grote verrassing, op de eerste klim was hij zoals vermeld wat al te woest begonnen en presteerde hij het bovendien om verkeerd te rijden (wat hij overigens later op Col d’Ornon nog een keer presteerde, zodat hij op een landweggetje tussen de schapen terecht kwam), zodat zijn tijd onduidelijk was, maar op de tweede klim ontpopte hij zich als klimgeit en scoorde hij 1 uur 35. Hoezo moet je trainen voor Alpe d’Huez? De andere twee mensen uit ons gezelschap zaten boven de 2 uur en waren vooral erg blij dat ze boven zijn gekomen. Zij vonden het na één klim ook wel welletjes, de vlakke weg had ook zo z’n charmes. Maar wel zitten ze vol goede voornemens voor volgend jaar, dus wie weet wat 2011 gaat brengen.

Die tweede klim die we deden,, was op zaterdag en dan is het druk op de Hollandse berg. De Nederlanders gaan in groepen omhoog, hele pakken overbevolking gehuld in identieke shirtjes. Het zijn de Nederlanders die het druk maken op deze berg, want later op de zaterdag hebben we ook nog Les Deux Alpes gedaan en daar kwamen we op de klim 5 mensen tegen en in de afdaling nog eens 5. Als je bovenkomt in Les Deux Alpes, rijd je een verlaten skidorp binnen, maar bovenkomen in l’Alpe d’Huez, ook een skidorp, bleek iets totaal anders. Bij het barretje, waar je eigenlijk nog anderhalve kilometer moet, maar Hollanders vinden dat hier de Arrivée ligt, stond een grote auto met een klok erop en tientallen mensen met blauwe shirts eromheen. Verder waren er allerlei mensen in oranje shirt.
Wij klommen wel door naar de Tourarrivée maar doken daarna neer op het terrasje om rustig bij te komen van onze tweede vlucht naar de top. De rust bleek helaas relatief, want de groep Hollanders in de oranje shirts was druk doende ons café te versieren met rood-wit-blauw en oranje vlaggetjes, terwijl de groep Hollanders in blauwe shirts elkaar midden op straat aan het fotograferen was, waarna ze luid juichend op de groepsfoto gingen. Vervolgens deden ze iets wat wel mijn instemming had. Ze pakten hun fiets en gingen afdalen.

De oranje shirts ondertussen, omhelsden elkaar en ze klopten op elkaars schouders en in ogen blonk alom ontroering. We waren toch nog geen wereldkampioen geworden? Uit een plastic zakje kwamen medailles met rood-wit-blauwe bandjes voor de om van vroegprepensioen genietende gebruinde nekken. Dikke gouden plakken waren het die blonken in de jubelende zon.
“Iedereen verdient vandaag de gouden medaille,” hoorde ik zeggen. Even later kregen we te horen waarom. Een mevrouw had 2 jaar geleden haar been verbrijzeld. Haar man en zijzelf hadden vervolgens gezworen ooit nog eens samen bovenop Alpe d’Huez te staan. Vandaag was die dag. Een dag waar iedereen van mocht meegenieten, want er werd gejuicht en de mevrouw die het middelpunt van het gezelschap was, zat met een kind op schoot en plengde traantjes. Om ons heen keken Denen en Zweden toe en vroegen zich af waarom een stelletje Hollanders zo geëmotioneerd konden raken van een bergje op toeren. Plastic bekertjes werden uitgedeeld en flessen champagne aangerukt. Ik keek om te kijken waar het allemaal vandaan kwam, toch niet uit de achterzakjes van wielershirts, maar nee er stond een grote auto met een nog grotere oranje vlag erop gedrapeerd, met daarop in gouden letters geborduurd de naam van de familie en Alpe d’Huez 2010. De plastic bekertjes werden geheven en vervolgens vertelde manlief in zijn mooiste woorden, uitgesproken in zijn lelijkste Haags, dat hij nooit gedacht had dat hij hier samen met zijn vrouw nog weer eens zou staan. Het was niet gemakkelijk geweest, maar na een lange weg was het dan vandaag toch gelukt. Ik bekeek mevrouw die dringend een nieuw zakdoekje nodig had, maar na het volsnotteren knuffelde ze haar kindje dat in een bak achter haar fiets mee omhoog gekomen was, en ze oogde de gelukkigste mens van de wereld. Een oom dook de auto in met de oranje vlag erop. Even later schalde Abba met Dancing Queen bovenop de Hollandse berg.
Een heel lange vent parkeerde zijn fiets, stoof het terras op, keek naar de auto, de vlaggen en de champagne en vertolkte met de volgende binnensmondse woorden beslist ook mijn gevoelens:
“Wat een stomme proleten die Hollanders”.

Waarna het de hoogste tijd geworden was voor de afdaling.

Palmares:
Twee beklimmingen Alpe d’Huez, 1h25m, 1h27m
Klim naar Les Deux Alpes
Klim naar Villard Reculas en Huez
Klim naar Oulles, een dorpje met 9 inwoners.
Klim Col d’Ornon

Overlevende

2010-05-16T15:46:00.003+02:00

"Hoe voelt u zich nu?" vroeg een mannenstem vrij ver, maar hij werd overschreeuwd door een vrouwenstem dichtbij:

"Wat ging er door u heen?" zei ze. Zodra Klaas zijn ogen opsloeg, keek hij naar haar microfoon, vlakbij zijn mond. Er naderden nog een paar andere microfoons zijn gezicht. Ze werden hem voorgehouden als lolly's.

Klaas bekeek de microfoons en de verslaggevers die hen vasthielden met een glazige blik.

"Wat ging er door u heen?"vroeg de mevrouw die het dichtst naast hem neergehurkt zat. Blonde haren en blauwe ogen die hem empatisch bekeken. Niet meer de jongste maar nog lang niet hopeloos oud.

"Toe nou," zei ze. "Zeg eens iets. Het is live hoor."

"Waar?" vroeg Klaas. "Hoe?"

"RTL-nieuws," zei de verslaggeefster. "Je bent live in de uitzending als overlevende van de mysterieuze explosie in de Rotterdamse metro die vanavond net voor zessen in de spits heeft plaatsgevonden. Klaas Hoogenboom was die ene gelukkige die door de kracht van de explosie uit de wagon geslingerd werd. Van de ongeveer 250 ongelukkigen die zich nu achter mij in deze wrakstukken bevinden, moet het ergste worden gevreesd.'"

Met haar duim wees de verslaggeefster een ontwricht en scheefgezakt verwrongen hoop staal aan. Klaas kon niemand zien zitten of liggen. Er liepen wel tientallen hulpverleners op het perron en op het spoor, langs en tussen de wrakstukken.

"Ik wil naar huis," zei Klaas. "Ik wil niet op televisie. Ik wil niet vertellen wat er door me heen ging."

"Wat is dit nou toch?" vroeg de verslaggeefster. Ze keek om naar haar collega's, die allemaal om Klaas heen gehurkt zaten en allemaal hun microfoons aan hem opdrongen. "Hebben we echt geen jongetje dat tussen het puin gevonden is," vroeg ze. "Of een moeder die wanhopig haar kinderen zoekt? Of desnoods een spraakzame oma?"

De verslaggevers knikten teleurgesteld. De fotografen luisterden niet meer, want ze hadden een spurt ingezet, naar een brancard van tussen de wrakstukken gedragen naar het perron gedragen werd, met daarop een wit laken met iets eronder.

"Ik wil morgen niet herkend worden bij de bakker," zei Klaas. "Ik wil geen media-aandacht. Ik wil geen ster worden."

"Er mankeert me bijna niks," zei hij direct daarna beduusd. Nog een keer bewoog hij zijn armen en benen maar ze gehoorzaamden prompt en behalve een paar geschaafde plekken voelde hij geen pijn.

"Ik wil niet gevraagd worden voor exclusieve interviews," zei hij. Hij begon zichzelf overeind te werken. Hij strekte zijn hand uit naar de verslaggeefster met de empathische blauwe ogen, maar die duwde zijn hand weg. Ze stond op. "Doe het lekker zelf," zei ze pinnig, waarna ze haar betrokken gezicht terug toverde, want de cameraman was recht tegenover haar komen staan en het lampje bovenop de camera was aan.

"De man die deze verschrikkelijke ramp heeft overleefd weigert dus een interview. Hij wil de media niet te woord staan. Omdat hij waarschijnlijk nog in shock is om datgene wat hem zojuist overkwam, moeten we niet te hard oordelen, maar deze man beseft beslist niet hoe veel geluk hij heeft gehad en hoe bevoorrecht hij is. De vraag dringt zich op waarom uitgerekend hij deze ramp moest overleven, terwijl dit voor mogelijk 250 anderen die maar wat graag op televisie hadden gewild, niet het geval zal zijn."

"Wat moet ik ervan zeggen?" zei Klaas toen hij eindelijk overeind stond. "Wat zou ik er van moeten vinden?"

Hij klopte zijn kleren af.

"Waarom ik zo veel geluk heb en die anderen niet? Ik heb geen flauw idee. Echt niet. Wat moet ik ervan zeggen? Wat voor verhaal zou ik moeten hebben?"

Maar niemand hoorde hem meer, want de horde journalisten was opgesprongen en er steeg een rauwe kreet op toen één van hen zijn mobiele telefoon omhoog hield en riep dat er aan de andere kant van het perron een andere overlevende uit de wrakstukken tevoorschijn gesleept was.

"Een jong jongetje?" werd er verwachtingsvol gevraagd.

"Een jonge vrouw," antwoordde de man met de mobiel. "Ook niet slecht. En ze heeft geen gevoel meer in haar benen," voegde hij er opgewonden aan toe. Vervolgens rende de horde bij Klaas vandaan.

Commitment

2010-04-30T12:58:00.005+02:00

Govaers en van der Vlugt waren de eerste aanwezigen in de vergaderzaal voor een ingelast clusteroverleg.

"Hoe was jouw weekend?" stelde van der Vlugt zijn vaste vraag, waarop Govaers zijn vaste antwoord gaf: "Oh niets bijzonders. 's Zondags even met vrouw en kids naar de camping geweest."

"Daar had je best weer voor," zei van der Vlugt en Govaers knikte. "Het was best lekker, zo even eruit," zei hij. Hij hing zijn jasje over de stoel, ging zitten en vouwde zijn armen bovenop zijn omvangrijke buik.

"Ik ben niet zo'n campingmens," zei van der Vlugt. "Ik moet een fatsoenlijk bed en een beetje comfort hebben."

"Jij bent meer een hotelmens?" informeerde Govaers, maar van der Vlugt schudde nee. "Dat is helemaal niet te betalen."

"Vooral Dien blijft eigenlijk het liefste thuis," liet hij erop volgen, en hij keek Govaers aan, die echter snel wegkeek, want er waren actiepunten waarvan hij liever geen actiehouder was.

"Hoe bevalt de nieuwe Divisiemanager eigenlijk? Van Maerlant?"

"Oh prima," zei van der Vlugt. "Hij zit heel strak in de wedstrijd," voegde hij eraan toe. Vervolgens keek hij op, zag van Maerlant aan komen lopen en slikte wat hij aan zijn opmerking had willen toevoegen, weer in.

Van Maerlant betrad de zaal met een kwieke tred. "Goedemorgen allemaal," zei hij, waarna hij koers zette naar het hoofd van de tafel. Onderweg ontdekte hij dat er een prop papier op de vloer lag, die hij met een achteloze beweging de prullenbak in stiftte. Inmiddels waren de Redenaer aan het binnenkomen, samen met zijn teammanager, Saskia Szabo.

"Eerst de QuickScan afmaken," zei die beslist. "Als we dan toch moeten prioriteren, dan zeg ik dat het programmaplan absoluut belegd moet zijn."

"Wie moeten erbij zijn?" vroeg de Redenaer. "Koos natuurlijk…"

"Koos is de belangrijkste stakeholder," knikte Saskia driftig. "En Patries, en natuurlijk Govert, want dan zit JZB tenminste goed aan tafel."

"Moet Pieter Wevelgem er dan ook niet bij zitten?"

Saskia dacht even na. "Laten we er geen Poolse landdag van maken," zei ze toen beslist. "Maar het is misschien verstandig even een mailtje te dichten aan Wybren, want meelezen willen ze mogelijk wel. En doe maar een CC aan Interne Zaken en Change."

De Redenaer opende zijn laptop en begon onmiddellijk te tikken. Van der Vlugt las met een schuin oog mee:

Ik heb mevrouw Szabo horen zeggen

Dat u niet kunt aanzitten bij onze overleggen

Om echter niet om info te zitten verlegen

Zult u de stukken van ons kregen

"Is dat niet fout, die laatste zin?" vroeg van der Vlugt.

"Hij rijmt toch?" vroeg de Redenaer verbaasd, maar op dat moment schraapte van Maerlant zijn keel en verstomden de gesprekken. De deur ging open en Jongeblom stormde binnen met een vers bekertje automatenkoffie. "Mijn excuses," zei hij. "Maar bij het klaverblad stond het dus helemaal vast." Terwijl hij ging zitten, tikte van Maerlant op de stapel papier op zijn bureau.

"De roadmap," zei hij. "Er is ons gevraagd om hier wat van te vinden. De vraag is in mijn bila met Duinhoven nog niet echt hard aan de orde geweest, maar we moeten proactief blijven, die vraag gaat er gewoon aankomen. En mijn vraag is hoe we dat gaan aanvliegen."

Govaers, die vaker met dit soort bijltjes had gehakt, stond onmiddellijk op, breidde zijn armen uit en begon achterlangs de tafels aan een grillige vlucht.

"We kunnen natuurlijk allemaal onze opmerkingen bij jou inleveren en dan zeggen succes ermee, maar dit vind ik geen governance," zei hij. Hij was nu bij de deur, waar hij even pruttelde, maar vervolgens zoemde en sprak hij verder:

"Bovendien krijgen we dan veel te veel focus op de details. Het gaat voorlopig even om een high level doorkijk, naar ik begrepen heb."

"Dingen handen en voeten geven," knikte van Maerlant. "Heeft iedereen de stukken eigenlijk gelezen?" vroeg van Maerlant. Hij keek de kring rond. Saskia schudde nee.

"Ik had Middle Management dag gisteren," zei ze. "En vorige week was ik drie dagen op cursus."

Jongeblom stak zijn vinger op en zei dat hij natuurlijk heel graag wilde weten wat er allemaal speelde, maar zolang er geen zicht was op een gerichte opdracht, ging hij natuurlijk geen uren schrijven. "Accountibility is wel een issue. Ik had eigenlijk gehoopt dat je ons er even doorheen zou leiden, door de stukken," voegde hij eraan toe.

"Ik heb het toevallig wel gelezen," zei van der Vlugt. "Maar het is gewoon heel veel. Heel veel informatie. Ik lees zaken en dan denk ik, kunnen we dat niet platslaan?" Waarna hij een harde klap gaf, met name op het plan van aanpak, het dikste stuk van allemaal. Hij wapperde pijnlijk met zijn hand in de lucht.

"Kun je misschien wat duidelijker zijn?" vroeg Govaers. Hij cirkelde inmiddels doelloze rondjes in de buurt van de prullenbak.

"Kun je jouw punt maken?" vroeg Saskia.

"Misschien kun je jouw input wat meer SMART maken?" vroeg van Maerlant aanmoedigend.

"Neem nou die sourcing," begon van der Vlugt, waarna hij ging verzitten. "Er wordt hier gesproken over een sourcingsstrategie en een beslisboom die ons handvaten biedt om het sourcingsbeleid te effectueren. Maar we hebben ten eerste maar heel weinig kennis over de beslisboom, want dat is eigenlijk nooit goed belegd geweest, en bovendien is die kennis niet geborgd, want als Jan des Bouvier morgen onder een trein komt, dan zitten we in een vendor lock van hier tot Tokio."

Overal rondom de tafel werd goedkeurend geknikt.

"We moeten gewoon eindelijk eens stappen gaan nemen en de actiepunten uit het benchmarkrapport gaan uitvoeren. Zoals het nu gaat, hebben we wel resourceplanning en een sourcingsstrategie, maar we hebben geen enkele PI die ons vertelt welke kant we op moeten."

"Een PI," smaalde van der Vlugt. "Meten is weten maar het besef dat we zouden meten, moet eerst nog maar eens landen in de organisatie."

Met een glijvlucht keerde Govaers terug bij zijn stoel, en tot iedereens opluchting ging hij weer zitten.

"We moeten eerst maar eens een BOT-sessie houden," vond van Maerlant. "Gewoon een open gesprek. Problemen op tafel krijgen…..

"Uitdagingen," zei Jongeblom scherp. "In deze organisatie denken wij niet in termen van problemen."

"Kijken welke uitdagingen er liggen," corrigeerde van Maerlant, naar adem happend. "Knelpunten identificeren. Do's en Dont's. Free format spuien. Het speelveld in kaart brengen."

"En dan het net ophalen," zei Jongeblom.

"Allemaal leuk en aardig," zei van der Vlugt. "Maar dan hebben we wel een procesbegeleider nodig, want anders wordt het dus ècht een Poolse landdag."

Van Maerlant breidde zijn handen afwerend uit. "Nee, een Poolse landdag moet het absolúút niet worden," sprak hij beslist. "Maar iedereen moet natuurlijk wel zijn plasje kunnen doen."

Saskia stond op van haar stoel. Het volgende moment stond ze op haar stoel en tilde ze haar rok op, schattend of ze de stap naar de tafel aankon.

"Eh, mevrouw Szabo, het is wellicht beter dat u toch weer gaat zitten," zei van Maerlant. "Ik bedoelde dit niet letterlijk."

Met een enigszins verongelijkte blik stapte mevrouw Szabo weer van haar stoel af.

"Een procesbegeleider kunnen we extern inhuren," zei van Maerlant.

"Moet dat?" vroeg mevrouw Szabo. "Gewoon even wisselen geeft ook al wel een stukje duidelijkheid."

"Ik weet het niet," zei van Maerlant. "Ik heb er nog geen goed gevoel over. Er is nog geen bottom up draagvlak. Wisselen is goed, uitstekend zelfs, maar ik mis misschien toch nog een stukje betrokkenheid, een stukje focus ook. Ik vrees dat ik nog niet van iedereen het commitment heb."

Hij keek de tafel rond en zag dat iedereen zijn mobiel tevoorschijn haalde om te controleren of er boodschappen waren.

Damwoude 1

2010-04-12T16:54:00.003+02:00

Van Oudegem trommelde met zijn vingers op tafel, want de meeste dammers zaten inmiddels en op het podium aan de wedstrijdtafel maakte de voorzitter van de plaatselijke vereniging al aanstalten om naar de microfoon te lopen. Niet dat zo'n speech belangrijk was, maar van Oudegem was gesteld op regelmaat, en regelmaat hield in dat je zat wanneer de spreker op de microfoon tikte.

Hij keek rond. In zijn buurt ontdekte hij nog maar één bekende, maar tegen Jan de Koning moest hij vast niet spelen. Dan zou Jan het daar vorige week op het toernooi in Bolsward wel over gehad hebben, want Jan wist altijd precies tegen wie hij gespeeld had en nog moest spelen. Van Oudegem had dat nooit geweten, ook niet toen hij er nog echt wat van kon. De zetten natuurlijk wel, die onthield hij vaak jarenlang, maar de namen, de uitslagen, de ereplaatsen en de eindklasseringen, hij was het soms een week later al weer kwijt.

Verder stond er nog een groepje adspiranten, maar adspiranten speelden natuurlijk niet aan bord 1. Toch kwam nu één van die jochies aanzetten, samen met zijn vader, en die vader wees de plaats tegenover van Oudegem aan.

"Daar," zei hij, en hij wees: "Daar moet je spelen."

De voorzitter sprak al toen van Oudegem overeind kwam uit zijn stoel om de jongen de hand te schudden. Het was een blonde jongen met stekelig haar en een verbazend rood gezicht.

"Max," zei hij, met een zucht van haast. "Max Baas."

"Van Oudegem," zei van Oudegem. "Kees van Oudegem" De jongen reageerde niet, maar van Oudegem zag dat zijn vader achter diens rug verschrikt opkeek en vervolgens verbaasd.

Van Oudegem wees de stoel van de jongen aan en zei: "Ga zitten." Hij lachte hem geruststellend tegemoet. Geen wonder dat zijn naam hem niks zei, dacht hij, zijn laatste wereldkampioenschap was waarschijnlijk ongeveer twee keer zo oud als deze Max.

"Als ik een priester was, zou ik hem vast willen misbruiken," dacht van Oudegem nogal oneerbiedig, waarna hij opmerkte dat de meeste mensen die aan bord 1 speelden wat ouder waren dan Max.

"Ik ben schoolkampioen," verklaarde Max. "Schoolkampioen van Damwoude. Als prijs mag ik hier aan bord 1 spelen."

"Schoolkampioen," herhaalde van Oudegem. "Dan weet je vast wel hoe de klok werkt."

Max knikte. Hij leek een tikje verontwaardigd, hoezo zou hij niet weten hoe de klok werkte?

"Van welke club bent u?"

"Zeg maar jij hoor. Zeg maar jij en zeg maar Kees. Vandaag speel ik voor Leeuwarden."
"Dus niet altijd?"

"Nee, niet altijd," zei van Oudegem, maar hij legde niet uit hoe het zat met hem en clubs. Dat zou een lang verhaal worden.

"Ben jij vroeger nou ook schoolkampioen geweest?" vroeg Max. Van Oudegem keek op en voelde een glimlach op zijn gezicht verschijnen.

"Nee, schoolkampioen ben ik helaas nooit geweest," zei hij schalks.

"Mooi zo," zei Max, "Dan zal ik wel de favoriet zijn."

Van Oudegem keek verwonderd op en zag dat het joch bloedserieus naar zijn schijven zat te kijken.

"Je vergeet dat ik wit heb," repliceerde hij enigszins ijzig en deed zijn eerste zet.

Hij besloot om het rustig aan te doen, Siciliaans dus. "Een weinig temperamentvolle opening," placht zijn schaakvriend dan grinnikend op te tekenen voor zijn damrubriek in de krant. "Wat je doet als je tegen een sukkel speelt," zou hij in de kroeg oreren. "Je zet een hechte stelling neer, beetje onoverzichtelijk ook, en daarna leun je achterover en wacht tot die sukkel een fout maakt."

Zo rond de twintigste zet begon Max behoorlijk te zweten en dat was niet alleen omdat de temperatuur in de zaal opgelopen was. Hij was danig in het nauw gedreven en voelde aankomen dat als hij niet heel erg uitkeek, hij straks alleen nog gedwongen zetten kon doen.

"Zo veel kijk heb je tenminste nog wel op het spel," dacht van Oudegem, terwijl hij de felle blauwe ogen van Max van links naar rechts zag gaan en weer terug. Hij voelde zich lekker. Nu het weer zonnig was, was zijn hoofd helderder. Vooral in de winter was alles één grote brij. Gaten. Het ene moment dacht hij nog twaalf varianten vooruit, en zag hij overal orde, maar het volgende moment besprongen duizenden stellingen hem van alle kanten als een chaotisch huurlingenleger. Het stormde dan in zijn hoofd. Totdat het opeens grijs en leeg en zonder verleden geworden was. Op zo'n moment wist hij zelfs niet eens meer de openingszet van de Poolse opening.

"Wat doet u nu?" hoorde van Oudegem Max vragen. Hij klonk verbaasd. Van Oudegem bekeek de stukken en voelde een koude rilling langs zijn rug lopen.

"30-35," mompelde van Oudegem gelaten. "Dat was wat ik deed. Je ziet het…"

Hij legde zijn handen op tafel, bedacht zich en legde in plaats daarvan zijn ellebogen op tafel. Hij liet zijn hoofd rusten op zijn handen. Steeds dieper bogen zijn handen door en zakte zijn hoofd. Vier zetten later had Max een dam. Omdat van Oudegem zich verdedigde met de moed der wanhoop en omdat Max nog niet zo goed doorhad hoe hij met een voordelige stelling moest manoeuvreren, duurde het nog een zet of dertig voordat van Oudegem Max de hand drukte en feliciteerde.

"Jammer," zei Max. "U stond er zo goed voor." Van Oudegem knikte vagelijk.

"30-35 had u misschien beter niet kunnen doen. Weet u…"

"Ik weet heel goed dat ik 30-35 beter niet had kunnen doen," zei van Oudegem scherp. "Het is de zet van een idioot, een kluns, een volslagen beginneling."

Bij die laatste woorden sloeg hij op de tafel. Hij bedaarde bij het zien van de ontsteltenis van de jongen.

"Je hebt goed gespeeld," zei hij toen zacht, met een lach. "Ik hoor altijd dat schoolkampioenen van Damwoude het ver brengen."

Hij stond op van de tafel. Hij lachte Max nog één keer toe, van plan om vervolgens schielijk weg te wandelen van bord 1.

"Mag ik u wat vragen?" vroeg Max toen. Van Oudegem knikte enigszins ongeduldig.

"Bent u familie van die de Oudegem die wereldkampioen is geweest? Ik geloof in '69 en '76."

"Hoe weet je dat zo goed, die jaartallen?" antwoordde van Oudegem. "Het was ver voor jouw tijd."

"Ik heb het uit een boekje," zei Max. "Een boekje waar een lijstje met wereldkampioenen instaat. De Nederlanders weet ik uit het hoofd."

Max knikte begrijpend.

"Ik ken hem goed, die van Oudegem" zei hij toen. "Maar we spreken elkaar de laatste tijd steeds minder."

Our Place In The Cosmos

2010-04-02T22:25:00.004+02:00

En God zag dat het helemaal niet goed was

2010-03-27T11:43:00.003+01:00

Kinderen op scholen. Kinderen in internaten. Misdienaars. Wiener Sängerknaben. Doven. Blinden. Niemand van hen was veilig voor de geestelijken in hun buurt die zich dienaren van God noemden maar ondertussen hun handen in broekjes lieten glijden. En erger.

De Kerk van God verzon ooit het celibaat. Priesters en bisschoppen mogen niet trouwen. Omdat seks buiten het huwelijk ook niet mag, betekent het celibaat volledige seksuele onthouding. Althans in theorie. Naar nu blijkt vormt het celibaat geen enkele belemmering om seksuele handelingen te verrichten, want je doet het gewoon met hen die een afhankelijkheidsrelatie met jou hebben. Zij die geïndoctrineerd kunnen worden, bang gemaakt. "Als je nu niet stilstaat voor meneer Pastoor en hem zijn gang laat gaan, kom je niet in de Hemel." Nieuw is de wetenschap niet, het is al jaren bekend. Dat er een doofpotcultuur in de Rooms-Katholieke heerst, is ook bekend. Dat er misbruik gaande is, wordt ontkend, en als ontkennen niet meer helpt, dan wordt de geestelijke in kwestie overgeplaatst, zodat hij in een nieuwe parochie met nieuwe lieve kindertjes weer rustig zijn gang kan gaan.

Voor het eerst liggen nu de hoge omes onder vuur. Voor het eerst wordt het zelfs voor de Paus steeds moeilijker om te ontkennen dat hij ergens van af wist. Hij kreeg de zaken jarenlang op zijn bureau. En jarenlang besloot hij om er niets tegen te doen, totdat nietsdoen niet meer hielp, waarna hij de toestemming tekende om de geestelijke in kwestie over te plaatsen.

En God? Waar was God toen dit alles onder Zijn alziende ogen gebeurde? God keek toe en zag dat het helemaal niet goed was.

Macht corrumpeert, ook als het religieuze, van God gegeven macht is. Mensen die in een machtspositie zitten en aan niemand verantwoording hoeven af te leggen, vervallen in misdaden, of ze nu een wrede dictator zijn of een vrome geestelijke. Al Qaida is een criminele organisatie die duizenden slachtoffers heeft gemaakt, maar het zijn onnozele kindertjes vergeleken bij de Rooms-Katholieke Kerk, want daar staat de teller op miljoenen. Het zal niet gebeuren dat de machthebbers moeten aftreden, ze zullen blijven zitten en valse getuigenis afleggen tot de publiciteitsstorm geluwd is. "Wir haben es nicht gewusst", durfde één van hen bij Pauw en Witteman in de mond te nemen. Een grove leugen en een respectloze vingerwijzing. Als je een toespeling op de grootste misdaad uit de menselijke geschiedenis nodig hebt om de één na grootste te blijven vergoelijken, dan ben je ver heen.

Wat zou moeten gebeuren is dat de machthebbers in de Rooms-Katholieke kerk voor een tribunaal gedaagd worden, maar het zal niet gebeuren. Er moet schoon schip gemaakt worden. Dat kan alleen door zij die jarenlang de andere kant uitkeken, hun macht te ontnemen. Zij hebben meegewerkt aan het corrumperen van het instituut. Laat nieuwe mensen proberen om van de het besmeurde instituut Rooms-Katholieke kerk weer iets te maken waar mensen vertrouwen in kunnen hebben en waar kinderen zich veilig kunnen voelen.

De gelovige gelooft dat er na dit leven nog een Oordeel komt. Als het voor de Paus en zijn hooggeplaatste volgelingen zover is, hoop ik dat Hij nog een greintje erbarmen over heeft.

Uit het wiel gereden

2010-03-14T12:27:00.002+01:00

Het café was afgeladen vol, zo net na de koers. Glazen werden geheven, pullen getorst. Gezichten waren rood geworden en ogen vochtig, na het knipperen tegen de kou daarnet buiten knipperden ze nu tegen de rook. Renners die het café binnenkwamen werden toegeroepen en beklopt. Sommigen droegen het slijk van de weg nog op hun benen en broeken, anderen waren al gedoucht. Ook de renners kregen pullen met bier. Ze schreeuwden met rood wordende gezichten hun ervaringen aan zij die niet meededen.

"Het was zwaar geweest,"hoorde Casper om zich heen. "Na Westmalle die vuile wind op de kop," hoorde hij ook.

Daar was waar de waaiers geformeerd werden. Hij had het gezien. Hij had het doorgehad. Het was niet dat het koersverloop hem verrast had. Het was alleen maar dat hij dat wiel voor zich zag, een meter of een tien vooruit. Dat was het wiel waaraan hij moest aanpikken. Hij zette aan, maar even later bleek het wiel twintig meter ver weg. Gevolgd door vijfentwintig en dertig en vijfendertig…

Toen de winnaar binnenkwam, steeg het gejuich op uit alle kelen. Gejoel. Gehuil bijna. Want het was de jongen van de streek die vandaag gewonnen had. Een sterke renner, maar niet de favoriet. De jongen van de streek grijnsde van groot oor tot groot oor, want vandaag had hij de favorieten geklopt. Ook bij een andere afloop zou hij breed lachend in dit café hebben gestaan, maar nu wilden de mannen die hem bier aanboden, hem aanraken, en hun vrouwen hurkten om zijn gespierde kuiten te voelen. De kuiten van een winnaar.

Gerdien plofte tegenover Casper neer en reikte hem een pul aan.

"Wat is er?" zei ze, nadat ze allebei een slok genomen hadden en boven haar paarsig opgemaakte lippen een snor van schuim verschenen was.

"Ik ben de enige renner die kan zitten," zei Casper. Zijn altijd al wat stuurse gezicht kwam nog wat meer op onweer te staan.

"Hoezo? Hoe bedoel je?"

"Ik heb een tafeltje," zei Casper. "Een renner hoort helemaal geen tafeltje gereserveerd te hebben, want het café zat al vol tijdens de koers. Ik heb een tafeltje omdat ik de eerste uitvaller was."

Gerdien keek Casper aan terwijl ze een filtersigaret tussen haar lippen stak. Het paars van haar lipstick kleefde aan het filter en het kleefde ook aan haar vingertoppen die haar aansteker vasthielden.

"Ga je nu de hele terugweg zo somber zitten doen?" vroeg ze. Ze probeerde haar sigaret aan te steken, maar haar aansteker weigerde dienst. Met groeiende ergernis deed ze een nieuwe poging en nog één. Gerdien was in een klotehumeur, dacht Casper.

"Mooi is dat," dacht hij. "Dat kan ik er ook nog wel bij hebben."

Hij schudde en bevoelde zijn kuiten. Hij vroeg zich af wiens kuiten meer zeer deden, die van de winnaar of die van hemzelf. Hij voelde zich helemaal leeggereden. Hij herinnerde zich weer de Genoppense berg, de kasseien, zijn fiets die zijn armen liet rammelden en zijn benen, die steeds maar langzamer schenen te willen malen. Er zat nog een koersauto achter, van waaruit hem toegeschreeuwd werd dat hij vierenhalve minuut achterstand had op de laatste groep. Gevolgd door "Allez, ge kunt het".

"Ik ben niet de winter blijven doortrainen om bij de eerste koers van het jaar uit het wiel gereden te worden," zei hij. Gerdien luisterde niet. Ze had een brede Vlaming aan zijn leren jekkie getrokken voor een vuurtje. Hij lachte van oor tot oor en trok zijn aansteker. Hij boog, presenteerde zijn vuurtje en brulde wat in Gerdiens oor. Gerdien fleurde zichtbaar op onder de aandacht.

"Wat een pens," dacht Casper. "Zeg je niet altijd dat een bierbuik een indicatie is voor een schrijnend gebrek aan discipline?"

Ze zei zulke leuke dingen tegen de Vlaming dat deze zich geroepen voelde om het laatste vrije stoeltje te pakken. Hij keerde het om en leunend op de glimmend bruine rugleuning parkeerde hij zijn achterwerk op krakend hout. Gerdien trok haar zwarte truitje recht en verschoof de brede riem die rondom haar smalle heupen zat.

"Jawel, laat je tieten maar eens zien," dacht Casper, terwijl hij net als de Vlaming keek naar de afdrukken die haar tepels maakte in haar truitje, en in de ban raakte.

"Dit is trouwens mijn man," hoorde Casper haar brullen, waarna haar hand, de paars gelakte nagel van haar wijsvinger hem aanwees. "Hij heeft ook aan de koers meegedaan."

De Vlaming lachte, hield zijn pul omhoog en zijn duim en brulde hem iets tegemoet, vermoedelijk hoe het gegaan was.

"Ja hoor het ging goed," brulde hij terug. "Wel een vuile wind na Westmalle," voegde hij eraan toe, maar de ogen van de Vlaming waren al afgedwaald. Ze keken nu in die van zijn vrouw en schenen daarin te willen verdrinken.

Het rode potlood

2010-03-05T12:30:00.005+01:00

Het rode potlood is weer helemaal terug. Aan het begin van de eenentwintigste was de stemcomputer hard op weg het stemmen met het rode potlood te verdringen, maar toen kwam de actiegroep "Wij vertrouwen stemcomputers niet", onder leiding van Rob Gonggrijp. Ze wisten het programma Een Vandaag te halen met hun verhaal dat je met stemcomputers kinderlijk eenvoudig kunt frauderen. Je kunt van buitenaf de controle overnemen en vervolgens kun je hem herprogrammeren om bijvoorbeeld alle stemmen toe te kennen aan Trots Op Nederland, om maar eens een willekeurig splinterpartijtje te noemen. Hebben zij ook eens wat, is mijn eerste gedachte, maar helaas, na deze publiciteit was het snel gedaan met de stemcomputer. In 2007 werd verordineerd dat het stemmen weer overal met de hand moest gebeuren, dus met het rode potlood, en sindsdien is er weinig meer vernomen van nieuwe ontwikkelingen op stemcomputergebied.

Op zich is er met het stemmen met het rode potlood niks mis. Okee, het is zo dat je een vel papier ter grootte van minstens 10 toiletteerbeurten meekrijgt en dat je uit een immense lijst van partijen en kandidaten de kandidaat van jouw voorkeur moet zien op te sporen, maar als die horde genomen is, is het vervolgens kleuterschoolwerk: Het vakje inkleuren en niet buiten de lijntjes komen.

Afgelopen woensdag waren er gemeenteraadsverkiezingen. Ik zeg het er maar even bij, want de politici en media deden namelijk hun uiterste best om de indruk te wekken dat het om landelijke verkiezingen ging. Deze indruk is niet juist, er werd ons burgers gevraagd het rode potlood ter hand te nemen ten einde te besluiten wie er in de gemeenteraad mag gaan plaatsnemen, en dus niet wie er in de Tweede Kamerbankjes mag.

Het nadeel van het rode potlood bleek toen de stembussen dichtgingen. Zodra de stembussen dichtgaan, begint namelijk op televisie een verkiezingsshow. Het irritante van zo'n programma is dat het altijd opent met een peiling, en dat is natuurlijk geen gemeentepeiling maar een landelijke peiling. Je kent het wel, Ferry Mingelen gaat voor een prachtig blauw plat scherm staan en roept: "Stel er zouden landelijke verkiezingen zijn geweest, wie zou er dan de langste hebben gehad de grootste zijn geworden". Vervolgens laat hij de handjes wapperen en verschijnt er een prachtige winst- en verliesrekening op het scherm.

Hierna neemt de presentator de show over en ontbiedt op het televisiescherm achter hem één voor één de verslaggevers in het land, die allemaal bij een andere partij gestationeerd zijn. Waarna er partijleiders of kroonprinsen aan het woord komen, die vertellen dat het maar peilingen zijn, en dat verlies in peilingen toch niet als zodanig gezien moet worden, want er is hard gewerkt en veel bereikt en het enige is misschien dat de kiezer nog niet helemaal doorheeft dat hier hard gewerkt en veel bereikt is. En vervolgens wordt er geëmmerd over wie er met wie zou moeten regeren en wie juist niet en Ferry Mingelen ging ook nog staan goochelen met staafdiagrammen om te kijken welke coalities er mogelijk waren. "En dan gaan we nu naar het hoofdkwartier van Groen Links waar Femke Halsema gaat vertellen of ze de coalitie met de PvdA, SP, de Partij voor de Dieren, D66, VVD, PVV en SGP, die op een comfortabel meerderheid van 76 zetels mag rekenen, nou uitsluit of niet".

Op zich is hier niet veel nieuws onder de zon, dit soort dingen gebeuren altijd bij verkiezingsshows. Het kanaal staat open en de zendtijd moet gevuld en het is altijd fijn om het stomme volk te verbluffen met razend slimme grafieken. Alleen had je vroeger toen er nog een stemcomputer was dat het tellen der stemmen veel sneller ging. Tegen tienen begonnen allerlei uitslagen binnen te stromen, ook van grote plaatsen, en dan verstomde het gespeculeer en ging het vanaf dan waarover het zou moeten gaan, namelijk over gemeenteraden en raadsleden. Ook dan wordt er geëmmerd over winst en verlies, en wat dat betekent voor de landelijke verkiezingen, maar dan is de aanleiding tenminste een echte uitslag in plaats van een peiling.

Helaas, nu we weer terug zijn bij het rode potlood, werd het tien uur en de enige uitslagen die inmiddels binnen waren, waren Schiermonnikoog en Onderbanken. Dus gingen we het maar weer eens even over de lieveling van de media hebben, Geert Wilders. De partij van de man deed mee in slechts 2 van de 394 gemeenten, maar natuurlijk waren we toch heel erg benieuwd of hij in Almere de grootste was, en wat dat allemaal betekende voor straks op 9 juni. Dus kwam de presentator in beeld en zei "Inmiddels is 5 komma 3 procent van de stemmen in Almere geteld en laten we eens kijken welke partij hier de grootste is geworden en zou dat niet ons aller PVV kunnen zijn?"

Inderdaad bleek dat er in de diepste krochten van Haven en Buiten flink op onze Geert gestemd was, dus inderdaad, hij was de grootste. Waarna de partijleiders en kroonprinsen opnieuw over elkaar heen buitelden om vragen te beantwoorden over wat het betekende voor het land, en waarom Geerts Blijde Boodschap de kiezer wel aanspreekt, en of de PVV bij voorbaat uitgesloten werd of niet enzovoorts enzovoorts enzovoorts. De verkiezingsspot van de PVV werd alleen even onderbroken omdat de uitslagen van Oost-Knollendam en Tubbergen binnenkwamen, maar vervolgens ging het maar door en door en door, en toen ik om 11 uur uitgeput naar bed ging, was er nog niks bekend van wie er nou gewonnen en verloren had. Uit geen enkele grote stad was er een uitslag binnen. En toen ik gisterochtend de krant opensloeg, bleek dat Grootegast en Eemsmond nu geteld waren, maar van de grote steden was er nog steeds nauwelijks wat bekend. Oh ja, in Almere was inmiddels 48,22% van de stemmen geteld en het had er nog steeds alle schijn van de PVV de grootste zou worden. Gelukkig maar…

Dit kunnen we niet nog een keer hebben, op 9 juni, als de landelijke verkiezingen zijn. Het begin van de show staat al vast, om 9 uur sluiten de stembussen en dan begint opnieuw een grote verkiezingsshow. Rond half tien wordt Maurice de Hond naar het grote blauwe scherm geroepen en de presentator zegt: "Maurice, er zijn inmiddels 0.054% van de stemmen geteld, als je de tot nu toe getelde stemmen nou eens extrapoleert naar 100% en corrigeert voor het Schiermonnikoogeffect en een mooie correctie toepast voor de lage opkomst en het stralende weer en de opvallend grote hoeveelheid pollen in de lucht, wat wordt dan de uitslag?"

Waarna Maurice de handjes zal laten wapperen en op het scherm een indrukwekkende winst- en verliesrekening verschijnt waaruit blijkt dat de PVV de langste heeft de grootste is. En vervolgens zullen partijleiders verschijnen, waarbij sommige met blije gezichten zullen zeggen dat een historische avond geworden is en anderen zullen met gezichten als oorwurmen zeggen dat ze toch blij zijn, want er is hard gewerkt en veel bereikt maar wellicht is de boodschap toch nog niet helemaal tot de kiezer doorgedrongen.

Het enige wat ons kan redden van dit oeverloze geklets zijn echte, keiharde uitslagen. Maar als we hebben gestemd met het rode potlood, zullen die niet komen. Okee na Schiermonnikoog en Vlieland is er om vijf over tien Onderbanken, maar dat ligt vlakbij Venlo, dus dan weet je het wel, de victorie van de PVV zal alleen maar heviger gekraaid worden. Er zal uitgesloten worden en omarmd, maar bovenal zal er eerst maar eens afgewacht moeten worden totdat de uitslag definitief is, en dan gaan we naar de Koningin en dan pas zullen we wel eens zien welke coalitie er haalbaar is. En op het moment dat 6 komma 44 procent van de stemmen geteld is, en het er alle schijn van heeft dat de PVV nog steeds wel eens de grootste zou kunnen worden, al ontvouwt zich inmiddels een nek-aan-nek race met het CDA, dan zal er gepraat worden over hoofddoekjesverboden en migrantenstops en of dat niet uit te ruilen is tegen mooie nieuwe straaljagers of betere zorg. En zou Jan-Peter Balkenende na zoveel successen leiding kunnen geven aan een coalitie met een partijtje of zeven?

Ik kan blijven zitten tot 12 uur of nog langer, maar als ik het bier en de chips op heb en uitgeput en murw gebeukt naar bed ga, zal ik nog steeds geen flauw benul hebben wie er nou gewonnen en wie er verloren heeft. En ik zal dus ook geen flauw benul hebben of we nu wel of niet nog in een vrij land leven.

Ik wil nu de stemcomputer terug!

IQ test

2010-02-23T23:23:00.006+01:00

Maak de volgende reeks af:

Buiten
Binnen

Buiten

Binnen

Buiten

Binnen

Buiten

Binnen

Buiten

Binnen

Buiten

Binnen

Buiten

Binnen

Buiten

Binnen

…….. ?

23.5 – 25.8 – 27.1 – 29.0

2010-02-21T13:46:00.002+01:00

De 1500 meter is de mooiste afstand om naar te kijken en de mooiste afstand om te winnen. Omdat er altijd zoveel schaatsers zijn die vooraf kunnen winnen. Kramer werd genoemd, regerend Olympisch kampioen Fabris, Bokko, Kuipers, Groothuis, Skobrev, Marsicano, Hedrick. En er was een huizenhoge favoriet, Davis. En er waren nog wat outsiders ook.

Sprinters die wat uithoudingsvermogen hebben, kunnen de afstand aan, maar ook stayers die snelheid hebben. Voor de eerste categorie is het laatste deel van de race de achilleshiel, want als het eerste deel te veel kracht kost, verliezen ze in het laatste deel te veel. Omgekeerd is voor de stayer alles wat voor de laatste ronde ligt, de achilleshiel. Als hij te langzaam begint, haalt hij het verlies nooit meer terug. Een stayer moet "vlak" rijden om te kunnen winnen. De derde ronde mag ongeveer een seconde langzamer zijn dan de tweede, maar niet meer, en hetzelfde geldt voor het verschil tussen de laatste en de derde ronde. Sven Kramer reed een opening en een eerste volle ronde die in orde waren, maar verloor vervolgens omdat zijn derde ronde te langzaam was. Ivan Skobrev deed het beter. Bij hem was zijn tweede ronde te langzaam, 26.8, maar zijn derde ronde was vervolgens 27.5 en zijn vierde was zelfs fabuleus, 27.7, een verval van tweetiende seconde op de afstand waar de verzuring altijd hevig toeslaat, waar naalden in de benen steken en waar zelfs de mensen die de afstand goed kunnen rijden en in vorm zijn, moeite hebben om diep te blijven zitten en goed te blijven schaatsen.

Bij de 1500 meter kun je het winnende schema van te voren niet kunt voorspellen. Je kunt niet een papiertje pakken en de rondetijden opschrijven die de winnaar zal gaan rijden. Wel is het zo dat wanneer het winnende schema gereden wordt, je weet dat dit het winnende schema is. Dat is iets wat heel mooi is aan de 1500 meter. Het zijn ook foutloze bochten, mooi ritme, goed doorglijden op het rechte eind, in de laatste ronde een beetje coördinatieverlies maar toch diep blijven zitten en blijven schaatsen tot op de streep. Het ritme zit in de slagen, maar het ritme zit ook in de tijden, het verval tussen de opeenvolgende ronden dat precies klopt. De cijferreeks van de winnaar heeft als je hem opschrijft, iets volkomen logisch, meer logica dan de cijferreeks van de nummers twee, drie en verder.

Chad Hedrick was gevreesd bij het Nederlandse publiek. Er waren vier redenen waarom hij goud ging winnen. Eén: hij pakte onverwachts een plak op de 1000 meter, wat niet van oudsher zijn afstand is. Twee: In Vancouver ligt zijn soort ijs, ijs waarop je keihard moet werken wil je er snel op gaan, en wat Hedrick daar op dat ijs doet, lijkt soms nauwelijks op schaatsen, maar wel altijd op keihard werken. Drie: Hij had in Stefan Groothuis een ideale tegenstander, iemand die als een raket vertrekt, zodat Hedrick, die het verschrikkelijk vindt om achter iemand aan te rijden, al zijn wilskracht zou mobiliseren om er bij te blijven. En vervolgens er de laatste ronde voorbij, want ook hij is een man van de laatste ronde. En vier: Tegenwoordig kijkt hij omhoog als hij aan de start staat, en dat doet hij niet om het dak van de Richmond Olympic Oval te inspecteren, dat doet hij voor Hem. Hij wijst Hem aan. Voor het toekijkende volk wijst hij Hem aan en zegt er zoiets bij als "Daar is degene voor wie ik het tegenwoordig allemaal doe". Als de liefde wederzijds zou zijn, dan waren wij Nederlanders kansloos. Ten eerste is net ons christelijke kabinet gesneuveld, dus alle reden voor Hem om wraak op ons te nemen, en ten tweede, als Hij zou willen dat Hedrick won, dan zou dat natuurlijk ook gebeuren.

Shani Davis was de grote favoriet. Hij had meestal gewonnen in de worldcupwedstrijden. Zijn bochtentechniek is ongeëvenaard. Op de rechte einden kunnen sommigen hem net voorblijven, maar in de bochten ben je kansloos tegen Davis. Hij kan zo hevig versnellen in de bochten dat zijn ronden uiteindelijk sneller zijn dan wie ook. Waar een goede 1500 meter rijder een eerste volle ronde van 26 laag rijdt, rijdt hij 25.8. Hij rijdt normaal gesproken het allersnelste eerste volle rondje.

Dat was nu ook zo, alleen was er nog iemand die een eerste rondje van 25.8 reed, en dat was Mark Tuitert. Al jaren een goede 1500 meter rijder, maar door niemand getipt als medaillewinnaar. In de rijtjes met favorieten heb ik hem niet horen noemen. Er waren vier redenen waarom hij geen goud ging winnen. Eén: Hij had niet op het podium gestaan in worldcupwedstrijden. Twee: Op het Olympisch kwalificatietoernooi waren Kuipers en Groothuis beter. Drie: Hij rijdt al jaren mee in het circuit, werd ooit een keer Europees kampioen, maar vervolgens grossierde hij nou niet bepaald in grote prijzen. Soms een uitschietertje, maar meestal subtop. Vier: Bij mijn weten is hij niet in de Heer, heeft hij geen dodelijke ziekte overwonnen en ook vertelde hij niet voor elke camera die het weten wilde, dat hij de Beste is. Mark Tuitert is gewoon Mark Tuitert. Als alles meezit misschien brons, maar goud?

Gisteren was Mark Tuitert de allerbeste. Opening 23.5, net iets beter dan goed. Eerste volle ronde 25.8, even snel als Davis. Als Tuitert net niet optimaal in vorm zou zijn geweest, zou nu het verval hebben toegeslagen. Een verkramping in de slag, een grimas in het gezicht en een verval van minstens anderhalve seconde maar waarschijnlijk meer. Maar nee, zijn tweede volle ronde was 27.1. Dit bleek achteraf de cruciale ronde. Tuitert reed in zijn tweede volle ronde de allersnelste ronde van het hele veld. Op de stayers nam hij veel te veel voorsprong om die in de laatste ronde nog te kunnen verliezen. Tuitert reed voordat Davis moest. Toen Davis reed, werd Tuitert als een streep op het ijs geprojecteerd. In het begin reed Davis precies op Tuiterts streep, maar bij het uitkomen van de laatste bocht van de tweede volle ronde verscheen er een grimas op zijn gezicht, en was te zien dat de streep langzaam maar zeker bij hem vandaan begon te rijden. Davis werd tweede en Tuitert won. 23.5 – 25.8 – 27.1 – 29.0 was het rijtje dat paste, dat klopte, het rijtje waar evenveel muziek in zat als in Kleintje Pils tijdens de dweil.

Een Olympische 1500 meter is één van de vele schoonheden van Zijn schepping, dus ik neem aan dat de Here toekeek. Wellicht schreef Hij de rondetijden mee. Hij keek, schreef mee en zag dat het goed was.

Zamboni

2010-02-16T19:24:00.002+01:00

Gisternacht zag ik helaas de 500 meter niet, het was me te laat. Achteraf hoorde ik dat er een spannende schaatsstrijd heeft plaatsgevonden, maar dat zich daarnaast ook een soap rondom de dweilmachine ontvouwde. Er waren er twee stuk en de derde schaafde niet vlak genoeg, zodat op het middenterrein een drukte van belang ontstond met klagende en gesticulerende coaches.

Geen wonder, al dat malheur. De dweilmachines waren namelijk niet van het juiste merk, het waren geen Zamboni's. Nu wordt er vanuit Calgary inderhaast een nieuwe dweilmachine naar Vancouver gehaald, een tocht van 1000 kilometer dwars over de Rocky Mountains. Deze dweilmachine is wel van het merk Zamboni.

De falende machines van Vancouver zijn dus geen Zamboni's, maar Olympia's. Probleem is dat mensen een dweilmachine Zamboni plegen te noemen, ook al is hij van een ander merk dan Zamboni. Jan Smeekens vertelde na zijn race op de Nederlandse televisie aan miljoenen huishoudens dat hij jaren van voorbereiding niet in het water liet vallen door één zo'n stomme kapotte Zamboni. Vandaar dat de directeur van Zamboni Nederland vandaag op de Nederlandse televisie zendtijd kreeg om aan diezelfde miljoenen huishoudens te vertellen dat de Zamboni nooit stuk gaat en wel vlak schaaft en dat je die machines van dat andere merk, die wel stuk gaan en niet mooi vlak schaven, dus geen Zamboni's mag noemen. Want dat zijn het niet!

Dames en heren, het woord van 2010 is bekend. Bij voorkeur te gebruiken in combinatie met bijvoeglijke naamwoorden als kapotte, rottige, stomme, kloterige of aftandse.

De Koreaan Lee

2010-02-14T11:00:00.002+01:00

In sportwedstrijden kom je hem met grote regelmaat tegen, de Koreaan Lee. Soms ook wel "de relatief onbekende Koreaan Lee" of zelfs "de Koreaan van wie niemand ooit gehoord heeft". Als je de Koreaan Lee in het schaatsen tegenkwam, deed hij mee aan het WK allround, werd tweede op de 500 meter en deed vervolgens een minuut of 9 over de 5 kilometer. Maar de tijden zijn veranderd. Gisteren werd de relatief onbekende Koreaan Lee tweede op de Olympische 5 kilometer.

Daarmee veroverde hij voor deze ene keer de meest felbegeerde plek. Tweede worden wordt vaak verschrikkelijk genoemd, omdat je daarmee aantoont net niet goed genoeg te zijn voor de eerste plek. Tweede is niks. Degene die eerste wordt, wordt nog decennia lang herinnerd, maar degene die tweede wordt, is zo vergeten. Alleen als je het tweede worden tot kunst verheft, zoals Joop Zoetemelk deed, dan heeft de plek z'n charme, maar verder…. Wie waren de Nederlandse gouden medaillewinnaars bij het schaatsen bij de vorige Olympische Spelen, Turijn 2006?

Okee, heel goed, Ireen Wüst, Marianne Timmer en Bob de Jong. Zonder googlen, mag ik toch hopen? Maar nu even – en natuurlijk nog steeds zonder googlen - vertellen wie de Nederlandse zilveren medaillewinnaars waren?

Ik was in ieder geval al weer vergeten dat Renate Groenewold toen zilver won op de 3 kilometer, en de andere zilveren medaillewinnaar van Turijn was Sven Kramer, op de 5 kilometer, die toen nog een jong broekie was, maar wel iedereen behalve Chad Hedrick wist te verslaan.

Dit keer haalde de Koreaan Lee een felbegeerde tweede plaats, want op meer had hij nooit gerekend. Er waren gisteren namelijk 27 mensen die voor een tweede plek reden, en er was één man die reed om het goud niet te verliezen. Sven Kramer. Hij was niet zo maar simpel de favoriet. Zoals de commentatoren het uitdrukten, ieder ander dan Sven Kramer die vandaag goud wilde winnen, moest boven zichzelf uitstijgen, maar Sven Kramer moest om goud te winnen alleen maar zichzelf zijn. De afgelopen drie jaar won hij altijd, op één keer na. Dat waaraan hij aan gewend was, moest hij gisteren gewoon nog een keertje doen. Gisteren moest hij maar even niet verliezen. Even niet nu. Voor het vergaren van eeuwige roem en van kwalificaties als beste Nederlandse schaatser aller tijden of misschien zelfs wel beste schaatser aller tijden, punt, zou het zeer verstandig zijn de Olympische 5 kilometer te winnen. Er komen er niet zoveel in een schaatscarrière, dus even niet thuis geven op zo'n wedstrijdje is duur.

Sven Kramer weerstond deze druk en reed de race die hij moest rijden om te winnen. In de rit daarna reed de Koreaan Lee. Hij beantwoordde de versnelling die zijn tegenstander Bob de Jong plaatste. Sterker nog, hij reed bij hem weg en won verrassend, een zeer goede prestatie, want Bob de Jong was één van de mannen die getipt werd voor het meest felbegeerde zilver ooit. Hij zorgde voor nog meer onrust in het Nederlandse kamp, omdat hij slechts 2,4 seconden boven de tijd van Sven Kramer bleef. En hierna moest de gevreesde Enrico Fabris. Als de relatief onbekende Koreaan Lee zo dichtbij de tijd van Sven kon komen, zou Enrico Fabris er dan vervolgens geen gehakt van gaan maken?

Dit gebeurde niet, want we wisten nog niet dat de Koreaan Lee boven zichzelf uitgestegen was, dat hij van de 27 mensen die reden voor de tweede plaats, degene was die slaagde. Sven Kramer was de zekerheid, de Koreaan Lee de verrassing. Een shorttracker die dit seizoen overschakelde op langebaanschaatsen, in de hoop mee te kunnen doen aan de Olympische Spelen. Iemand die kwam, zag en een lange neus maakte naar de hele gevestigde orde, op één onverslaanbare man na.

De Olympische Spelen van 2014 zijn in het Russische Sotsji. Wie dan de grote favoriet op de Olympische 5 kilometer zal zijn, is nog onbekend. Misschien is het wel de nu nog relatief onbekende Koreaan Lee. Maar misschien ook wel niet. Misschien weten we op dat moment niet of nauwelijks nog wie er 4 jaar geleden nou ook al weer dat zilver won.

Bijbaantjes

2010-02-07T16:41:00.002+01:00

"Hoe zit dat met jou? Heb jij een leuke bijbaan?"

Natasha knikte blij. Ze schoof haar rokje glad en strak nadat ze was gaan verzitten om te vertellen dat ze bij de Toog werkte. Een echte studentenkroeg. Ze wees op het gezelschap. Ze kwamen allemaal wel eens bij haar bier drinken.

"Vrijdagavond is studentenavond," verduidelijkte Natasha. "Dan is een meter bier 10 Euro."

"We komen niet altijd hoor, zo af en toe maar," voegde Diederien toe, maar Lisette liet er een welgemeend "Liegebeest" op volgen, waarna ze met een wonderlijke mengeling van schaamte en trots zei dat ze eigenlijk elke vrijdagavond in de Toog te vinden waren.

"Leuk," zei Marlous, de enquêtrice van SQU. Op haar duur uitziende laptop tikte ze "horeca" in.

"En jij," vroeg ze terwijl ze Lisette aankeek. "Wat is jouw bijbaan?"

"Ik noem het al geen bijbaan meer," zei Lisette. Vervolgens zei ze dat ze Office Manager was bij een best groot advocatenkantoor.

"Sorry," zei Marlous. "Wat doet een Office Manager. Is dat een soort gebouwendienst?"

"Gebouwendienst," herhaalde Lisette smalend, waarna ze haar ganggenoten een dodelijke blik toewierp omdat ze alledrie in de lach geschoten waren. Zeg maar gerust een stuip.

"De management assistent en ik zijn de steun en toeverlaat van de directie," zei Lisette toen het weer een beetje stil was. "Wij plannen de afspraken en regelen de hotels. Dat soort dingen. Ikzelf zorg dat de vergaderzalen in orde zijn, dat er bijvoorbeeld een beamer is wanneer die nodig is."

"Dat klinkt mij toch wel in de oren als Gebouwendienst?" zei Barbara, die nog maar een maand in het huis woonde en nu voor het eerst ondervond hoe dodelijk Lisettes blik kon zijn.

"Ik schrijf secretariaat op, is dat goed?" vroeg Marlous. Lisette maakte een toegeeflijk gebaar. Ze vulde haar Proseccoglas bij. Terwijl ze dit deed zei ze, dat ze wel eens overwogen had of ze niet met haar studie zou stoppen. "Ik verdien er namelijk best aardig mee," voegde ze eraan toe. Haar heimelijke lach liet doorschemeren dat je bij "best aardig" moest denken aan "heel veel".

"Over de verdiensten kunnen we het zodadelijk hebben," zei Marlous. "Dat is het volgende blokje met vragen."

"En jij?" vroeg Marlous. Ze aarzelde even, voor ze zich herinnerde dat de naam van de vrouw tegenover haar Diederien was.

"Oh gewoon," zei Diederien. "Ik werk in de reisbranche. Ik ben hostess en reisleidster, vooral 's zomers."

Marlous vroeg naar welke landen ze zoal afreisde en keek wat teleurgesteld toen ze hoorde dat de reis meestal naar Leer of Emden ging.

"Het zijn busreisjes," zei ze. "Vooral voor bejaarden. Het voornaamste doel is winkelen." Marlous knikte en begon te tikken. Diedereen keek naar de fles en zag dat er nog een mooie bodem inzat. Ze keek de kring rond en ze leek enigszins teleurgesteld toen Barbara haar laatste slok opdronk en haar lege glas naast dat van haar zet.

"Er zijn heel veel studenten die bij een supermarkt werken, hoor" zei Marlous. "Het is beslist één van de populairste bijbaantjes. Ze keek Barbara aan, die besloot eerst nog even een slokje te nemen voor ze zei dat ze SM-meesteres was.

"Wat zei je?" vroeg Marlous.

"SM-meesteres," herhaalde Barbara, maar Marlous had haar eigenlijk best verstaan. Ze begon te knikken.

"Interessant," zei ze toen en ze dook voorover naar haar laptopscherm. Naast het invoerveld voor het beroep opende ze de keuzelijst om te kijken welke omschrijving het beste paste bij wat ze gehoord had.

"Wat een goeie grap," barstte Diederien los. Ze schoot in de lach en de rest van de studenten ook. "Je had me toch echt even te pakken," hinnikte Diederien.

"Maar het is helemaal geen grap," zei Barbara. "Het is echt mijn bijbaantje." Ze nam nog een slok. Haar glas was al weer bijna leeg. Om haar heen was het stil geworden.

"Ik werk in een mooi huis met kamers," zei Barbara. "Op zondag en op maandag. In die kamers ontvang ik mannen met bepaalde behoeftes. Soms ook vrouwen, wat een enkele keer voorkomt."

"Je slaat dus mannen," zei Lisette en Barbara knikte. "Onder andere," zei ze.

"Voor geld," zei ze en weer knikte Barbara.

"Een godverdommese hoop geld natuurlijk," realiseerde Lisette zich met een schok. Ze bekeek Barbara vanuit de hoogte, want ze droeg de simpelste kleren van allemaal, een spijkerbroek en een bloesje. Toen ze haar niet opgemaakte ogen opsloeg, wendde Lisette de hare af. Ze voelde iets waardoor ze dat moest. In haar bijzijn voelden "die mannen" waarschijnlijk precies hetzelfde.

"Ik heb vermaaksindustrie in mijn lijstje," zei Marlous. "Is het goed om het daaronder te zetten?"

Even aarzelde Barbara, maar toen begon er een lachje rond haar mond te spelen. "Vermaaksindustrie klinkt uitstekend," zei ze. "Ik vermaak mezelf in ieder geval altijd kostelijk."

Ze keek naar Diederien, wier mond dichtviel. Maar vervolgens begon ze te hoofdschudden. Ze wees met haar vinger wat doelloos in het rond.

"Het is dus echt zo dat je… Maar heb je dan ook seks met ze?" viel ze zichzelf ontsteld in de rede.

"Bijna nooit," zei Barbara. "De meeste mannen komen om een middagje vastgebonden te wezen. Ze willen dat ik hen plaag en verneder. En de meesten willen ook dat ik hen pijn doe. Die wes willig ik in."

"Interessant," zei Natasha en Diederien en Lisette vielen haar aarzelend bij, hoewel hun ogen donker stonden. Lisette en Diederien wisselden een heimelijke blik. Twee maanden terug, bij de ballotage voor de nieuwe huisgenote, hadden ze duidelijk niet de goede vragen gesteld.

"Errug kinky hoor,"zei Diederien met een stem die een reclamespot zou hebben kunnen nadoen. Lisette knikte mee.

"Vind je het lekker," vroeg Natasha. "Met vrouwen bedoel ik?"

Ze bekeek Barbara met haar grootste blauwe ogen terwijl haar handen haar knieën vasthielden die bij het wippen op de bank een stukje open gingen. Een flink stuk. Ze ging abrupt netjes zitten toen ze voelde dat het afgrijzen in de ogen van haar huisgenotes zich begon af te keren van Barbara. Ze trok haar rokje opnieuw glad en strak. Toen Barbara haar vorsend bekeek, durfde ze niet meer terug te kijken.

"Ik zou willen dat je jullie baantje waardeert met een cijfer tussen 0 en 10," zei Marlous. "Wat geef jij dan voor cijfer, Natasha?"

"Oh een 7," zei Natasha. "Het is leuk werk maar de late uren zijn vervelend. Als al die dronken torren naar huis zijn, sta ik dus nog de tap schoon te maken."

"Ook een 8," zei Lisette. Diederien had een 6 over voor haar bijbaantje. Als ze te veel uren moest maken en dat was vaak zo, dan kreeg ze last van RSI.

Vervolgens richtten vier paar ogen zich op Barbara, die heel even verlegen onder de belangstelling leek, maar vervolgens haar meest uitdagende blik de kring liet rondgaan.

"Ik geef mijn werk de volle 10," zei ze kalm, waarna het stil was, op het geluid van de toetsen van Marlous' laptop na.

Gezocht

2010-02-02T22:05:00.002+01:00

Erik kwam langs het park en zag een moeder haar kindertjes hun sjaaltje nog wat beter omdoen. Ze gaf hen hun instructies. Niet te dicht bij het water komen. Alleen op het gras en niet in de perken. De beide kleuters dartelden bij hen vandaan, ieder een andere kant op, maar vervolgens deed het jongetje die de oudste van de twee leek, een zweefvliegtuig na die na een wijde bocht bij zijn zusje uitkwam.

"Jongens, niet stompen," schalde het vervolgens achter Eriks rug.

"Nog maar even niks vermelden over een kinderwens," dacht hij en hij wandelde verder naar de Schildersbuurt.

Erik passeerde de woonkamer van een bejaard echtpaar en zag meneer de krant lezen en mevrouw aardappels schillen. Hij passeerde een school en zag twee relatief grote jongens tegen een kleinere aanduwen. Hij zag dat de meisjes bij het springtouw ruzieden over wie mocht springen en wie moest draaien. De blondine met de kijfstem beslechtte het pleit door het touw op te rapen en dit aan de kleine meisjes te geven die er Indisch uitzagen. Ze ging in het midden staan en wachtte demonstratief met haar handen in haar zij tot het touw draaide en zij kon springen.

"Een relatie op basis van gelijkwaardigheid," mompelde Erik.

Hij liep de croissanterie voorbij en de konditorei ook, maar had vervolgens zo veel zin in koffie dat hij neerstreek bij de MacDonalds. De koffie scheen daar goed te zijn, hoorde hij altijd. Twee tieners ruzieden over of ze vanavond naar de disco zouden gaan of naar Melanie. Het meisje sprak lang en op steeds heftiger toon. De jongen deed niet veel meer dan er af en toe wat tegenin brommen.

"Een relatie op basis van volstrekte gelijkwaardigheid," playbackte hij plechtig tegen zijn eigen weerspiegeling in de ramen.

Nadat hij het servetje dat hij bij zijn koffie gekregen had, drie keer had op- en opengevouwen, pakte hij de pen uit zijn borstzakje die hij altijd bij zich droeg en hij schreef: "Ik, 42 jaar, academisch gevormd, ben iemand die door het leven wordt toegelachen"

Eerst fronsde hij zijn wenkbrauwen maar vervolgens lachte hij het servetje toe.

"Maar de vorige keer was het ook al dat je…" verstond Erik.

"Goede baan, mooi huis, financieel onafhankelijk," schreef hij nadat hij op zijn pen gekauwd had.

"Er is maar één ding wat ontbreekt," dacht hij en hij keek naar buiten waar een verbazend dunne blonde vrouw hevig gesticulerend langskwam, in gezelschap van een dikke man met vet piekhaar die even steels naar binnen gluurde alsof hij ook op dit nog vrij vroege en ongeschoren uur al zin had in een Big Mac.

"En dat ben jij…"

Toen hij weer buiten stond, knoopte hij zijn jas dicht, want het was guur. Hij schrok een beetje van een hondje dat hijgend op hem af rende, spartelend op zijn pootjes toen de dame die zijn riem vasthield hem driftig bij Erik wegsleepte. "Mooi," dacht hij met een blik op haar benen in kousen.

"Ze moet ook niet te oud zijn natuurlijk," dacht hij nadat hij haar in haar gezicht gekeken had. "35-40," dacht hij, maar dat beperkte het aanbod wel heel drastisch. "18-40," dacht hij en hij zag een prachtig meisje met lange blonde haren kauwgom kauwend aan de arm van haar vriendje langslopen, die zei dat ze nu even bij de Media Markt gingen kijken.

"Laten we realistisch blijven," dacht hij. "28-40".

"Aantrekkelijk, onafhankelijk, sensueel," dacht hij erachteraan en zijn tred kreeg iets verends. Mooi en aantrekkelijk was bij nader inzien een beetje dubbelop. Welk woord gaf het beste aan wat hij zocht, mooi of aantrekkelijk?

"Ik wil ook niet dat ze dik is,"dacht hij, terwijl hij langs de winkel voor grote maten liep.

"Slank en aantrekkelijk," dacht hij, maar "aantrekkelijk en tenger gebouwd" vond hij beter klinken. "Hoewel, krijg ik dan niet van die anorexiagevallen langs?"

"Of is mooi en tenger gebouwd dan niet mooier?" dacht hij.

Erik wandelde over de brug en kwam op de singel. Op het water schitterde de zon die net door de wolken gebroken was.

"Jij zult mijn maatje zijn, mijn steun en toeverlaat, mijn lust en mijn leven en last but not least mijn tedere doch vurige minnares." zei hij hardop, vlakbij het water, waarna hij zich doodschrok want op de woonboot waar hij naast stond, ging plotseling een luik open. Hij trok zijn gezicht in zijn normale plooi en wandelde snel verder. Even later huppelde hij zo ongeveer. Hij kon haast niet wachten voor hij achter zijn PC zat.

"Vervolgens is het een mooi moment voor de sleutelzin: een relatie op basis van volstrekte gelijkwaardigheid".

Niet dat hij zoiets als een advertentie nodig had, maar makkelijk was het eigenlijk best wel.

"Eerst mailen en MSN'en en dan zien we wel."

"Oh ja ik moet ook nog ergens neerzetten dat ik ongebonden ben," dacht hij, bij het bereiken van zijn straatje.

"En dat ze niet rookt," dacht hij, bij het omdraaien van de sleutel in het slot.

"En dat acquisitie naar aanleiding van deze advertentie niet op prijs wordt gesteld," gromde hij en raapte het reclamefoldertje op dat ondanks zijn nee-nee sticker op de mat lag. Hij bekeek het. Hij scheurde het. Hij sloeg het open bij de binnenpagina en zag de doorkliefde geblondeerde haren van de vrouw die badmode showde. "Goede tieten," dacht hij, maar hij besloot dat dit geen goede gedachte voor in zijn advertentie was.

"Slechts een licht terugwijkende haarlijn," dacht hij en hij rende naar binnen, naar zijn PC. Hij had een voorgevoel van grootse dingen.

In het stamcafé

2010-01-23T12:45:00.002+01:00

"Het maakt geen verschil," herhaalde Delibert met nadruk en een gezicht dat langzaam rood werd, maar dat kon komen omdat hij nu opgewarmd was en onderhand zowat zijn tweede bier op had. "Wel of geen veroordeling, het zal nauwelijks uitmaken voor het aantal kiezers. Helaas is de enige manier om deze man te ontmaskeren, hem als minister-president loslaten op dit volk en hopen dat wanneer de storm overgewaaid is, we nog steeds een democratische rechtsstaat zijn."

De student met wie Delibert in gesprek geraakt was, bekeek hem met enige spot.

"Ik ben natuurlijk nog niet zo oud, zoals je zojuist zei, maar ik meen me te herinneren dat Duitsland dit experiment in 1933 al eens uitvoerde…"

"Je vergelijkt Wilders dus nu met Hitler, hè? Dat is nu wat je doet, jongeman…"

"Ik vergelijk helemaal niks. Ik wil alleen niet dat hij minister-president wordt, want dat is een ramp."

"Ondoordachte vergelijkingen met Hitler, dat is pas een ramp," zei Delibert, die nu echt rood geworden was, echt zweette. "Wilders vergelijkt de Koran met Mein Kampf en als wij daarop antwoorden door hem vervolgens met Hitler te vergelijken, dan zijn we geen haar beter dan hem. Geen haar."

De student zat enigszins ineengekrompen onder Deliberts drift op zijn kruk. "Ik dacht daarnet nog dat we het eens waren," zei hij, een beetje beduusd. Hij keerde Delibert min of meer de rug toe. Hij zocht en vond iemand die het ook wel over FC Groningen-Heerenveen wilde hebben.

"Een ramp," bromde Delibert na, nadat hij van het nieuwe kleine meisje achter de bar een nieuwe grote Amsterdammer gekregen had.

"Voetbal, ook al zo'n ramp," zei hij tegen haar maar omdat ze heen en weer bleef lopen om een klant te bedienen, eigenlijk tegen niemand in het bijzonder. "Die spelers steken miljoenen in hun zak, maar presteren niks en als je ze er dan een keertje naast zet, verdwijnen ze huilend naar het buitenland."

Delibert keek opzij en zag dat Bruinsma opgedoken was aan de toog. Hij stak zijn hand uit en drukte diens ijskoude hand warm en krachtig.

"Kerel," zei Delibert, "Ouwe corrupte projectontwikkelaar van me! Ik zat net te denken wat de maatschappij meer geld kost, banken waarvan de directie vette bonussen moet hebben of voetbalclubs? Wat denk jij, Bruinsma?"

"Je bent dus weer in zo'n stemming," zei Bruinsma vijf minuten later enigszins berustend. "Hoe is het met Jenny?"

"Je loopt om mijn stelling heen," antwoordde Delibert met enige stemverheffing.

"Jij wil de stelling misschien bediscussiëren, maar ik niet," zei Bruinsma, beslister dan voor hem te doen gebruikelijk was. Bruinsma was niet de assertiefste, maar bij Delibert kon je eenvoudigweg niet zonder. "En jij loopt om mijn vraag heen."

"Mijn stelling was er eerder dan jouw vraag," zei Delibert. "Al die huizen zouden anderhalf keer zo goedkoop zijn als de gemeente op een eerlijke manier de bouwbare kavels zou aanwijzen, maar al die zogenaamde niet-corrupte ambtenaren laten zich door jou en al dat andere schoftentuig maar al te graag fêteren en yabyummen zodat elk natuurgebied straks Vinexwijk is…"

"Schoftentuig?" vroeg Bruinsma. "Als dat is wat jij van mijn werk vindt…"

Hij pakte zijn glas en stond bruusk op.

"Die ambtenaren bedoelde ik," zei Delibert enigszins smekend. "Jij niet hoor."

Bruinsma draaide zich om en bewoog zijn zware lichaam in de richting van de club beleidsmedewerkers die rondom het biljart aan het borrelen was.

"Jij bent best een geschikte kerel," zei hij, zachter dan al zijn woorden van het laatste kwartier hiervoor.

"Al ga je straks vermoedelijk per auto naar de vrouw," zei hij in zichzelf, terwijl hij zijn dijen en bierbuik probeerde te laten terugzwenken naar de tap. "En straks zitten er vijf of zes van die Amsterdammers in jouw pens."

"Doe me er nog maar één," zei hij nadat het meisje eindelijk reageerde op zijn wenk. Ze deed haar handen als een schelp achter haar kleine oortje. "Hoeveel?"

"Eentje," brulde Delibert.

"Het weer werkt ook niet mee," zei hij toen ze een nieuwe goudgele voor hem neerzette. "Hoe lang is het nu geleden dat we de zon hebben gezien hier?"

"Twee weken of zo," zei het meisje, leunend op de knop van de tap. "Het is inderdaad wel grijs." Haar groenige ogen dwaalden van Deliberts gezicht af, langs de bar, of er nog mensen waren die vingers opstaken.

"Het is afzichtelijk grijs," grauwde Delibert. "Het lijkt wel alsof de zon nooit meer gaat terugkomen. En volgens is twee weken veel te krap geschat. Volgens mij duurt het al meer dan drie weken. Met het tijdsbesef van jouw generatie is het bijzonder slecht gesteld. Die studenten weten tegenwoordig echt helemaal niks."

"Ik ben geen student," zei het meisje.

"Oh nog beter," zei Delibert. "Voor jou is hier bier staan tappen geen bijbaantje, maar het is jouw core business, dit is jouw carrière…"

Even gleed de glimlach van het gezicht van het meisje af. Hij keerde weer terug toen ze zich vooroverboog, haar dijen tegen de bar aan, haar romp eroverheen, haar bloesje met twee knoopjes open dichtbij Deliberts van haar gezicht afdwalende ogen.

"Waarom schreeuw je zo?" vroeg ze zacht. Haar kleine mond met de ronde bleke lippen lachte met genoeg verleiding om Deliberts aandacht te trekken.

"Ik schreeuw niet, ik verhef hooguit met enige regelmaat mijn stem, meisje," repliceerde Delibert. Het laatste woord sprak hij kalm en zachtjes uit, met alle minachting die één woord kon bevatten.

"Ze hebben me voor jou gewaarschuwd, weet je dat?" zei het meisje. "Als het te erg wordt, moet ik jou gewoon geen bier meer geven…"

"Kan ik het helpen dat mensen tegenwoordig terugschrikken voor een goede politieke discussie? Niemand wil er nog iets van weten. Iedereen haalt zijn schouders op bij de misstanden in deze wereld en gaat Boer Zoekt Vrouw zitten kijken…"

Het meisje bewoog haar schouders en giechelde toen Deliberts ogen als twee hittezoekende raketten reageerden op de beweging van haar boezem.

"Of een decolleté," zei ze. Langzaam boog ze terug tot ze weer rechtop achter de bar stond. Aan de andere kant gingen twee vingers de lucht in. Ze knikte de vingers toe en met een steels lachje begon ze te tappen.

24 Uur met…. Jan-Peter Balkenende

2010-01-18T22:48:00.001+01:00

12 uur 54, nog 23 uur en 6 minuten te gaan

"Met de kennis van toen kun je nu niet zeggen dat het toen niet goed geweest is".

13 uur 21 (22 uur en 39 minuten)

"Met de kennis van nu zou ik zeggen dat toen beter nu had kunnen zijn."

15 uur 6 (20 uur en 54 minuten)

"Met de kennis van nu is het makkelijk oordelen over het gebrek aan kennis van toen."

15 uur 7 (20 uur en 53 minuten)

"Maar toen zou ik gezegd hebben dat met de kennis van wat toen nu was, het nu misschien anders zou lopen als toen."

16 uur 27 (19 uur en 33 minuten)

"Zullen we even iets doen, Jan-Peter. Even tennissen? De crypto uit de krant misschien?"

"Ach zo'n crypto, met de kennis van de oplossing van volgende week is nu oplossen niet moeilijk meer, maar probeer het nu maar eens met de kennis van toen."

17 uur 10 (18 uur en 50 minuten)

"Wat ik dus probeer te zeggen is dat ik een beetje moe word van jou…"

"Dat moet je nu niet zeggen, dat had je moeten zeggen toen je me vroeg."

18 uur 21 (17 uur 39 minuten)

"Waarom schorseneren, Jan-Peter?"

"Een mooi hollands product, van de eerlijke hardwerkende boer. Kom daar nog maar eens om in Nederland."

18 uur 45 (17 uur 15 minuten)

"Moeten die landbouwsubsidies dan maar niet gewoon afgeschaft worden?"

"Nu zegt u toch iets waarvan toen tijdens de redactievergadering is gezegd dat we dit maar niet aan de orde moesten laten komen, dus ik stel voor dat we deze minuut eruit knippen.

20 uur 29 (15 uur 31 minuten)

"Natuurlijk heb ik wel eens gedacht zal ik de kennis van nu laten meewegen in de vraag of je tegen de gedachtengang van toen wellicht nu anders zou aankijken, maar na zovele jaren weet je natuurlijk ook dat de waan van de dag beeldbepalend is en dan is het voor je ambities van straks wellicht wijzer als politicus niet zelf aan te wijzen waar de kennis van nu is en waar de waan van de dag en hoe de waarheid feitelijk gezien zou kunnen worden. Politieke steun was toen een gegeven en dat is nu natuurlijk niet anders."

22 uur 44 (13 uur 16 minuten)

"Ik denk dat het tijd wordt om het boven de wol maar eens vaarwel te zeggen en het onder de wol maar eens te verwelkomen."

1 uur 51 (11 uur 9 minuten)

"GGGGrrrrwww…… Piewiewiewiewie…. GGGGGrrrwww….. Piewiewiewie…. GGGGGrr…"

7 uur 18 (4 uur 42 minuten)

"Nogmaals, de kennis van nu is niet relevant. De kennis van toen was het enige gegeven en dat gegeven in aanmerking nemende zeg ik "Het had slechter gekund". Veel slechter."

8 uur 51 (3 uur 9 minuten)

"Het valt me op zich best van u mee dat u tot nu toe niet hebt geprobeerd mij het H-woord in de mond te laten nemen."

10 uur 40 (1 uur 20 minuten)

"Toen en nu, het houdt een mens gewoon bezig. Wat toen de halve wereld leek, is nu een eiland en dat zou je voor de waarheid ook kunnen zeggen, ware het niet dat er om zo'n eiland dan weer een zee van mogelijkheden ligt die er dientengevolge toen helemaal niet was… Als u begrijpt wat ik bedoel."

11 uur 55 (5 minuten)

"Nu heb ik geloof ik wel zin in tennissen."

Na de zoemer en tijdens de omhelzing:

"Nou Jan-Peter, ik weet nog niet of ik hem al doorheb, de mens achter de premier. Gisteren toen we begonnen, vond ik u wel raadselachtig en daar is nu eigenlijk weinig aan veranderd."

"Het genoegen is geheel aan mijn kant. Toen is geweest en laten we er nu nog een gezellige dag van maken."

Woorden voor (uitglijden in de) sneeuw

2010-01-11T19:51:00.002+01:00

Volgens de overlevering hebben eskimo's heel veel woorden voor sneeuw. Nu er in Nederland inmiddels bijna een maand sneeuw ligt en ik daar op de fiets voortdurend doorheen probeer te baggeren, heb ik inmiddels zeer veel verschillende situaties ondervonden waarbij je kunt uitglijden in de sneeuw.

Je kunt uitglijden over een dikke laag verse sneeuw
Je kunt uitglijden over een rulle laag verse sneeuw
Je kunt uitglijden over een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw, terwijl daaromheen verse sneeuw ligt.
Je kunt uitglijden over een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw, terwijl daaromheen ingeklonken sneeuw ligt.
Je kunt uitglijden over een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw, terwijl daaromheen verijsde sneeuw ligt.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in de ingeklonken sneeuw ernaast.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in de een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in een berg opgewaaide sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in een berg bijeengeveegde sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar door een stuurfout beland je in een berg door auto's op een hoop gereden sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar ingeklonken sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg opgewaaide sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg bijeengeveegde sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg door auto's op een hoop gereden sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een auto tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een rulle laag door pekel half gesmolten sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar ingeklonken sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg opgewaaide sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg bijeengeveegde sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor, maar omdat jou een voetganger tegemoet komt ben je gedwongen uit te wijken naar een berg door auto's op een hoop gereden sneeuw.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor en je aanneemt dat de tegemoetkomende voetganger wel zal uitwijken omdat jij op de fiets bent.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor en je aanneemt dat de tegemoetkomende auto wel zal uitwijken omdat jij het koud hebt en keihard moet ploeteren.
Je kunt uitglijden als je je bevond in een sneeuwloos spoor en de tegemoetkomende voetganger wijkt uit omdat jij op de fiets bent maar zijn of haar hond aan de lijn niet.
Je kunt uitglijden in een sneeuwloos spoor als je niet gemerkt hebt dat het ondertussen is gaan ijzelen.
Je kunt uitglijden over een helemaal schone weg als je niet gemerkt hebt dat het ondertussen is gaan ijzelen.
Je kunt uitglijden als je zo geconcentreerd bent op rechtdoor door de sneeuw te blijven, dat je niks merkt van de onderliggende verkeersdrempel.
Je kunt uitglijden als je zo geconcentreerd bent op rechtdoor door de sneeuw te blijven, dat je niks merkt van de onderliggende stoeprand.
Je kunt uitglijden als je met samengeknepen billen over ingeklonken sneeuw laveert, en je denkt dat het belendende net geveegde stoepje misschien minder glad is.
Je kunt uitglijden over verse sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
Je kunt uitglijden over rulle sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
Je kunt uitglijden over rulle door pekel half gesmolten sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
Je kunt uitglijden over een heel klein streepje vastgevroren sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
Je kunt uitglijden over ingeklonken sneeuw in de bocht als je te hard door de bocht gaat.
Je kunt uitglijden over verse sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
Je kunt uitglijden over rulle sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
Je kunt uitglijden over rulle door pekel half gesmolten sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
Je kunt uitglijden over een heel klein streepje vastgevroren sneeuw in de bocht als je te denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
Je kunt uitglijden over ingeklonken sneeuw in de bocht als je denkt dat je te hard gaat en gaat remmen.
Je kunt uitglijden op het brandschoon asfalt wanneer je iemand inhaalt die net aan het uitglijden is in willekeurig welke vorm van sneeuw.
En ook als dat uitglijden over hondenpoep gebeurt.
Je kunt uitglijden op elke willekeurige vorm van sneeuw als de strooiploeg wil passeren.
Je kunt uitglijden op elke willekeurige vorm van sneeuw als jouw mobiel afgaat.
Je kunt uitglijden op elke willekeurige vorm van sneeuw als de mobiel van jouw voorligger afgaat.
Je kunt uitglijden als langslopend vrouwelijk schoon jou voor even doet vergeten dat er een weeralarm gold.
Je kunt uitglijden over schoon asfalt als je er overheen rijdt met de krampachtigheid alsof je over rulle door pekel half gesmolten sneeuw probeert niet uit te glijden.

Ik heb dus 45 nieuwe woorden nodig voor uitglijden in de sneeuw. Als nou iedereen er een paar roept, dan zijn we zo klaar.

Wat mijn slakken de winter doorhielp

2010-01-10T23:17:00.002+01:00

"Weer sneeuw," bromde Titus Traag.

Rutger Rijpberaad en Morgan Isrwerendag keken hem apathisch aan, maar Afke Afstel begon van weeromstuit te rillen. Haar dochter Eefke Eeuwigheid keek heel donker. Haar nog kleine huisje schampte vervaarlijk langs de leiding waaronder de slakken verscholen zaten, de leiding met een inwendige waarin af en toe iets in zoemde wat boven nul was. Met een voor slakken ongezond droge pruillip zei ze dat ze honger had.

"Ik wil het H-woord niet meer horen," reageerde Jan-Peter Slomeprater onmiddellijk. Zoals gebruikelijk wanneer hij geagiteerd was, struikelde hij over zijn woorden, hoewel het uitspreken van zijn terechtwijzing minstens een minuut in beslag nam. Na zijn woorden werd het weer stil in de kruipruimte. Geen slak bewoog. Alleen Elven Dertigst tilde één voelspriet op toen in de leidingen het zoemen weer begon. Nog even, en er zou iets behaaglijk warms langs komen stromen.

"Als er geen sneeuw ligt, kun je nog wel eens even door de ventilatiebuis kruipen," zuchtte Gebedzonder. "Zelfs al vriest het dat het kraakt."

"Als er geen sneeuw ligt, is er altijd nog wel ergens een groen blaadje," viel Elvira Einde-Loos haar echtgenoot bij. Ze liet haar lippen vochtig smachten.

"Een bruin blaadje lijkt me in deze omstandigheden ook al heel erg fijn," zei Titus Traag treurig.

"Of een stengel waar nog een klein beetje sap in zit," mijmerde Morgan Isrwerendag hardop.

"Willen jullie nou eens óphouden," verhief Lydia Langzaam haar stem. "Ik probeer hier te slapen."

Wederom werd het stil. De slakken zaten twee aan twee, hun huisje half omver geduwd zodat hun lichamen elkaar warm konden houden. Opnieuw staarden ze naar de grauwe, donkere wand van de kruipruimte. Het beste wat je ervan kon zeggen was dat hij een beetje vochtig was. Er groeide ook een beetje mos op. Als ze zuinig waren, was er voor de familie Slak-In-Tuin-Met-Verdraaid-Lekkere-Sering misschien net genoeg mos om de winter te overleven. "Misschien," piekerde Morgan Isrwerendag en stak zijn hoofd met iets van vertwijfeling in zijn voelsprieten.

"Ik kan geen mos meer zien," zei Titus Traag nijdig, maar toen scheen ook hij weer weg te dommelen.

"Weet je dat ons baasje de ventilatiebuizen dichtgemaakt heeft met kranten?" klonk eventjes, een kwartiertje, later de stem van Simon Sloompie. Hij was degene die er vanochtend op uit gestuurd was om de buis in te kruipen en te kijken hoe het met het weer stond.

"Dichtgemaakt?" piepte Elvira angstig.

"Volgens mij kun je er nog best langs hoor," bromde Simon op geruststellende toon. "Het is juist een goede daad van ons baasje, want er staat buiten namelijk heel veel wind en nu gaat het hier binnen niet zo naargeestig loeien."

"Oh die tocht, verschrikkelijk," jammerde Afke Afstel. "Het is dat geen botten heb, anders zat de jicht nu overal."

Inmiddels was Gebedzonder die wel vaker de ondernemendste van het stel was, naar het eind van het randje onder de leiding gekropen, waar de ventilatiebuis zat die omhoog kronkelde naar de tuin en normaal gesproken de vrijheid maar nu met die sneeuw waren de slakken veroordeeld om hier te blijven.

Gebedzonder staarde omhoog in de buis, met zijn kopje en zijn ene voelspriet scheef. Opeens begon hij te grinniken. Sterker nog, hij gierde het uit. Hoewel bij slakken die lachen van gieren geen sprake is. Geluidloos uitte hij zijn hilariteit, plezier waar zijn hele lijf aan meedeed en waardoor er een vochtig plasje op het randje ontstond.

"Wat doe je?" vroeg Titus Traag.

"Wat is er zo grappig?" viel Lydia uit, want ze kon de slaap absoluut niet vatten.

"Ik lees net in de krant dat het strooizout op is," sprak Gebedzonder, al even hevig struikelend over zijn woorden als zonet Jan-Peter.

Vervolgens had de familie Slak-In-Tuin-Met-Verdraaid-Lekkere-Sering ondanks hun knorrende maagjes voor even, een uurtje of drie, heel veel plezier.

Windows 7

2010-01-02T14:31:00.003+01:00

Onlangs trakteerde ik mijzelf op een laptop voor "erbij". Bij wijze van kerstcadeau, zou je kunnen zeggen, maar eigenlijk omdat ik er gewoon zin in had. Bovendien houd ik, sinds ik van mijn dubbele woonlasten af ben, af en toe weer eens wat geld over. Op die nieuwe laptop voor erbij draait Windows 7.

Ik was al één van de 20% van de PC-gebruikers die overgestapt was op Windows Vista, terwijl 70% nog steeds Windows XP draait. Ik kan me best voorstellen dat mensen er niet aan willen, aan Windows Vista. Ik draai het op een nog nieuwe en best zware PC dus ik heb niet veel last van de buitensporige systeemeisen, en ik kan op mijn monitor ook zien dat Vista grafisch mooier is dan XP. Maar behalve dat Vista grafisch wat mooier is dan XP, vind ik er verder niet veel beter of slechter aan. Het is vooral meer van hetzelfde.

Op een computer waar XP op draait, zou ik nooit van z'n leven Vista zetten, want dan heb je dik kans dat er niks meer is wat nog snel gaat. Bovendien zou het best kunnen dat er een paar programma's zijn die het niet meer doen. Een flinke prijs voor een paar mooi doorschijnende menubalkjes.

En hoe zit dat met Windows 7? Zou iemand zijn oude vertrouwde XP wat altijd goed gewerkt heeft, aan de kant moeten zetten voor het nieuwe, onbekende en vast vreselijk enge Windows 7?

Ten eerste was Windows 7 in 20 minuten geïnstalleerd. Bij het installeren reken ik nu even niet het werkend krijgen van de internetverbinding en het draadloos netwerk installeren, want dat had ik nog nooit gedaan dus dat was natuurlijk prompt een halve dag vloeken voor dit aan de gang was en voordat het beveiligd was.

(Overigens wil ik langs deze weg mijn straatgenoot met onbeveiligd draadloos netwerk van Tele 2 nog even bedanken, want dankzij hem was ik na die 20 minuten installeren wel onmiddellijk op Internet met mijn laptop, zodat ik ondanks nog niet werkend internet wat software kon downloaden en naar inspiratie kon googlen).

Na deze vloekpartij en de daarop volgende euforie bleek trouwens een tweede voordeel van Windows 7, want vanaf mijn PC met Vista kon ik communiceren met mijn laptop, dus bestanden delen, zonder dat ik daar instellingen die 6 niveaus diep zitten voor moest veranderen. De omgekeerde weg, mijn laptop met Windows 7 laten praten met mijn Vista-systeem, bleek meer voeten in de aarde te hebben. Daar moest ik nog wel even een middagje voor googlen om dat voor elkaar te krijgen.

Ten derde loopt Windows 7 als een zonnetje. Mijn laptop is vergeleken met mijn vaste PC qua systeemeisen bescheiden, ongeveer de helft wat betreft de brute paardenkrachten, maar bij de gewone PC-handelingen merk ik daar eigenlijk niks van. Mail lezen en beantwoorden, surfen, logje tikken en exporteren, foto's bekijken, ik heb geen last van allerlei vage traagheid.

Ten vierde heeft Windows 7 als eerste Windows ooit een goed en bruikbaar backupprogramma. Als de PC nog eens gaat crashen, en dat doet elke PC ooit, ongeacht welk besturingssysteem er op staat, dan heb je een eerlijke kans dat je dan een backup bij de hand hebt. En dan is het er één die je zelfs ook nog terug kunt zetten.

Dit is al heel wat, maar nog niet alles. Want er is ook nog een ten vijfde. Een echte innovatie. Het grootste genot van Windows 7 is de taakbalk.

Iconen en taakbalken en startmenu's, het is in Windows altijd behelpen geweest. Ik hou zelf niet van allerlei iconen op mijn bureaublad, want ten eerste verpesten ze je achtergrond en ten tweede blijk je een jaar later allerlei rotzooi te hebben staan die je nooit gebruikt en de bomen die je wel gebruikt kun je door het bos niet meer vinden. Programma's selecteren via het startmenu is ook niks, want daar staat ook veel te veel in en bovendien heb je dan van die rare verschijnselen dat je programma's alleen nog terug kunt vinden als je weet hoe het softwarebedrijf heet dat het gemaakt heeft. Ik gebruik bijvoorbeeld een programma dat JV16 Powertools heet, en als ik dat opzoek via het startmenu, zoek ik natuurlijk bij de J, maar ik moet bij de M wezen, want het softwarebedrijf heet Macecraft. Het kost me jaren om dit te onthouden, en op het moment dat het eindelijk zover is, wordt Macecraft opgekocht door iemand anders en staat de volgende versie van JV16 Powertools dus op een totaal andere plaats dan de vorige. Wat een gepruts. Wat een zinloze kwelling van gebruikers.

Ik ben een fervent gebruiker van de snelstartbalk. In Windows was dit altijd een ondergeschoven kindje is, verborgen houden van dat ding is de default. Het kon zomaar gebeuren dat je na het installeren van een nieuw programma of een update je snelstartbalk kwijt was, omdat er aan de instellingen geknoeid was.

Bovendien krijg je snel ruimtegebrek op je taakbalk als je veel in de snelstart zet. Omdat er aan de rechterkant van de taakbalk ook altijd al een hele batterij veelal onzinnige iconen staan, allerlei aandachtvragend geknipperbol wat je eigenlijk allemaal helemaal niet wil weten, hoef je maar een paar programma's open te hebben en je taakbalk staat vol. Ik gebruik dan ook een dubbele taakbalk maar ook dan kom je snel krap te zetten. Open bijvoorbeeld maar eens jouw mailprogramma, een paar documenten in jouw tekstverwerker, jouw browser, jouw muziekspeler en bijvoorbeeld een stel foto's. Naar mijn mening helemaal nog geen buitensporig multitasken, het kan nog veel erger, maar ten eerste zie je nu nauwelijks nog wat wat is en als je via Alt-tab wilt switchen, dan tab je jezelf het laplazarus om bij het venstertje te raken waar je wezen wil.

Deze onhandige ongein is met Windows 7 allemaal voorbij. Ik zal het je laten zien (klikken op de afbeelding=vergroten):

Zoals je ziet, kun je al jouw programma's als snelstarticoon op de taakbalk zetten (aan de taakbalk vastmaken, noemt meneer Windows 7 het). En zoals je ook ziet, kun je de taakbalk heel gemakkelijk links zetten in plaats van onderaan, wat op een breedbeeldscherm, waar de hoogte schaars is maar de breedte niet, heel handig is.

De programma's die openstaan zijn gehighlight en je ziet een kleurverschilletje tussen het actieve venster en de inactieve vensters. Bovendien zie je het als een programma meerdere keren geopend is (je kunt op de taakbalk zien dat in Word 3 documenten openstaan).

Alt-tabben is niet meer nodig. Je beweegt gewoon met jouw muis over een actief icoontje en zodra je dit doet, krijg je in een klein venstertje te zien wat er gaande is.

Als je vervolgens op het kleine venstertje gaat staan, dan komt het venster ook in het groot (voor even) tevoorschijn. Wil je overschakelen naar dit venster, dan doe je dit met een enkele klik:

Helemaal geweldig is dat je een icoon ook met de rechtermuisknop kunt openen en dan zie je de recent geopende bestanden, zoals bv:

Daarnaast kunnen programma's hun voortgangsbalken op de taakbalk laten zien, gewoon in het icoontje geprojecteerd, dus kun je gewoon wat anders gaan doen en zie je vanzelf wel wanneer de actie klaar is (je ziet nu terwijl ik lekker doortik dat er in het bovenste icoontje een stel bestanden gekopieerd worden):

Oh ja op de rechterkant van de taakbalk (bij mij de onderkant) zie je standaard maar een paar icoontjes (de netwerkstatus, de stand van de batterij en de volumeregelaar) en als je graag al die andere aandachttrekkerige icoontjes ook zou willen zien, dan kan dat, maar het hoeft dus niet. En als je graag naar jouw bureaublad wil kijken, bijvoorbeeld omdat je net een nieuw achtergrondje hebt, dan ga je zet je jouw muis even op het vakje linksonder en dan worden alle vensters transparant:

De taakbalk van Windows 7 is geweldig. Eindelijk verlost van die iconen en van dat startmenu en van dat eindeloze ge-Alt-tab. Eindelijk biedt Windows mij een visueel overzicht over wat ik aan het doen ben.

XP heeft nu een opvolger die echt beter is. Vista trouwens ook, ik heb een sterk vermoeden dat op mijn vaste PC Vista zijn langste tijd gehad heeft.

Witte Kerst

2009-12-26T10:28:00.002+01:00

"Zo romantisch ben je anders niet," herinnerde Delibert zich.

Hij herinnerde zich ook de felheid in haar stem, de wilde ongewassenheid van haar haren, en haar bedslofjes. Witte nepwollen randjes op de punten die elkaar snoezig aankeken als ze haar voeten bij elkaar hield. Wat ze onder andere deed als ze boos was.

Delibert zuchtte en keek naar buiten, waar tussen plassen water de laatste resten aan de straatstenen vastgekoekte sneeuw probeerde om nog heel even sneeuw te blijven. Wit was het al lang niet meer. Auto's hadden haar bruin gemaakt en van smelten en weer opvriezen was ze grijs geworden als een oma.

"En jij ook niet!" snauwde Delibert en griste zijn krant terug op schoot.

Klimaattop

2009-12-20T10:52:00.001+01:00

Als God bestaan zou hebben, zou het na de klimaattop achttien graden geworden en had je door het regengordijn geen hand voor ogen kunnen zien. Het is alleen niet God die over deze planeet beschikt, het zijn de diersoorten die erop leven. Of beter gezegd die ene soort, die voortplantende en doorwoekerende en alles-moet-voor-ons-wijken soort. Die soort die zo arrogant is dat zij meent het vermogen tot weldenkendheid te bezitten.

Het is niet echt een verrassing dat na de 17.324 oorlogen die we niet konden voorkomen, het klimaatprobleem ons nu de baas is. Het is wel een katterig gevoel en een lichte ontluistering, hoewel natuurlijk al wel duidelijk geworden was dat de mens vooral qua pretenties de andere zoogdieren de baas is.

En wees eerlijk, als we een hoofdelijke stemming zouden houden onder alle flora en fauna over wat te doen in de komende 50 jaar, dan zou 99.458% van de stemmen zijn voor de optie "halveren die mensensoort". Alleen de mensen zelf, en wat volgevreten katten en honden zouden tegen zijn. Oh ja, en een minderheidsfractie van de pissenbedden, namelijk zij die onderdak gevonden hebben onder terrasverwarmde tegels.

De banken redden kon de mensheid gelukkig wel. De westerse wereld sloeg de handen ineen en zorgde voor een overbruggingskrediet voor de witteboordencriminelen, zodat zij hun praktijken kunnen blijven voortzetten totdat de recessie voorbij is en de woekerpolissen en bonussen geruisloos kunnen terugkeren. Het klimaat lukt nog even niet. Dus zou het heel goed kunnen dat de meerderheid van de flora en fauna op deze planeet zijn zin gaat krijgen. Misschien net niet binnen 50 jaar, misschien dat het nog iets langer duurt, maar op geen gegeven moment is het smelten van al dat ijs een onomkeerbaar proces geworden, en dan mag de mensheid in paniek een goed heenkomen gaan zoeken.

De topbankiers zullen trouwens ook nu zeker overblijven, want die zullen bij de eersten zijn die een villa op een heuvel gekocht hebben, waar ze met vrouw, kinderen, SUV, kaviaarvretende chihuahua, motormaaier, bubbelbad, sauna en bladwegzuiger kunnen onderduiken tot het water weer een beetje zakt.

Wees eerlijk, voor de planeet zou het een zegen zijn als de mensensoort zou halveren. De ecosystemen zouden opgelucht ademhalen en weer net zo floreren als dat ze een paar honderd jaar geleden deden.

Mooie woorden heb ik de afgelopen week gelukkig wel veel gehoord. Dat het 5 voor 12 is en dat dit de laatste kans is om de mensheid te redden. Heel fijn zo'n gevoel van urgentie te horen uitspreken. Hoe veel kilo CO₂ stoot je uit bij het uitspreken van een huichelachtige zinnen?

De mensensoort wordt ook nog wel eens geroemd om haar aanpassend vermogen. Daar kan haar redding liggen. Het enige wat moet gebeuren is de economie hervormen zodat vervuiling geld kost en vervuilende groei zijn prijs heeft. Echt moeilijk is het niet. Het is een weegschaal tussen gevestigde belangen en realiteit. De weegschaal slaat al wel enigszins door naar het laatste, maar gevestigde belangen gaan pas op de knieën als ze doorgekregen hebben hoe zij in de nieuwe situatie ook weer het meeste geld naar zich toe kunnen graaien en nu weten ze dat nog niet. Ik hoop voor de Derde Wereld, voor de bewoners van poolstreken en voor de bewoners van kleine eilandjes dat de Amerikaanse en Chinese regering en de olieboeren en grootvoedselproducenten nog net snel genoeg zullen zijn.

Is er iemand die ook zin heeft in een revolutie?

Let it snow, let it snow, let it snow

2009-12-17T13:53:00.007+01:00

Vanochtend even over half acht zag het er zo uit:

En nu ziet het er zo uit:

De sneeuwklokjes die de afgelopen weken zijn gaan bloeien, zijn helemaal onder het sneeuwtapijt verdwenen. Maar ja, sneeuwklokjes vragen daar wel een beetje om.

Dit zijn de tulpen die half november besloten dat het hoog tijd werd maar eens op te komen...

Een soort van Windows Vista

2009-12-13T18:40:00.006+01:00

Dit is een logje over schoonmaken. Niet dat ik daar als alleenstaande man overdreven veel mee heb, het is een noodzakelijk kwaad wat ik tussen twee bedrijven afraffel. Vooral niet te veel woorden aan vuil maken, zou je denken.

Gisteren wilde ik het al, maar vandaag deed ik het. Ik waste ramen. Wat een ervaring was die de schoonmaakervaring verre te boven ging. Het was geen alledaags gevoel, zo'n nou niet bepaald uitbundig gevoel van iets wat een beetje vies was weer schoon maken. Het waren therapeutische handelingen. Het was een healing sessie. Want op die ramen zat de hele naargeestige en troosteloze november vastgekoekt. Wat een verschrikkelijke maand. Uitsluitend hersenloos neerkletterende regen, alleen maar dofgrijze treurnis, een schrijnend gebrek aan licht en levenslust. Maar nu, eindelijk dan toch, was het weer licht achter die ramen. Achter die ramen jubelde eindelijk weer eens een zon. Ik wilde die zon. Ik wilde hem in mijn huis, in mijn leven, mijn hart.

En dus sopte en boende ik dat het een lieve lust had. Alle ramen die ik kon vinden, ik blijk er best veel te hebben, kregen een beurt zodat mijn huis zich met steeds meer licht vulde. Hoe harder ik werkte, hoe kleurrijker mijn leven werd en hoe minder bezwaard mijn hart.

Echter, toen ik klaar was, openbaarde zich wel een typisch euvel van een alleenstaande man. Het was dan wel veel lichter in mijn huis geworden, en achter de ramen jubelde beslist de zon, maar niet in optima forma. Want er zaten namelijk allemaal strepen op de schone ramen. Een vrouw in huis had vast raad geweten. Die weten hoe zoiets moet, want dat hebben ze van mam gehoord of van een mutsige vriendin. Mutsige vriendinnen worden vaak hevig afgekat, maar zijn in dit soort gevallen reuze handig. Of de vrouw heeft het ergens gelezen, vermoedelijk in zo'n blad als Yes of Viva of zoiets, bladen die je als alleenstaande man gretig links laat liggen, net zoals soaps, Boer Zoekt Vrouw en de zoektocht naar de nieuwe Mary Poppins. De voordelen van de alleengaandstatus manifesteren zich het allerprominentst wanneer je bij het zien van dit soort promo's ongestraft mag wegzappen naar voetbal, bierreclames of een hete stem die zegt "Bel me alsjeblieft". Maar ik dwaal af. Ik zat met ramen met strepen en ik zat zonder een vrouw die daar raad op wist.

Dus maar eens te rade gegaan bij Google. Ik tikte "ramen streeploos schoon" en kwam als eerste hit op www.omaweetraad.com uit, waar als eerste advies opgetekend stond dat als ik de ramen kraakhelder wilde hebben, ik een ui moest pellen, hem in 4 delen moest snijden en in water moest doen. Geen ander reinigingsmiddel erbij gebruiken.

Hoe kom je op zoiets, dacht ik toen ik dit las?

Voor ramen lappen zonder strepen doe een gepelde ui in het water waarmee men de ramen wast, las ik daaronder, wat me over de streep trok. Een advies dat in zo'n fijne losse stijl opgeschreven was, moest wel kloppen. De inzendster was Riet Hermans-Van Loenen. Uberramenlapdeskundige, dacht ik. Dat klinkt als iemand die al lapt sinds de jaren 50.

Dus ik maakte volgens voorschrift mijn ramenlapsopje klaar en ging aan het boenen. Ondertussen piekerde ik over de vraag hoe zoiets ooit uitgevonden kan zijn.

Een mogelijkheid is dat zo'n website volgeschreven wordt door vrouwen die Doctor in de Scheikunde zijn, maar vervolgens vonden ze kinderen krijgen en voor hun man zorgen toch leuker dan een glansrijke carrière in de wetenschap. Mogelijk maar voor mijn gevoel niet erg waarschijnlijk. Dus zou zo'n oplossing blijkbaar ooit bij toeval ontdekt moeten zijn, maar hoe doe je dat? Okee, ik kan uien aan het snijden zijn, waarna er een stuk uit mijn hand glipt en in een bak water valt. Dat kan best gebeuren. Maar welke verlichte geest zou op zo'n moment de gedachte hebben: "Ach laat ik het water met die ui erin maar eens op de ramen smeren, want je weet nooit waar het goed voor is…" Dat bedenkt toch niemand?

Of waren er in de jaren 50 huisvrouwen die net als ik met van die vervelend gestreepte ramen zaten? Omdat ze verder de hele dag toch niks te doen hadden, deden ze de proviandkast open en gingen ze alles wat ze daar aantroffen maar eens in water gooien om hiermee vervolgens de ramen te behandelen en te kijken of het verkregen sopje een gunstig effect op de strepen had.

Aardbeienjam? Nee daar wordt de buitenwereld helaas niet echt zichtbaarder van.

Maizena? Nee nu lijkt het wel alsof er sneeuw ligt.

Reuzel? Nee laat maar. Dan heb ik nog liever een November met alleen maar regen.

Een ui? Nee er gebeurt niks. Ik ben toch ook zo moe. Zal ik nu dan maar aan de welverdiende sherry gaan of zal ik de ui nog even pellen en in stukken snijden?

Eureka!!!! Want het advies werkt. Hoe Riet Hermans-van Loenen er ooit opgekomen is, is me een raadsel, maar ze heeft het wel bij het rechte eind. Ik zit nu met een huis dat ietsiepietsie naar ui stinkt, maar wel een huis met ramen waarachter de zon en het leven me toelacht.

Twee suikerfabrieken

2009-12-06T15:36:00.007+01:00

Wie wel eens in de stad Groningen gewoond heeft, weet dat de geur van de suikerfabrieken in de herfst sfeerbepalend zijn. Het is een niet echt lekkere maar ook niet een echt smerige geur. Het is geen penetrante geur, maar ook geen geur die altijd maar bescheiden op de achtergrond blijft. Het is een eigengereide geur die goed past bij de stad en haar bewoners. Trends uit het Westen dringen hier vroeg of meestal iets later ook wel door, maar de echte waanzin haalt hooguit Zwolle. In deze stad zetten we onze huisdieren geen schril gekleurde pruiken op en we gaan niet stemmen tegen minaretten. Deze stad vernieuwt en dijt uit, maar op een gegeven moment staat er ergens een bebouwdekombordje en voorbij dat bordje ben je ook buiten de stad. Dan ben je op het platteland. In de Randstad ben je dan op een bedrijventerrein, of in de eerste Vinexwijk van het dorp buiten de stad. Of je moet eerst nog even drie snelwegen overlangs en onderdoor.

Dit is de suikerfabriek die nog steeds in bedrijf is. Grote delen van het jaar gebeurt er weinig tot niets op dit terrein, maar zodra de suikerbieten van het land gehaald zijn, dat is zo ongeveer vanaf begin oktober, zoemt en suist en sist het hier van activiteit. Voor de kerst moet het klaar zijn, moet die stapel suikerbieten weg zijn en moet de suiker in zakken en pakken in de winkels liggen.

Dit is 3 kilometer verderop en dit is de suikerfabriek die niet meer in bedrijf is. De Suikerunie besloot al ver voor de crisis dat twee fabrieken draaiende houden niet langer rendabel was. Deze fabriek werd daarom afgedankt. Bij deze fabriek is het behalve het geluid van de wind, die vrij spel heeft, stil, terwijl het hier vroeger om deze tijd van het jaar net zo zoemde en suisde en siste als bij die andere fabriek.
Haar aanblik ontnuchtert. Het is alsof ze om zich heen kijkt en afvraagt waarvan ze het slachtoffer is geworden. Is er een oorlog gaande? Is het een economische crisis? Heeft de regering suiker verboden omdat er zoveel dikkerds zijn? Is het dat de mensen genetisch veranderd zijn en de smaak van suiker niet meer lekker vinden? Zijn er geleerden gekomen die zeiden dat suiker kankerverwekkend is? Is suiker hopeloos uit de mode geraakt?
Ze weet het niet. Ze weet alleen wat ze voelt en dat is ontreddering. Ontreddering is wat ze ziet en tot waartoe ze vervallen is. Ze weet dat ze niet meer te redden is.

Werk dat af moet

2009-11-29T11:05:00.004+01:00

In de kamer was het stil geworden. Alleen de novemberregen tikte als een buitengesloten gast tegen de hoge ramen. Het fotolijstje vloeide over van een jongetje met scheve voortanden naar een meisje met een scheve neus. Dat de bloedplas naast de staande boekenkast steeds groter werd, ging geluidloos.

Opnieuw klonk gebonk van rechtsboven. Het was mevrouw Hazelhorst, zojuist gestoord bij haar tweede ochtendkoffie, die ze stipt om elf uur uit de Senseo haalde. Ze moest gedacht hebben "Zo vroeg en dan al een oorlogsfilm?". Ze had het niet zo op haar linksonderburen. Niet dat het moslims waren of zo, maar wel nogal onaangepast, kinderen die altijd zo schreeuwden in het trappenhuis en die moeder die er altijd zo onverzorgd uitzag. Geblondeerde haren op halfzeven. Spijkerbroeken met gaten. Topjes waar haar tieten zo ongeveer uitvielen.

Alleen die man, die was eigenlijk wel aardig. Keurige man ook.

Op het vlierinkje was de regen een doffe melodieloze roffel op het dak pal erboven. Remco's vingers peuterden in een doosje, alsmaar onhandiger naarmate het langer duurde.

"Goddomme," vloekte hij. Hij rammelde aan het doosje terwijl hij voelde hoe zijn vingers en zijn hele lichaam trilden. Hij kon het niet onder stress. Weer iets wat hij niet kon. Was er ooit iets geweest wat hij wel kon?

"Godallejezus", vloekte Remco en vervolgens spuugde hij een hele serie vloeken uit, zo luid hij kon. Het kon niet meer schelen wie hem door de dunne wandjes heen kon horen. Die kinderen van beneden van de vrijgemaakte kerk moesten maar goed luisteren want die konden er nog wat van leren. En dat mens van Hazelhorst kon helemaal de tyfus krijgen. Op het moment dat het gebonk van haar staf tegen de radiator weer begon, ging het vloeken van Remco over in snikken.

"De trekker overhalen," dacht hij. "Dat is me anders prima gelukt."

Hij besefte dat hij op het moment dat hij dat deed hoegenaamd niks voelde. Enkel vastbeslotenheid, plichtsbesef alsof het zijn werk betrof wat af moest. Er was altijd weer van alles wat af moest en dan waren er nog steeds duizend dingen niet geregeld. Remco verborg zijn hoofd in zijn handen en huilde zijn longen en de laatste resten van zijn ziel eruit.

Het geruis van de regen ging over in gedrup. Ook beneden bij de overloop klonk gedrup.

"Bloed dat in het trapgat valt," dacht Remco werktuiglijk, maar de beelden die bij hem opkwamen, drukte hij weg. Hij had als taak om nieuwe kogels uit het doosje te halen. Hij had niet als taak om aan Mirjam terug te denken hoe ze keek toen ze het pistool in zijn hand zag. Of hoe ze keek als ze bijdehanter of grappiger was dan hij. Of hoe ze helemaal straalde als hij zei dat hij van haar hield, wat hij al met al toch vast wel een keer of drie gedaan had. In achttien jaar tijd.

En nee, het was zeker niet het moment om nu aan Titia en Lubbert terug te denken.

Remco snoof heftig door zijn neus. Hij herhaalde zijn vloek "godallejezus," als een mantra, tot zijn vingers metaal te pakken hadden. Deze keer lieten zijn vingers niet meer los.

Mevrouw Hazelhorst zette haar kopje neer en bekeek tussen twee geraniums door haar vaste hoekje straat. Ze zuchtte behaaglijk, blij dat al dat lawaai op de vroege ochtend voorbij was. Ze keek naar haar breiwerk, maar besloot dat ze nog even mocht ontspannen. Vervolgens schrok ze zich een hoedje van een doffe knal.

Geheimpje

2009-11-22T12:15:00.002+01:00

"Weet je op wie ik verliefd ben?" tikte Theo. "Weet je op wie ik gek ben? Weet je met wie ik ga?"

Hij lachte naar het scherm. Zijn vingers aaiden bedachtzaam de A, de S en de D en tegelijkertijd ook de J, de K en de L, voor ze tikten:

"Weet je met wie ik afgelopen vrijdag in een hotel het dak eraf heb geneukt?"

Hij bekeek het geschrevene en voelde de euforie terugkeren waardoor hij nu al een paar dagen op wolken zweefde. Hij kon publiceren. Eén druk op een knop en het zou op het net staan. Zijn vinger zette koers naar die ene knop. Maar vervolgens schudde Theo zijn hoofd en drukte de backspacetoets in. Hij zag de laatste woorden van zijn ontboezeming weer van het scherm verdwijnen.

"Dát zou wel heel stom zijn," zei hij hardop. Hij herinnerde zich haar gezicht, haar broeierige netnadedaadogen waarmee ze hem aankeek. Deze keer niet om hem nog maar eens een zoentje te geven. Deze keer vroeg ze om discretie.

"Zul je hier met niemand over spreken?" vroeg ze.

Bij de herinnering aan de aandrang in haar stem, de urgentie, ramde Theo steeds sneller op de backspacetoets. Alles moest weg. Naar haar luisterde hij nu. Voor haar deed hij nu alles.

"Ik vermoord je hoor," had ze gezegd, toen hij haar plaagde met haar geheimzinnigdoenerij. Half bezorgd, half grappig. Toen Theo antwoordde dat zijn ultieme seksuele fantasie bestond uit vermoord worden tijdens de daad, lachte ze niet.

"Ik snijd je pik eraf," had ze toen gezegd, terwijl ze haar naakte lichaam aan hem opdrong. Terwijl ze onder de lakens grabbelde. Terwijl ze al giechelend zocht en vond. Ze trok twee keer vervaarlijk en hij was weer helemaal opgewonden.

"Ik weet het," zei Theo hardop. "Je hebt een man. Dat is eigenlijk wel jammer."

Hij dacht terug aan vrijdag toen ze tegenover elkaar stonden in een vreemde kamer. Waar het schemerig was. Raar stil ook, want geen van tweeën wist goed wat te zeggen. Uiteindelijk wees zij op de kasten en vroeg zich af wanneer zulk bruin modern was geweest.

"Ik heb geen idee," zei Theo. Hij waagde een stap. Ze had nieuwe kleren aan, een lichte rok met een lang strak truitje erboven. Onder de rok droeg ze kousen, en laarzen. Ze stond recht, met één arm leunend op het rieten stoeltje voor het bureau, waarvan het blad ook al zo raar bruin was. Ze was mooi. Ze was begeerlijk. Nu ze eindelijk in een situatie terecht gekomen waren waarin hij die begeerte niet langer verborgen hoefde te houden, interesseerde de kleur van het interieur hem geen zier.

"De jaren 80?" vroeg ze.

"Je wil tijd winnen," dacht Theo. Hij voelde haast, alsof hij in een TV-show zat en de opdracht had haar binnen 10 seconden aan iets anders te laten denken dan aan het interieur. Hij probeerde haar te zoenen en zag haar gezicht weifelen tussen afkeren of toegeven.

"Anders ga je niet door," hoorde hij een verongelijkte stem zeggen. Jerney Kaagman.

"Dat klopt geloof ik, maar welke eeuw hebben we het over?" zei Theo. De adem van haar lach blies in zijn mond. Hij pakte haar handen vast en kreeg zijn lippen goed vastgezogen op die van haar. Hij proefde sigaretten en tot zijn verrassing ook wijn. Hij wist zeker dat ze met de auto gekomen was, want ze hadden elkaar begroet op het parkeerterrein. Hij voelde haar tong. Hij voelde haar lichaam met kracht tegen het zijne duwen. Hij voelde haar handen in zijn billen knijpen.

"En toen…," tikte Theo, "gaven we ons als beesten over aan onze instincten."

Hij schudde zijn hoofd en wiste wat hij had geschreven.

"Niet als beesten," dacht hij. "Dat is plat."

Vervolgens herinnerde hij zich de geluiden die ze gemaakt hadden nadat ze beland waren op dat bed, bovenop de sprei. Hij schreeuwde en zij gilde het uiteindelijk uit. Alsof ze in een hotel zonder gasten waren.

"Okee, als beesten," zei hij berustend, maar hij tikte het niet. Hij bekeek een leeg wit Wordscherm.

"Zul je hier met niemand over spreken?" klonk haar stem.

"Ze heet LIANNE," tikte hij. "Sorry, ik bedoel natuurlijk LIANNE. Ze is met mij naar een hotel geweest om een weekendje te neuken, hoewel ze een MAN heeft. Hoewel ze getrouwd is."

Hij keek naar het geschrevene en voelde opwinding bij de gedachte dat iedereen het zou zien, iedereen het zou weten.

"Ze is een overspelige slet," schreef hij. "Het is dat we hier in het Westen van die watjes zijn, anders zou ze gestenigd worden."

"Nee!" riep Theo tegen het scherm. "Oh nee!"

"Dit neem ik terug hoor," zei hij, terwijl hij als een razende op de backspacetoets drukte. "Dit meen ik natuurlijk niet."

"Echt niet hoor," zei hij tegen het scherm toen het weer helemaal wit was. Hij barstte in lachen uit, want er was niks meer te zien van zijn faux pas. Kon je loslippigheid in het echte leven ook maar zo gemakkelijk wegpoetsen.

"Of heb ik een keylogger zonder dat ik het weet," dacht hij en op dat moment raakte Theo werkelijk even in paniek. Hij zag software in de vorm van lachende groene duiveltjes. Ze renden naar zijn mailprogramma, openden zijn adresboek en verzonden alle woorden die hij ingetikt had, naar iedereen die hij kende, inclusief Lianne zelf. En haar man, want die zat ook in zijn adresboek. Hij zat net als Theo in de filatelie. Hij had goddomme de Zwarte Madonna wel.

"Gelukkig hebben we de Blonde Godin nu allebei dubbel," dacht hij. Hij moest opeens heel hard lachen. Het schaterde tegen de muur van zijn studeerkamertje.

"Nee!" zei Theo even later kalm. "Zulke programma's bestaan niet."

"Ik ben te goed met mijn PC," zei hij tegen het scherm en tegen de kast. "Er staat geen rotzooi op, want ik heb antivirus, antimalware en antispyware en ik update elke week."

Behaaglijk leunde Theo achterover. Een paar seconden later schoot hij overeind, want hij bedacht dat hij dit weekend niet geupdate had. Hij klikte onmiddellijk zijn antispywareprogramma aan.

"Je haalt me helemaal door de war," zei hij geërgerd, maar meteen voelde hij zich weer vertederd. "Gekkie," dacht hij. Hij dacht terug aan het paarsige hoogpolige tapijt en het spoor van kleren dat hij volgde toen hij na beurt twee naar de WC moest. Hij dacht aan hoe ze rechtop in bed zat toen hij terugkeerde. Haar haren in de war en haar lipstick doorgelopen, maar haar ogen lachend. En haar tieten bloot.

"Ik zou het misschien aan Suus kunnen vertellen," dacht hij. Hij keek verlangend naar zijn telefoon.

"Ik snijd je pik eraf," hoorde hij Lianne plagerig zeggen. Ze zei het met haar hese stem. Ze zei het met de stem die hem mateloos opwond.

Ooggetuigeverslag

2009-11-13T14:54:00.003+01:00

Een aanval van razernij, las Manon later terug in het plaatselijke sufferdje.

"Ik vond hem gewoon een beetje boos," dacht ze. Ze legde het krantje terzijde. Ze pakte de afstandsbediening. Ze zocht haar favoriete zender, vond haar favoriete soap, maar ook toen ze daarnaar keek, staarde ze voor zich uit.

Stoornis

2009-11-08T11:29:00.002+01:00

"Ik ben zo blij," zei Lianne. Ze pakte haar schoteltje op. Ze prikte een royaal stuk bananenbavarois.

"Eindelijk is er een diagnose," zei ze. Haar stuk bleef op het vorkje in de lucht hangen, halverwege het schoteltje en haar roze gelipstickte lippen.

"Wat heeft Wesley dan?" vroeg Dieteke niet al te enthousiast. Met volle mond bovendien, want als Dieteke taart at, ging ze zo op in die bezigheid dat ze er eigenlijk niks bij kon hebben.

"Hij is verlegen," zei Lianne met een mengeling van afschuw en trots. "Ziekelijk verlegen," voegde ze eraan toe, toen Dieteke niet meteen reageerde. Ze was nog even te druk met haar laatste stukje wegwerken, gewoon appeltaart met slagroom, want dat vond ze nou eenmaal het lekkerst. Toen ze klaar was, legde ze haar vorkje neer. Ze leunde tevreden achterover.

"Verlegen?" vroeg ze een beetje verbaasd. "Is dat een stoornis?"

"Nou en of," zei Lianne. Ze keek enigszins geërgerd op naar haar vriendin. "Het belemmert Wesley heel erg in zijn ontwikkeling. Enorm gewoon. Weet je dat hij klasgenootjes heeft tegen wie hij nog nooit wat heeft durven zeggen?"

Dieteke leunde voorover om haar sapje te pakken. Ze knikte haar vriendin vagelijk toe. Het probleem van Wesley drong nog niet helemaal tot haar door. Op de lagere school was dat toch niet ongebruikelijk? Ze herinnerde zich dat er bij haar iemand op de middelbare school zat tegen wie ze nooit wat durfde te zeggen. Harm. Plotseling herinnerde ze zich Harm weer heel goed. Ze herinnerde zich de vlinders die ze in haar buik voelde als hij vanaf zijn verre bank opkeek in een richting die de hare zou kunnen zijn.

"Hij durft maandagochtend in de kring dus ook niet te vertellen wat hij in het weekend gedaan heeft?" vroeg ze. Lianne stopte met een nieuw stukje prikte. Ze was nog niet eens halverwege haar bavarois.

"Jawel hoor," zei ze. "Natuurlijk wel," zei ze.

"Oh," zei Dieteke. Haar ogen dwaalden naar de hoge ramen, waarachter de mist aan het verdwijnen was, maar het was de vraag of de zon echt zou gaan doorbreken.

"Je zei toch dat hij een stoornis had?" vroeg ze. Lianne keek enigszins niet-begrijpend op.

"Ik durfde ook niks tegen sommige klasgenootjes te zeggen, vroeger," zei Dieteke. "Tegen de bovenmeester durfde ik niks te zeggen." Ze voelde haar wangen rood worden. Ze voelde het gevoel van vroeger in zijn volle hevigheid in haar buik.

"Ik durfde niet om een nieuwe pen te vragen als hij leeg was. Of om een nieuw schrift…," zei ze. Haar stem stokte. Ze herinnerde zich dat ze op haar allereerste schooldag niet naar de WC geweest was omdat ze het niet durfde te vragen. Op een gegeven moment dacht ze dat ze uit elkaar ging knappen, maar nog steeds durfde ze niet.

"Nou, dat durft Wesley dus ook allemaal niet," zei Lianne blij. "Maar nu weten we waarom. Nu gaat hij training krijgen. Dokter Homan zei zelfs dat er kans was dat Wesley mee mag doen aan therapiesessies op het Modderman-instituut."

"Wat leer je daar, in die sessies?"

"Nou, je krijgt allerlei uitdrukkingsvaardigheidstrainingen," zei Lianne. "Je moet bijvoorbeeld in de groep vertellen over jouw grootste angst of jouw diepste verlangen. Enorm leerzaam lijkt me dat, voor Wesley. Of je moet een presentatie houden. Of je moet iemand met wie je niet zo goed overweg kunt, positieve feedback geven op zijn gedrag…"

"Dat is verschrikkelijk moeilijk," zei Dieteke. Ze zag dat een meisje van de bediening in de buurt was. Ze had zin in een nieuwe jus. Ze keek Lianne aan, maar die was nog maar halverwege haar smoothie. Ze speelde met de gedachte zelf te wenken. Ach, eigenlijk kon ze best nog even wachten.

"Dat kon ik zelfs op mijn eenentwintigste allemaal niet," zei ze. Lianne reageerde niet.

"Wat is jouw grootste angst?" vroeg ze. Lianne keek haar vriendin enigszins onzeker aan.

"Hoezo? Mijn grootste angst? Spinnen!" zei ze. Ze griezelde met haar schouders. Haar gezicht vertrok tot een grimas. "Afschuwelijke beesten," zei ze met haar kopstemmetje. "Naarlingen," voegde ze eraan toe. "Supergriezels!"

"Echt?" vroeg Dieteke. "Is de angst voor spinnen echt en waarachtig jouw grootste angst?"

Liannes glas beroerde haar lippen, maar het gelige en ondoorzichtige vocht bereikte ze niet. Een vlek roze ontstond op de rand van het glas en breidde zich langzaam uit.

"Hoe bedoel je?" vroeg ze. "Denk je nou werkelijk dat ik mijn echte grootste angst aan jou ga vertellen, zomaar op een dinsdagochtend in een V&D restaurant?"

"Je wil dat jouw zoontje van 7 het kan te midden van een groep mensen die hij niet kent," zei Dieteke.

"Ik wil niet dat Wesley met zijn mond vol tanden zit," zei Lianne. Ze ging rechter zitten. Ze schudde haar geblondeerde haren losser. Ze leegde haar glas. Eén grote, koude teug.

"Wesley moet gelukkig worden," zei ze. "Daar ga ik voor zorgen".

Ze keek zoekend rond en ontdekte dat het dichtstbijzijnde bedienende meisje wel 30 meter verderop was. "Jij wil vast ook nog wel een jus?" vroeg ze. Ze begon te zwaaien en "joehoe" te roepen zonder Dietekes antwoord af te wachten.

Nooit meer december

2009-11-01T09:22:00.002+01:00

"Wat zeur je nou toch," zei Eva. Vanaf het aanrecht liep ze met de pan naar de keukentafel en naar Rutgers bord. Met de spatel stuurde ze het spiegelei netjes op zijn dubbele boterham. Het ei lag recht en de dooier was niet gebroken. Rutger zelf zou al heel blij zijn geweest als hij één van die twee dingen voor elkaar gekregen zou hebben.

"Het wordt gewoon allemaal minder," zei Rutger. "Kijk maar," zei hij en hij wees omhoog. "Het is klaarlichte dag, maar toch zitten we met de lamp op. Het daglicht ontvalt ons. Elke dag een klein beetje minder licht. Elke dag meer grauwheid."

"Dat is juist gezellig," zei Eva. Ze keerde Rutger de rug toe. Met een vorkje prikte ze twee repen ontbijtspek als ondergrond voor haar eigen spiegelei. Weer extra afwas, dacht Rutger, je kon dat spek toch ook gewoon met de hand pakken? Ze waren toch niet vies van elkaar? Als één van de twee een besmettelijke ziekte onder de leden had, dan was die al lang overgedragen. Gistermiddag bij die tongzoen bijvoorbeeld, of gewoon gisteravond bij het neuken.

"Wat is er in godsnaam gezellig aan al die grijsheid?" zei Rutger met een stem vol afkeer.

"Het is gezellig om 's avonds kaarsjes aan te steken," zei Eva.

"Het is juist gezellig om buiten te zijn," zei Rutger. "Een beetje in de tuin klooien. Een rondje op de racefiets. Het is gezellig om samen te wandelen. Maar met dit weer moet ik er niet aan denken vanmiddag naar buiten te gaan. Als ik naar buiten kijk, voel ik de waterkou al onder mijn kleren kruipen, al hebben we dan nu dubbel glas."

"Vanavond kunnen we elkaar warm houden voor de televisie," zei Eva. "Best gezellig. Lekker met de laptop op de bank en niet naar buiten hoeven, heerlijk."

De twee eieren die Eva op de rand van de pan gebroken had, begonnen te sissen in de boter. "Oh wat heerlijk, niet naar buiten hoeven," herhaalde Rutger schamper. Hij verzon meer schampere woorden, maar sprak ze niet uit. Hij wilde geen ruzie. Dit was geen discussie die een ruzie waard was. Waarom wilde hij zo graag gelijk hebben, ook al ging het om een verschil van mening waarvoor geen objectief gelijk bestond. Hoewel, het was regelrecht bespottelijk om het gezellig te vinden een hele dag binnen opgesloten te zitten.

"In alle opzichten verschillend," dacht Rutger. Eva legde ringen tomaat op haar eitje. Rutger bekeek Eva's billen in pyjamabroek terwijl ze in de weer ging met de pepermolen. Hij kreeg nu al weer zin in haar.

"Ik denk aan mijn eigen sterfelijkheid als ik in de natuur alles minder zie worden. Nu het licht verdwijnt, bloemen verwelken, bladeren vallen en vogels vertrekken naar warmer oorden. Het duurt nog zo lang voor het weer beter wordt. En hoe zeker weet je dat het ooit weer beter zal worden? Misschien blijft de tijd wel stilstaan. Misschien blijft het gewoon de rest van ons leven 1 november."

"Jij hebt het weer niet nodig om jezelf in de put te praten," zei Eva. Met haar bordje nam ze plaats tegenover Rutger. "Mmm," zei ze tegen haar dampende tomaten. Meestal liet ze haar ei lauw worden voor ze het opat. Alweer iets wat Rutger nooit zou doen.

Rutger nam zijn vork en viel aan op zijn ei. Hij prikte een groot stuk op zijn vork. "Het zou toch wat zijn," zei hij met pretogen. "We hebben het eerst natuurlijk helemaal niet door. Behalve een paar wetenschappers, die iets merken aan de zon- en maanstanden, maar die worden weggehoond. Ik wed dat het maanden duurt voor we onraad ruiken."

Hij nam een hap en vervolgde zijn betoog met volle mond: "In de winter is het toch meestal herfstweer. Het duurt tot april voordat mensen doorkrijgen dat de sneeuwklokjes en krokussen niet hebben gebloeid en dat de bladeren niet terugkeren aan de bomen. Dan pas hebben we door dat er iets mis is. Dan pas denken we aan de wetenschappers die we weggehoond hebben."

"In dat geval wacht ik maar even tot eind april met in paniek raken," zei Eva.

"Wat ben jij toch altijd walgelijk nuchter," zei Rutger.

"Ik moet jou een beetje in evenwicht zien te houden," zei ze. "Met fantasieën ben jij minstens zo onmogelijk als met tafelmanieren."

Rutger had net een nieuwe hap genomen. Hij kauwde met bolle wangen. Hij breidde zijn armen verontschuldigend uit en zei "mmm". Met een gebaar liet Eva weten dat ze het wel goed vond.
"Ik hou ervan als het ei nog warm is," zei hij, toen zijn mond leeg was.

"Ja dat weet ik," zei Eva. "Je vindt het vast niet erg als ik nog even wacht." Ze nam haar glaasje jus, waar nog één slokje in zat, maar ze slaagde erin zo weinig te nippen dat er toch nog steeds wat over was.

"Maar dan word ik nooit meer jarig," zei ze, plotseling stralend. "Dan blijf ik voor altijd onder de 40!"

Met een klap zette ze haar glaasje op de tafel. Naast de onderzetter, zag Rutger. Wat kringen maakte, dacht Rutger.

"Wat een fantastisch vooruitzicht!" riep ze luid, waarna ze zich vol enthousiasme op haar omelet stortte.

Zondagsrust

2009-10-30T12:25:00.002+01:00

"Hé", zei zondagsrust, maar naar zondagsrust werd niet geluisterd. Ze richtte haar knokige, bevende hand schuchter op.

"Hallo," zei ze.

De woorden kwamen niet. Ze bleven weg, verborgen. Ze hielden zich schuil. Waar ze een paar maanden geleden nog onbekommerd door elkaar heen sprongen, was nu een lege ruimte. Elk woord wat zich waagde in de ruimte, werd onmiddellijk verjaagd, omdat het niet mooi genoeg was. Niet goed genoeg. Niet spannend, niet bijzonder, niet onalledaags genoeg. Alles wat niet onmiddellijk puntgaaf in orde was, werd geweerd.

"Wat is er?" vroeg de schrijver uiteindelijk wrevelig.

"Ik wil graag in een verhaal voorkomen," zei zondagsrust.

"Dat willen ze allemaal," zei de schrijver hautain. "Wacht eerst maar eens een dag of twee. Wie weet dat ik dan zin in je heb."

De schrijver ging door met zijn werk. Althans, hij zat achter zijn bureau en bekeek zijn monitorscherm en voelde zijn handen op de toetsen. De pink op de A, de ringvinger op de S, enzovoorts. Zoals hij het zichzelf ooit geleerd had op de dag dat hij wist dat hij schrijver wilde worden, maar geen geld had voor een kroontjespen.

Alleen zijn rechterpink zat altijd verkeerd. Die zette hij, vreemd schuin gekromd, op de P in plaats van op de dubbele punt. Want waarom zou je te allen tijde één toetsindruk verwijderd moeten zijn van het typen van een dubbele punt?

"Zondagsrust:" typte de schrijver. Hij moest zijn rechterpink in bochten wringen om bij de dubbele punt te geraken. Hij bekeek het woord en liet zijn associaties de vrije loop, achtereenvolgens Christen Unie, CDA, Balkenende en de uitspraak die hij gehoord had dat ze een ambitieloos iemand wilden, daar in Brussel. Een slappe zak dus.

"Wat kan ik daarover te melden hebben?" dacht de schrijver. "Wat kan ik bijdragen aan de discussie? Welk origineel standpunt zou ik nu eens te berde kunnen brengen?"

"Het interesseert me geen hout of hij gaat of niet," dacht de schrijver. Hij googlede zondagsrust en zag aan de eerste 10 hits dat het inderdaad vooral een woord was dat christenen bezighield.

"Zondagsrust is slapen tot een uur of 9 en dan lekker langzaam ontbijten, koffiedrinken en de rest van de Volkskrantkaternen lezen," dacht de schrijver.

"En dan kerkklokken horen beieren. En dan blij zijn dat je daar vanaf bent, dat geen keurslijf jou meer omringt dat jouw dwang laten voelen om te gaan," vulde hij aan. Plotseling keek hij tevreden. Hij keek naar zijn scherm en zag dat het vol woorden stond. Eindelijk weer eens.

"Ben jij tevreden," vroeg hij aan zondagsrust, maar die was teruggezonken in haar stoel met haar hoofd op haar borst. Ze leek een uiltje te knappen.

Stress

2009-10-26T23:12:00.001+01:00

Het fenomeen stress heeft op het werk goed toegeslagen. Ik ben betrokken bij vier projecten die allemaal voor het eind van het jaar klaar moeten zijn. Drie van die vier projecten zijn nog volop bezig. Allerlei mensen zijn van alles aan het doen. Gevolg is dat ik geen vijf minuten meer bezig kan zijn met het ene project zonder dat ik gestoord wordt met een vraag over een ander onderwerp. Als ik aan een mail schrijf, komt er iemand aan mijn bureau staan en terwijl deze iemand zijn vraag aan het stellen is, krijg ik telefoon. Als ik na het beantwoorden van de telefoon adem haal om antwoord te geven, gaat de telefoon opnieuw. Als ik na het beantwoorden van de telefoons en het te woord staan van mijn bezoeker weer terugkeer bij mijn mail, popt er een herinnering op voor alweer een projectoverleg. Laat dit dan net het project zijn waar je vandaag nog helemaal niet aan toegekomen was.

Ik heb steeds minder invloed op mijn eigen agenda. Er is soms nauwelijks sprake van een agenda. De waan van de dag dreigt mijn werkzaamheden een draaikolk van chaos in te sturen. Behalve die vier projecten die allemaal voor het eind van het jaar klaar moeten zijn, zijn er ook nog genoeg nevenactiviteiten die aandacht vragen. Teamwerkzaamheden, functioneringsgesprek, vragen over projecten die volgend jaar pas moeten beginnen en vragen over projecten die al tijdenlang afgelopen zijn. Er dreigt een uitzichtloze situatie, namelijk dat ik mijn uren moet besteden aan uitleg geven over dingen ik niet kan doen of niet af krijg. Er dreigt een situatie van elke dag opnieuw met honderd dingen bezig zijn en nooit meer een dag waarop ik zelfs maar één dingetje af krijg.

Datgene wat nu gebeurt, wil ik niet. Aan de andere kant, ik wil het ook weer wel. De hectiek en de spanning zijn slopend maar even zo goed verslavend. Ik wil de druk van de deadlines niet voelen, maar wil aan de andere kant graag bezig zijn met dingen van belang gevonden worden, met dingen waar mensen naar uitkijken.

Ik zie het en merk het en voel het, de gevolgen van de stress. Mijn gedachten komen na afloop van het werk steeds moeilijker tot stilstand. Ik ben 's avonds steeds vermoeider maar slaap ook steeds slechter. Ik eet steeds haastiger, zit zelden even rustig en kan me niet meer zetten voor activiteiten waar je rustig voor in het hoofd moet zijn, zoals lezen, of webloggen.

Ik voel dat het bergafwaarts, dat de stress zijn wissel begint te trekken. Ik zou wat moeten afstoten, maar maak mezelf wijs dat dit niet kan. Ik zit in de materie. Ik kan het. Ik doe het beter, althans, dat maak ik mezelf wijs.

Ik wil nee zeggen, maar maak mezelf wijs dat het sneller gaat als ik ja zeg en het klusje aan het eind van de dag in de extra tijd nog maar even oppak. De situatie is maar tijdelijk. Het duurt maar even, maar 2 maanden en dan is het weer voorbij. Dit alles maak ik mezelf wijs. Ik weet dat het niet waar is. Van die vier projecten zullen er over twee maanden twee min of meer geruisloos draaien, maar de andere twee zijn nog in volle gang. De ene omdat het heel groot is en nog van allerlei nazorg met zich mee zal brengen. De andere omdat dit een project is dat alleen op papier over 2 maanden klaar is. In het scenario dat iedereen met niks anders bezig is dan dit project, is het project over 2 maanden klaar, maar in feite zijn de meeste mensen die voor dit project bezig zijn, met alles bezig behalve dit project. Inclusief mijzelf. Omdat in mijn bedrijf geen keuzes worden gemaakt en ook worden er geen prioriteiten gesteld. Altijd is alles van levensbelang. Dus dreigt altijd dat er nooit iets af komt.

Ik wil dit niet, maar ik wil dit wel. Ik wil er vanaf. Ik wil ermee kunnen stoppen. Maar ik wil er ook mee doorgaan en al deze taken en bezigheden en chaos tot een goed einde brengen. Ik wil lekker rustig met één simpel ding bezig zijn waarop geen druk ligt. Maar ik wil ook Atlas zijn, de wereld op mijn schouders nemen en haar dragen. Ik weet dat het niet kan, dat ik zal bezwijken onder het gewicht, maar ik wil het toch.

Wat is stress verschrikkelijk. Wat is stress heerlijk.

Ontsnapt

2009-10-18T21:09:00.003+02:00

De man leunde op zijn auto terwijl hij bedachtzaam inhaleerde. Terwijl hij zijn rook uitblies, keek hij de straat af. In de straat was het nog schemerig, maar de wolkjes aan de lucht waren inmiddels licht. Het was stil. Een mooie ochtend voor een eerste sigaret.

Zijn voordeur stond open. Ergens binnen was zijn vrouw die niet wilde dat de man binnen zijn eerste sigaret rookte. Of lag ze nog lekker op één oor?

Hij reageerde niet op het geluid van mijn fiets die enigszins hortend en stotend over de drempel naar buiten gereden werd. Hij reageerde niet op het geluid van mijn voordeur die dichtsloeg, de sleutel die omgedraaid werd in mijn slot. Hij was niet in mij geïnteresseerd. Hij was niet geïnteresseerd in het geluid van een werkend mens. Die tijd had hij gehad. Hij hoefde niet meer, nadat hij vast wel meer dan 40 jaar zelf werkend mens geweest was.

Hij hoestte voor het eerst toen het spatbord van mijn fiets klepperde bij het nemen van de stoeprand. Ik beklom mijn fiets en hoorde een rol, gevolgd door een piep. Vervolgens, toen zijn mond openviel, een rollend hoestgeluid dat diep vanuit zijn borstkas kwam. Ik knikte de man toe terwijl ik hem passeerde, maar hij had het te druk met het vasthouden van zijn sigaret en zijn keel.

Terwijl ik de straat doorreed, achtervolgde me zijn gehoest. Het kwam los daarbinnen. Hij rochelde nu zo luid dat het schalde tussen de huizen en het geklepper van mijn spatbord overstemde.

Ik luisterde en dacht aan dat ik vroeger rookte. Ik herinnerde me dat ook mijn bronchiën op zo'n koude wat vochtige ochtend overgevoelig reageerden wanneer de rook mijn longen binnen schroeide. Ik was begonnen met ook zo'n ochtendhoest te ontwikkelen. Eerst een rol en dan een piep, en dan een aanhoudend hoestgeluid totdat het loskwam. En dan rochelde ik mijn tot in het diepst van mijn bronchiën.

Ik zat nog in het beginstadium. Deze man was een gevorderde. Hij gaf zich nu met hart en ziel over aan de noodkreet van zijn getergde bronchiën. Het piepte hoog en rochelde laag en zwaar.

Het was een geluid dat me blij maakte dat ik ermee opgehouden was. Als ik doorgegaan was, hoe ver zou ik nu dan al heen zijn? Ik kon me niet voorstellen dat de man nog adem had om trekjes te blijven nemen, want zijn gehoest bleef klinken alsof hij erin bleef. Ik herinnerde me hoe zijn handen op het dak van zijn auto geleund gelagen. Ik zag ze afzakken. Naar de dakrand, naar de ramen, naar de sloten van de deuren en naar de grond.

Het geluid vervloog, misschien omdat de hoestbui over was, misschien omdat ik inmiddels te ver weg was. Na ongeveer 100 meter bereikte ik het eind van de straat. Er kwam een auto van links. Nadat die voorbij was, sloeg ik de hoek om. Het was weer stil om me heen. Ik verwachtte dat ik de man niet meer zou kunnen horen rochelen. Mijn verwachting bleek niet te kloppen.

DSB

2009-10-12T23:15:00.002+02:00

Wat zielig voor uitgerangeerde VVD-politici, die moeten vanaf nu weer burgemeester van Bloemendaal zien te worden. Wat zielig voor de schaatsers die op weg leken naar goud in Vancouver, maar nu wordt het schrapen naar restjes blik in de vuilnisbakken. Wat zielig voor AZ, want die waren net zo mooi kampioen, maar nu wordt het weer bikkelen om Heracles voor te blijven.

Wat zielig voor Dirk vooral. Hij begon als wachtmeester bij de politie en deed de bankzaken er in de avonduren bij. Hij maakte zijn fortuin, maar pas de laatste paar jaar werd hij een beetje serieus genomen. Soms leek hij een respectabele bankier in plaats van een ordinaire woekeraar. Maar dan krijg je zoiets. Ik vrees dat hij zijn oude baantje moet terugvragen. Misschien dat hij voor de avonduren nog een paar licht dementerende ooms kan vinden met nog wat spaarcentjes om vanaf te helpen.

Wat zouden Dirks slachtoffers vanavond doen? Ik hoop een lekkere bel cognac schenken. Nog even genieten voordat de curator langskomt om hen te vertellen dat alles wat ze ooit bezeten hebben, nu in de transfersom van Pelle blijkt te zitten. Of anders Ari. Of wie weet heeft Louis het gebruikt om zijn biografie zo mooi wit en zwart te kaften.

Ieder nadeel hep z'n voordeel, zei een grotere voetbalman dan Dirk ooit zal worden. Het aanstaande faillissement betekent dat de diarree aan Frisia, Becam en Postkredietspotjes van ons scherm verdwijnt. Niet voor lang als we niks doen, want vroeger of later wordt DSB overgenomen en keren die spotjes met een nieuw naampje en een fris nieuw deuntje terug. Ik mag hopen dat de politiek wakker schrikt en deze prime time misleiding voordat het zo ver is, wettelijk onmogelijk maakt.

Misdaad loont, maar vandaag heel even niet.

Father And Son

2009-10-10T17:22:00.002+02:00

Soms komt een zin uit een liedje jarenlang voorbij zonder dat er iets gebeurt. Een onopgemerkte passant. Soms moet eerst een kwartje vallen voor je beseft hoe mooi die zin is. En nadat het kwartje gevallen is, krijg je kippenvel, elke keer als de zin opnieuw voorbij komt.

From the moment I could talk I was ordered to listen

Dat is zo'n zin. Hij komt uit het liedje Father And Son. Een van de redenen dat liedje en zin mij tot nu toe nooit echt opvielen, was dat het liedje zijn vertolker niet zo mee had. De versie van Cat Stevens vind ik een beetje irritant. Te galmerig en te veel productie.

Maar nu heb ik een andere vertolking leren kennen, die van Johnny Cash, met op de achtergrond Fiona Apple. Hij staat op de Unearthed box set. In deze vertolking is Father And Son opeens een heel erg mooi liedje.

Father And Son zoals het bedoeld moet zijn, zoals het klonk voordat de producer binnenkwam en er gedacht werd aan roem en eer en verkoopcijfers. Johnny is een oude man geworden als hij het zingt en dat is goed te horen, maar dat is één van de charmes van het lied. Zijn uitvoering is ontroerend en breekbaar. Zijn uitvoering bezorgt kippenvel. Dit is zingen. Dit is muziek. Dit is mogen wegdromen. Wat mij brengt op:

For you will still be here tomorrow, but your dreams may not

Wat de andere heel mooie zin uit dit liedje is.